شمارهٔ ۱۱۷

هوش مصنوعی: بگذار بروم و جانم را فدای او کنم؛ چه هزار نفر مانند من هم آماده‌اند تا جانشان را برای او نثار کنند.

هوش مصنوعی: هر گونه زخم و درد که از عشق به من می‌رسد، ای دوست، آن را بر چشمان من نمایان کن.

هوش مصنوعی: دوست داشتن و وفاداری در چهره‌ی کسانی که به ما آسیب زده‌اند، وجود دارد. زندگی و ادامه‌ی حیات در روح ضربه‌ای که به ما زده‌اند نهفته است.

هوش مصنوعی: در دل من شور و شوقی از نگاه پر راز او وجود دارد و از او به خاطر لب‌های شیرینش مست و سرمست شده‌ام.

هوش مصنوعی: محبوب در مقام جانم ساکن شده و من به خاطر بی‌توجهی خود از دیگران درباره‌اش سوال می‌کنم.

هوش مصنوعی: در میان نابودی و فانی بودن همه چیز، بقای ابدی را مشاهده کردم و از دیدن بی‌نشان بودن، نشانه‌اش را دریافتم.

هوش مصنوعی: من خطاها و کنجکاوی‌هایم فراتر از حد تحمل رفته است، اما هنوز امیدوارم که از بخشش و رحمت بی‌پایان او بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: زمانی که در مسیر حسین قرار بگیری، بهتر است جان خود را در راه او فدای خاک پایش کنی.