شمارهٔ ۲۶۰

هوش مصنوعی: اَه، از اینکه دوست من به خاطر لطف و محبتش کاری برایم نکرد، بسیار ناراحت شدم و در غم سوختم، اما او نیز برای تسلای قلبم زحمتی نکشید.

هوش مصنوعی: او به خاطر شکار خود مرا به قتل رساند و حتی نگاهی هم به من نینداخت. چنین رفتار بی‌احترامی از کسی که خودش مانند من شکارچی است، لایق نیست.

هوش مصنوعی: عاشقان راهی جز ناله و تضرع ندارند و اگر قدرت و ثروت نباشد، چه بر این بنده زار و بی‌چاره‌ای باید رفت؟

هوش مصنوعی: من خودبزرگ‌بینی و تظاهر نمی‌کنم، زیرا در برابر عظمت او، من تنها به خاطر عزت و شرفی که دارم، احساس فقر و کوچکی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من همانند آتش نیستم که در آسمان پرواز کنم، بلکه آبرویم از خاکساری و فروتنی من ناشی می‌شود و به همین خاطر به او روی می‌آورم.

هوش مصنوعی: من با امید به لطف و رحمت تو به نزد تو آمده‌ام و در این راه، امید من به توست که مرا همراهی کنی.

هوش مصنوعی: با جسمی همچون برگ، بار سنگین مصیبت را تحمّل می‌کنم؛ زیرا عاشقان، قدرت و استقامت زیادی دارند.

هوش مصنوعی: عقل به ناتوانی‌اش اعتراف کرد، زیرا که به خاطر عشق، زخم‌هایی خورده‌ام که درمانشان ممکن نیست.

هوش مصنوعی: اگر من به تو هدیه‌ای بدهم مانند حسینی که جان خود را فدای عشق کرد، از چهره‌ی اهل دل شرمنده و خجالت‌زده می‌شوم.