خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

نورس دماوندی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : طراز اسم اعظم داشت چون خاتم سلیمان را

شمارهٔ ۲ : الهی کیمیایی طور ده مشت گل ما را

شمارهٔ ۳ : بفکند سایه از خط به سر آن عذار ما را

شمارهٔ ۴ : چو چشم دلبران دیدم بنای خانه خود را

شمارهٔ ۵ : یک شرر باشد تجلّی شعله‌ی طور مرا

شمارهٔ ۶ : دل شب‌ها ز سودای تو سوزد داغ کوکب‌ها

شمارهٔ ۷ : به رنگ خامه تا شق کرده‌ام در استخوان پیدا

شمارهٔ ۸ : بود مدّ حیات عاشقان موج تپیدن‌ها

شمارهٔ ۹ : رو می‌دهد به صاف دلان دلفریب ما

شمارهٔ ۱۰ : گل مهرست صبح نو بهار آشنایی را

شمارهٔ ۱۱ : زهی پیمانه‌ی صهبای شوقت کاسه‌ی سرها

شمارهٔ ۱۲ : بس که در آغوش خوبان جا بود پیدا مرا

شمارهٔ ۱۳ : در عرق ماهش کند هم چشم پروین قطره را

شمارهٔ ۱۴ : فرنگی نرگسی دارد مرا دیوانه در صحرا

شمارهٔ ۱۵ : پیموده باده نرگس مست سیاه را

شمارهٔ ۱۶ : برق حضور شد نفس آشنا مرا

شمارهٔ ۱۷ : گرچه مهتاب است زور می کتان شیشه را

شمارهٔ ۱۸ : ای غم اوراد کرده‌ایم تو را

شمارهٔ ۱۹ : نعمت دندان بود پیرایه بخش خوان مرا

شمارهٔ ۲۰ : بیفشان از سحاب چشم تر اشک ندامت را

شمارهٔ ۲۱ : دل می‌مکد مداخل آن پشت پا مرا

شمارهٔ ۲۲ : اول شب شد بَرَد ساقی لبالب جام را

شمارهٔ ۲۳ : الهی رام الفت ساز این وحشی نگاهان را

شمارهٔ ۲۴ : چهره‌ی پوش کرده‌ایم تو را

شمارهٔ ۲۵ : گریه امداد کرده‌ایم تو را

شمارهٔ ۲۶ : دایم ز حرف خویش زیان کرده‌ایم ما

شمارهٔ ۲۷ : کشید از کلک مژگان خط نگارم نقش باطل را

شمارهٔ ۲۸ : بینم به پای او چو سر آفتاب را

شمارهٔ ۲۹ : جلوه ده در جام می ساقی عذار ساده را

شمارهٔ ۳۰ : که بر شکست چو گل گوشه‌ی نقاب تو را

شمارهٔ ۳۱ : تشریف صبح داد چو صدق و صفا مرا

شمارهٔ ۳۲ : نگهداشت چون خط دم حسن را

شمارهٔ ۳۳ : نصیب عمر ابد شد شهید جنگ تو را

شمارهٔ ۳۴ : تا چهره‌گشا شد غم عشقم یرقان را

شمارهٔ ۳۵ : شکوفه زد علم جلوه در گلستان‌ها

شمارهٔ ۳۶ : نیست منظور نظر صهبای انگوری مرا

شمارهٔ ۳۷ : حضور یک جهتان است عمر باقی ما

شمارهٔ ۳۸ : کرده تا سلسله‌ی زلف تو دیوانه مرا

شمارهٔ ۳۹ : از نی کلکش چو بر تارک رقم داریم ما

شمارهٔ ۴۰ : به جوش گرمی بازار دیده‌ای خود را

شمارهٔ ۴۱ : گره از جبهه واکن لب به حرف آشنا بگشا

شمارهٔ ۴۲ : ز خال عارضش گل می‌کند رفع حجاب اینجا

شمارهٔ ۴۳ : چو آرایش دهم چون شاخ رُز کاشانه‌ی خود را

شمارهٔ ۴۴ : ز بس که آتش سودای او گداخت مرا

شمارهٔ ۴۵ : به گلشن گر گشاید چین زلف عنبر افشان را

شمارهٔ ۴۶ : بود از تیغ زبان فکر زره‌پوشی مرا

