شمارهٔ ۱۱۹

هوش مصنوعی: چه خوب است جانی که با دست خود محبوبش را به دست آورد. چه عیدی بزرگی است که عاشق به خاطر محبوب‌اش جانش را فدای او کند.

هوش مصنوعی: دل باید مثل لاله‌ای پر از غم باشد و مانند غنچه‌ای که لباسش را پاره کرده تا بتواند بویی از گلستان را به مشام جانش برساند.

هوش مصنوعی: پیراهن وجودت را از شوق او پاره کن تا دامنش را بالا بزنی و از گریبانش سر درآوری، در حالی که در عین بی‌خویشی و فراموشی خود هستی.

هوش مصنوعی: وقتی که در جمع خاص او هستی، دیگر نمی‌خواهی به دنیا و امورش بپردازی. حالا که در این حال قرار داری، چرا از دربان او می‌پرسی؟ وقتی حلقه‌ی در او را می‌زنی، باید خودت را آماده‌ی ورود کنی.

هوش مصنوعی: اگر دل عزیزم از آب حیات درخواست کند، باید بگویم که در برابر کسی چون تو، زمستانش را به خاکش بریز و به سرمستی‌اش برسان.

هوش مصنوعی: شراب از اشک گلی سرخ تهیه شده و کباب از دل تنگ من بیرون آمده است. اگر شب جانان با روی محبت به مهمانی من بیاید، جانم را فدای او می‌کنم.

هوش مصنوعی: باید من را به گونه‌ای عاشق کنند که در روز قیامت، حتی نعمت‌های بهشتی و خوشی‌های آن عالم هم مرا به خود مشغول نکند.

هوش مصنوعی: عقل و دانش در هر دو حالت یعنی کفر و ایمان، می‌تواند چیزهای زیبایی را به نمایش بگذارد. اما وقتی عشق به وجود می‌آید و شعله‌ور می‌شود، هر دو حالت کفر و ایمان از بین می‌رود.

هوش مصنوعی: غفلت را از گوش دل خود دور کن و لحظه‌ای خود را به حسین نزدیک کن، سپس رازهای پنهان او را بشنو.