شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: من دیوانه شدم، بی آن معشوقِ زیبا، و حالتی پریشان دارم که مانند زلف‌هایش بهم ریخته است.

هوش مصنوعی: به خاطر اشک‌هایی که می‌ریزم و سوزی که در دل دارم، مکان خواب من تنها تکه‌ای از خاک و غم است.

هوش مصنوعی: چهره‌ام بدون طرح و نقش، به خاطر اشک‌هایم رنگی گلابی پیدا کرده و زرد شده است.

هوش مصنوعی: دور از تو احساس می‌کنم که گاهی مانند باری در آب هستم و گاهی در آتش.

هوش مصنوعی: برای چه مدت می‌توانم بدون تو زندگی کنم، در حالی که زندگی‌ام بی‌تو به اندازه مرگ ناخوشایند است؟

هوش مصنوعی: در خیابان سختی‌ها، دل من برای تیر غم تو قربانی شده و جانم به شدت از زخم‌های آن متاثر شده است.

هوش مصنوعی: من هیچ‌یک از عقل، دل، دین، مال، بدن و جانم را بدون تو نمی‌خواهم و نمی‌طلبم.

هوش مصنوعی: عاشق جز درد و رنج چیزی نمی‌خواهد، و اگر کسی رند باشد، تنها شراب خالص را می‌جوید.

هوش مصنوعی: چشم حسین به خاطر تصویر خیالی تو، مانند بهشتی است که باغی زیبا و جذاب دارد.