شمارهٔ ۱۷۷

هوش مصنوعی: اگر شبی دردی از آرزوهایم از تو بکشید، صبح نسیم زندگی را به بوی تو می‌آورم.

هوش مصنوعی: بدن من به خاطر فضای خاکی قبر تیره و بی‌روح شده، اما هنوز از دل من یاد تو نمی‌رود، ای جان، که همیشه به دیدن تو آرزومندم.

هوش مصنوعی: من چه جراتی دارم که از غلامی تو سخن بگویم، من بنده‌ای هستم که تنها به پای سگ‌های کوی تو می‌افتم.

هوش مصنوعی: در انتظار آن هستم که روزی به وصالت برسم و عمر گرانبهایم را در جستجوی تو گذرانده‌ام.

هوش مصنوعی: دوست من، آنها مرا به بهشت می‌برند، اما من نمی‌توانم بروم زیرا تنها دل من به سوی تو کشش دارد.

هوش مصنوعی: مردم درباره بهشت و جهنم صحبت می‌کنند، اما من از آنچه که در مورد این موضوع گفته می‌شود، چیزی نمی‌دانم وقتی که درگفتگو با تو هستم.

هوش مصنوعی: عمر من در انتظار تو سپری شد، مانند حسین که او نیز در آرزوی توست و هنوز هم دلش به شوق تو می‌تپد.