شمارهٔ ۴۷ : بود پهلونشین شمشیر شاه‌انداز دولت را

شمارهٔ ۴۸ : از آن موی و میان بستم کمر افکار عالی را

شمارهٔ ۴۹ : مده به سیل فنا خانه‌ی دل و دین را

شمارهٔ ۵۰ : عقده‌ی دل گر شود تسبیح استغفار ما

شمارهٔ ۵۱ : عَلَم از قَلَم ساخت دوران مرا

شمارهٔ ۵۲ : به مجلس‌ها نظر کردیم اعیان و اهالی را

شمارهٔ ۵۳ : تا لبالب ز می حسن تو شد شیشه‌ی ما

شمارهٔ ۵۴ : عتاب و لطفت از ابروی مه رویان شود پیدا

شمارهٔ ۵۵ : شب که پیچد عطر آن پیچیده کاکل در هوا

شمارهٔ ۵۶ : بس که سهم درد غفلت ناتوان دارد مرا

شمارهٔ ۵۷ : کباب شد جگر و گریه در گلوست مرا

شمارهٔ ۵۸ : حمایل حلقه‌ی دام است این زیورپرستان را

شمارهٔ ۵۹ : کرده تا چشم ترم انشاء ز مژگان ابر را

شمارهٔ ۶۰ : به گلشن بس که دارد غنچه تقلید حجابش را

شمارهٔ ۶۱ : شفق‌گون رنگ می‌سازد شراب دامن صحرا

شمارهٔ ۶۲ : زه ناز است کمان گوشه‌ی ابروی تو را

شمارهٔ ۶۳ : الف قدی که دلم ساخت مبتلا به بلا

شمارهٔ ۶۴ : با تمنّای دلت مطلب نگردد آشنا

شمارهٔ ۶۵ : ای ز تمکین تو چون کوه قوی پشت حباب

شمارهٔ ۶۶ : به رغم چرخ و اختر چیده‌ام بزم شراب امشب

شمارهٔ ۶۷ : ای پر پروانه‌ی شمعت چراغ آفتاب

شمارهٔ ۶۸ : مصحف حسن تو افکند چو تصویر در آب

شمارهٔ ۶۹ : از آب و تاب عکس تو ای مه جبین به آب

شمارهٔ ۷۰ : اشک گلگونم کشد هرجا عنان عندلیب

شمارهٔ ۷۱ : ابروی اوست مطلع دیوان آفتاب

شمارهٔ ۷۲ : مست خوابم را کند مژگان گشایی آفتاب

شمارهٔ ۷۳ : تا بساط خاک را پیچید چشم تر در آب

شمارهٔ ۷۴ : مُردم از نقش آن گل سیراب

شمارهٔ ۷۵ : آن که گوش چرخ را مالیده فریاد من است

شمارهٔ ۷۶ : تا ز عکسش منوّر آینه است

شمارهٔ ۷۷ : چارسوی دیده چو صحرای قزوین دلگشاست

شمارهٔ ۷۸ : بوته‌ای باید ز گل باغ مشجّر قحط نیست

شمارهٔ ۷۹ : بس که با دل ناز چشمش التفات از سر گرفت

شمارهٔ ۸۰ : کی قلب دل ز سیم‌تنان می‌توان گرفت

شمارهٔ ۸۱ : همین نه حسن رخش گل به نوبهار نداشت

شمارهٔ ۸۲ : خال لب تو شاهد داغ دل من است

شمارهٔ ۸۳ : تا ز حرفِ آن گلِ رو نامه بوی گل گرفت

شمارهٔ ۸۴ : باز عشق تازه‌ای برق قرارم گشته است

شمارهٔ ۸۵ : آنکه محراب دو عالم گوشه‌ی ابروی اوست

شمارهٔ ۸۶ : تو را که نرگس پرکار نکته پرداز است

شمارهٔ ۸۷ : مهره مهر فلک گوهری از افسر ماست

شمارهٔ ۸۸ : هر دم سخن ز دُرج دهان تو گفتنی است

شمارهٔ ۸۹ : بس که آن شوخی‌وش از می شوخ و شنگ

شمارهٔ ۹۰ : خط‌کشیدن بر غرض‌ها سطری از منشور ماست

شمارهٔ ۹۱ : از شفق کی تیغ خورشید جهان آرا گذشت

شمارهٔ ۹۲ : رمیدگیّ دل ما ز آرمیدن ماست

شمارهٔ ۹۳ : دُری که در صدف گوش آن جفا گوش است

شمارهٔ ۹۴ : رنگینی خیال تو از پافشردن است

