شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: ای دل، چه شده که هم چیزهای خشک و هم تر را به آتش غم دچار کردی؟ جان‌های ما با ناله‌های پیوسته‌ات سوختند.

هوش مصنوعی: تو با آه و ناله‌ات آتش به آسمان زدی و چهار گوشه دنیا را سوزاندی.

هوش مصنوعی: هجران دوست، همه آرامش و دلم را به هم ریخت و باعث شد که همه چیز را بسوزانی.

هوش مصنوعی: چگونه یک پزشک می‌تواند به درمان درد تو بپردازد، وقتی که تو جان هزاران عیسی مریم را سوزانده‌ای؟

هوش مصنوعی: گفتم که بر زخم‌هایم دارویی بگذاری، اما به جای اینکه مرهمی برایم بیاوری، آنها را سوزاندی.

هوش مصنوعی: حسین، چه اتفاقی برای تو افتاد که با شعله‌های آه و غم خود، امید را نابود کردی و همچنین خودت را در آتش این غم سوزاندی؟