شمارهٔ ۱۵۶

هوش مصنوعی: در مسیر رسیدن به شهر، جانم را فدای عشق رهبر می‌کنم و از خاک پای عاشقان، تاجی بر سر نصب می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌آیم و وارد دریا می‌شوم و از سرم به عنوان مرحله‌ای شروع می‌کنم. وقتی در دریا غوطه‌ور شوم، دامنم را پر از جواهرات می‌کنم.

هوش مصنوعی: در دنیای بزرگ و پر از زیبایی‌ها، به دنبال عشق می‌گردم تا بتوانم همواره روح خود را به بهترین شکل شکل بدهم و در این فرایند به طلای ناب بدل شوم.

هوش مصنوعی: اگر شمع نگوید که از نورش کم می‌شود، باز هم نورش بیشتر نخواهد شد. من هم اگر از دل سوخته‌ام سخن بگویم، مانند شمع، دلم سوزان‌تر خواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی هر بار از زیبایی او نوشیدنی می‌گیرم، من از ته دلم جامی می‌سازم و از جانم ساغری درست می‌کنم.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و قرمز او مانند شرابی است که وقتی به آن نگاه می‌کنم، من هم چنان تحت تأثیر قرار می‌گیرم که عقل و فهم خود را فراموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد اسرار دل را در جایی مخفی کند، زمانی که وقت فاش شدن این رازها برسد، من به راحتی آنها را روی منبر بیان خواهم کرد.

هوش مصنوعی: هر بار که زیبایی تو را می‌بینم، دل و دماغم را به هم می‌ریزد. اگر فقط یک چیز را به جای شیشه در اختیار داشتم، ممکن بود اوضاع از اینی که هست بهتر شود.

هوش مصنوعی: ای عشق، به من راهی بده تا بتوانم به درگاه تو بیایم و در حالی که خسته‌ام، درخواست کمک کنم. تا از این در، به مقام و جایگاهی در هر دو جهان برسم.