شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: صبح زود، باد بهاری از میان گل‌ها می‌گذرد و نسیم دل‌انگیزی که مانند یارم است، به من جان و انرژی تازه‌ای می‌بخشد.

هوش مصنوعی: وقتی بوی زلف او را استشمام می‌کنم و به طرف باغ می‌روم، برای من گل و سنبل به چشم نمی‌آید و فقط زهری که شاخ و برگ‌های خار دارد، جلوه‌گر می‌شود.

هوش مصنوعی: می‌توانم به راحتی جانم را در راه محبوب فدا کنم، اما زندگی بدون دوست برایم خیلی سخت و دشوار است.

هوش مصنوعی: دل من زخمی و غمگین است و پیدا کردن آرامش برای آن کار دشواری است. هر لحظه یک درد جدید به این دردها افزوده می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر در مکانی به تنهایی از غم‌ها و دردهایم سخن بگویم، صدای ناله و فریاد از هر طرف به گوشم می‌رسد.

هوش مصنوعی: من مانند لاله‌ای در دل خود داغ و اندوهی دارم، چرا که بدون محبوبم در گلزار به گل‌ها نگاه می‌کنم و هر وقت به گل‌ها می‌نگرم، یاد آن چهره‌ی زیبا به ذهنم می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر به وصال حسین دست یابی، جانت را نثار دوست کن؛ زیرا جان برای چنین روزی به کارم می‌آید.