شمارهٔ ۹۵ : ز انقلاب اشک و آهم بحر و بر در آتش است

شمارهٔ ۹۶ : راست کیشی نیست در عالم که کج رفتار نیست

شمارهٔ ۹۷ : مرا به خلوت اندیشه شیشه شیشه شراب است

شمارهٔ ۹۸ : تا به چشم نو بهار جلوه‌اش گل کرده است

شمارهٔ ۹۹ : بی کَرَم را نخوت و تمکین چراست

شمارهٔ ۱۰۰ : در سواری جلوه‌ات را آب و تاب دیگر است

شمارهٔ ۱۰۱ : بوته‌ی سوز و گداز از برگ عیشم حاصل است

شمارهٔ ۱۰۲ : هر که را خون جگر نعمت الوانش نیست

شمارهٔ ۱۰۳ : سلطنت نفس بهیمی را مسخر کردن است

شمارهٔ ۱۰۴ : ناله‌ام تا نُه فلک را حلقه‌ی دف کرده است

شمارهٔ ۱۰۵ : غنچه بی لعلت به گلشن برگ خندیدن نداشت

شمارهٔ ۱۰۶ : از نشأه‌ی جور تو دلم مست مدام است

شمارهٔ ۱۰۷ : تا عذارش نقش آن خطّ زمرّد رنگ بست

شمارهٔ ۱۰۸ : تا دلم مست رنگ و بوی گل است

شمارهٔ ۱۰۹ : رو کن به حق چه جویی دارالشفا شفا اوست

شمارهٔ ۱۱۰ : میخانه‌ی صبوحی دل چشم مست توست

شمارهٔ ۱۱۱ : حسن بهار گیتی بر بوی گل سوار است

شمارهٔ ۱۱۲ : خط شبیخون زن اطراف گلستانش نیست

شمارهٔ ۱۱۳ : فروغ وصل ز شب‌های تار ما پیداست

شمارهٔ ۱۱۴ : هرگز از آن مژه‌ها نقش نمایانش نیست

شمارهٔ ۱۱۵ : جام شراب عیشش زخم گشاده‌رویی است

شمارهٔ ۱۱۶ : چون غنچه دلم از می گلرنگ گرفته است

شمارهٔ ۱۱۷ : نور چون مهر پرده‌دار من است

شمارهٔ ۱۱۸ : در حلقه‌های زلف چو دل خانه‌ها گرفت

شمارهٔ ۱۱۹ : غم نوای من در این بستان سرا بلبل بس است

شمارهٔ ۱۲۰ : تا جلوه کرد دامن طاقت کشید و رفت

شمارهٔ ۱۲۱ : آبروی گوهر ما را به نیسان کار نیست

شمارهٔ ۱۲۲ : کشت تمکینش مرا انصاف نیست

شمارهٔ ۱۲۳ : در دل و دیده چه گنجینه‌ی گوهر که مراست

شمارهٔ ۱۲۴ : گلِ دولت بهار زندگی‌هاست

شمارهٔ ۱۲۵ : حُسن در بزم ادا کیفیتی منظور ساخت

شمارهٔ ۱۲۶ : قرار دل اگر رقص آن کمان نگذاشت

شمارهٔ ۱۲۷ : تا به لب بحر از سرشکم اخگر تبخاله داشت

شمارهٔ ۱۲۸ : به ترسایی مرا عیش مدام است

شمارهٔ ۱۲۹ : بس که گرمش ز حُسن بازار است

شمارهٔ ۱۳۰ : کی سرانگشت تو را رنگ حنا پیچیده است

شمارهٔ ۱۳۱ : دستم ز پیچ و تاب دل از کار مانده است

شمارهٔ ۱۳۲ : ای فیض صبح گرده‌ای از آستانه‌ات

شمارهٔ ۱۳۳ : دگر نقاب تو را از رُخَش زمان جدایی است

شمارهٔ ۱۳۴ : مرده کی چون خاطر این زندگان افسرده است

شمارهٔ ۱۳۵ : پیشانی تو مشرق صبح ملاحت است

شمارهٔ ۱۳۶ : گُلت نه از عرق شرم شبنم افشان است

شمارهٔ ۱۳۷ : بر گل زخم دلم چون غنچه خندیدن نداشت

شمارهٔ ۱۳۸ : دل مرا چون غنچه از ترکان به خون

شمارهٔ ۱۳۹ : امشب از بزم چو آن آینه سیما برخاست

شمارهٔ ۱۴۰ : تند از برم چو آن مه ابرو کمان گذشت

