شمارهٔ ۱۶۰

هوش مصنوعی: ما سر خود را بر در خانه محبوب می‌گذاریم و قدم در جایی می‌گذاریم که مختص آزادگان است.

هوش مصنوعی: ما هر لحظه مرتکب اشتباهات و خطاهای زیادی می‌شویم، اما همچنان به رحمت و لطف معشوق امید داریم.

هوش مصنوعی: اگر بار سنگینی که بر دوش خود داریم، از ما برداشته شود، می‌توانیم افکار و آرزوهای خود را به راحتی دنبال کنیم، مانند کوهی که با تلاش و کوشش از جا کنده می‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه به آرزوی دیدار تو نرسیدیم و شادی آن را تجربه نکردیم، ناگزیر دل‌مان را به غم دوری تو می‌سپاریم.

هوش مصنوعی: ابتدا با اشک‌هایم خود را پاک می‌کنم، سپس بر در تو چهره و لبخندم را می‌گذارم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که به درگاه تو سجده کنیم و سر خم کنیم، فقر و تنگدستی را بر سر هفت نقطه مهم و برجسته این دنیای دایره‌وار می‌گذاریم.

هوش مصنوعی: به لطف نفس‌های تو، جمع ما خوشبو و خوش‌عطر شده است و ما آن را به زیبایی و لطافت آهوی تاتار تشبیه می‌کنیم.

هوش مصنوعی: حسین از گرفتاری‌ها آزاد است، چرا که وقتی دل را به دو دسته مو می‌سپاریم، دیگر در بند مشکلات نمی‌مانیم.