شمارهٔ ۱۴۷

هوش مصنوعی: من به عشق او راضی‌ام، حتی اگر جانم را برباید؛ چون جان‌هایی مانند من بسیارند و من جانم را فدای عشق محبوبم می‌کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق او، زخم‌هایی که از عشقش خورده‌ام را تحمل می‌کنم، چون این زخم‌ها به نوعی درمان روح من است. همچنین، دردی که از او دارم را می‌پذیرم، زیرا همین درد به من آرامش می‌بخشد و درمانم می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر از عشق محبوب غم بیفایده‌ای به سرم آید، روی آن را به شادی تبدیل می‌کنم و هرچه دوست بخواهد انجام می‌دهم، چون بنده‌ای هستم که از دستورات او پیروی می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر اراده و تلاشم به اندازه کوه طور باشد، در آن صورت، حوزه‌ای که من در آن هستم، سرزمین مقدس عشق است که مانند درخت آتشین موسایی است. من هم همچون موسی بن عمران هستم که در این مسیر قرار دارم.

هوش مصنوعی: من آنقدر اراده دارم که حتی اگر از تشنگی بمیرم، هرگز آب حیات را از دست خضر نخواهم گرفت.

هوش مصنوعی: مرا می‌گویند که آرامش دل را باید از دیدن دیگران جستجو کنی، اما من از صمیم قلب می‌دانم که در این دنیا آرامشی جز آنچه دارم نیست.

هوش مصنوعی: از زیبایی چهره کسانی که پاک و بی‌آلایش هستند، هنوز هم شرمنده‌ام؛ حتی اگر چند بار جانم را هم فدای زیبایی‌اش کنم.

هوش مصنوعی: وقتی کسی در کنارم نیست که راز عشقش را بفهمد، نمی‌دانم چرا مانند یک دیوانه زنجیرهایم را به حرکت درمی‌آورم.

هوش مصنوعی: حسین، از صحبت کردن در مورد خودت بگذر و با هیچ‌کس درباره‌اش صحبت نکن، چون من می‌خواهم رازهای پنهانی را به گوش تو برسانم.