شمارهٔ ۲۶۵

هوش مصنوعی: عشق و زندگی‌ام فدای تو باد، ای کسی که جانی شیرین‌تر از خود زندگی داری. جان دادن در مقابل تو برایم مانند جان دادن به تو است.

هوش مصنوعی: مرده به خاطر درد عشق تو، زندگی را زیبا و بی‌پایان می‌بیند و کشته شدن به خاطر عشق تو، همچنان جاودانه و پایدار است.

هوش مصنوعی: من در حال مستی هیچ درکی از وضعیت خود ندارم؛ ای ساقی، جامی بیاور از آن شرابی که تو بهتر از من می‌دانی.

هوش مصنوعی: چون اشک‌های من نشان‌دهندهٔ حال و روز من شده است، عجیب نیست اگر راز دل و احساساتم برای مدت طولانی پنهان بماند.

هوش مصنوعی: زندگی بدون همراز و همدل چه فایده‌ای دارد؟ زندگی با دوست و رفیق، لذت و شور بیشتری به همراه دارد.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال دوست هستی، باید از خودت دل بکن و خود را فراموش کنی. تنها در این صورت است که می‌توانی نشانه‌ای از دوست را بیابی، حتی وقتی که خود را گم کرده‌ای.

هوش مصنوعی: ای پرنده، درخت سدره را برای خود باز کن و با بال‌ها و پرهای زیبایت، از این دشت پر از خار به گلستان مفاهیم پرواز کن.

هوش مصنوعی: ای خدای من، چه لذتی می‌تواند در نشستن در باغ باشد وقتی که فصل بهار او از سرما و آفت پاییزی به دور است؟

هوش مصنوعی: حسین بر تخت سلطنت جاویدان نشسته است، اگر هم از این دنیای فانی برود، هیچ کمبودی نخواهد داشت.