شمارهٔ ۱۲۰

هوش مصنوعی: من کسی هستم که در محضر پادشاه خودم حاضر شده‌ام و به خاطر دیدن چهره محبوبم، جانم را شکرانه تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر دیگران برای من طلا و نقره بیاورند، من جان خود را به عشق معشوق هدیه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از شراب و کبابی که از جگر درست شده، می‌نوشم و می‌خورم تا شب را به یاد دوست بگذرانم و او را به مهمانی خود دعوت کنم.

هوش مصنوعی: من تصمیم داشتم که از نوشیدن می پرهیز کنم، اما وقتی ساقی باده را ریخت، رستم نتوانست از پیمان خود دوری کند.

هوش مصنوعی: راز من از اشک‌های سرخ و چهره‌ی زردم آشکار شد. من هیچ‌گاه داستان پنهان خود را علنی نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: از زخم‌های او به دست آورده‌ایم آرامش‌های زیادی، زیرا دل من از درد او به درمان خود می‌رسد.

هوش مصنوعی: سلطانان معانی به دنبال اصل و جوهر هستند، و من هم شکرگزار ایزد هستم که توانستم آن را در وجود خود پیدا کنم.

هوش مصنوعی: عاشقان حقیقت‌جو نمی‌توانند گوهری باارزش را پیدا کنند، مگر اینکه کسی در عمق وجود خود آن را بیابد و شادابی روحش را احساس کند.

هوش مصنوعی: اگر تو به این گدا از روی سخاوت و مهربانی دعوت کنی، حسین (علیه‌السلام) می‌تواند هم دنیا را به او هدیه دهد و هم به او در آخرت کمک کند.