شمارهٔ ۲۴۵

هوش مصنوعی: ای کاش در عشق تو چنان محو می‌شدم که از عیوب و ناپاکی‌های وجود خود خلاص می‌شدم.

هوش مصنوعی: اگر به خوشی وصالت امیدوار می‌بودم، آیا من از درد جدایی تو ناراحت می‌شدم؟

هوش مصنوعی: ای کاش می‌توانستم در جایی که تو به شکار می‌روی، شکار شوم تا برای یک لحظه هم که شده، همنشین تو باشم.

هوش مصنوعی: اگر زیر پای تو به خاک درآیم و اگر حتی خاک هم شوم، همیشه درگاه چنین ملک و سلطنتی خواهم بود.

هوش مصنوعی: چون می‌دانم که سرانجام، از دست معشوقان می‌میرم، پس به خاطر آن عشق، به مرگ خود راضی شدم و به آن عشق شتابان پرداختم.

هوش مصنوعی: اگر خاک در درگاه تو به اندازه حسین بود، من به اندازه عرش، تاجی بر سر آسمان‌ها می‌گرفتم.