شمارهٔ ۱۴۱ : نوبهار آمد چو مجنون نوبت شور من است

شمارهٔ ۱۴۲ : زخم ناسور مرا صبح قیامت مرهم است

شمارهٔ ۱۴۳ : نه فلک حلقه ای از سلسله موی کسی است

شمارهٔ ۱۴۴ : هر عرضه‌داشتم به تو نقش بهانه‌ای‌ست

شمارهٔ ۱۴۵ : کی دهد یک کفه از میزان خبر

شمارهٔ ۱۴۶ : امشب از شمع جمالش بزم چشمم روشن است

شمارهٔ ۱۴۷ : بس که گندم گون من آدم سرشت افتاده است

شمارهٔ ۱۴۸ : توسن حسن بتی رام در آغوش ماست

شمارهٔ ۱۴۹ : بس که در دل آب حیوان لبش خون کرده است

شمارهٔ ۱۵۰ : گر حسن شکر خنده مهیای نیاز است

شمارهٔ ۱۵۱ : بر آن لب خال گندم گون نجیب است

شمارهٔ ۱۵۲ : خانه پردازی که تاراج دل و دین کرده است

شمارهٔ ۱۵۳ : گوهر بینش ما محو دل آرایی توست

شمارهٔ ۱۵۴ : صبح آن مَهَم در آتش ناز و عتاب سوخت

شمارهٔ ۱۵۵ : جرات ما دور باش جوشن و مغفر نداشت

شمارهٔ ۱۵۶ : محبت را اساس استواری است

شمارهٔ ۱۵۷ : هر که در قید فرنگ خویش است

شمارهٔ ۱۵۸ : نه فلک یک رقم از فرد شناسایی توست

شمارهٔ ۱۵۹ : زلف مشکین عقده اش هم دام دل هم دانه است

شمارهٔ ۱۶۰ : بس که بر مردم فریبی ها مدار چشم توست

شمارهٔ ۱۶۱ : پردهٔ عقل به مستی ندردیم عبث

شمارهٔ ۱۶۲ : از بس که کرده ای به اسیران نگاه کج

شمارهٔ ۱۶۳ : عالمی در نشاه می پیچد می مینای صبح

شمارهٔ ۱۶۴ : زد ابلق آن نگاه سفید و سیاه و سرخ

شمارهٔ ۱۶۵ : زهی چو حرف رخت صفحه چون گلستان سرخ

شمارهٔ ۱۶۶ : لعل خفتان چو کند خاک تن خون آلود

شمارهٔ ۱۶۷ : جوهر حسن تواز تیغ تجلی دم زد

شمارهٔ ۱۶۸ : یاد از آن عمدی که تقلید هوس با ما نبود

شمارهٔ ۱۶۹ : به دست آن را که از مرجان دلها سبحه ها باشد

شمارهٔ ۱۷۰ : در جنون تنها نه معمار وجودم سنگ بود

شمارهٔ ۱۷۱ : تا به چشمم پرتو شمع جمالش خانه کرد

شمارهٔ ۱۷۲ : داغ مرا چو یاد تو ناسور می‌کند

شمارهٔ ۱۷۳ : به سینه ام چو دل داغدار می رقصد

شمارهٔ ۱۷۴ : نگاه از مردمی کی چرخ سنگین دل به ما دارد

شمارهٔ ۱۷۵ : مهیای نماز آن مه چو در مسجد درون آید

شمارهٔ ۱۷۶ : در چمن چون شبنم افشانی بر آن رخسار کرد

شمارهٔ ۱۷۷ : چو شمع عارضش منظر فروز چشم تر گردد

شمارهٔ ۱۷۸ : هر که از روشندلی داد ادا فهمی دهد

شمارهٔ ۱۷۹ : دلم آسوده در آن زلف معنبر باشد

شمارهٔ ۱۸۰ : بر لبش خط حجاب خواهد شد

شمارهٔ ۱۸۱ : سرشکم لاله ی گرداب خون در کوه می پیچد

شمارهٔ ۱۸۲ : ملک بر مزرع بی حاصل ما خوشه چین باشد

شمارهٔ ۱۸۳ : تا گل داغم به نخل آه و دل پیوند کرد

شمارهٔ ۱۸۴ : نظر کی مو شکاف از خط آن رخسار بردارد

شمارهٔ ۱۸۵ : تازگی داغ دلم را آه حسرت می دهد

شمارهٔ ۱۸۶ : مشرب هر کس گرفتاری مباد

شمارهٔ ۱۸۷ : دل به سودای غم او بنده شد آزاد شد

شمارهٔ ۱۸۸ : نی بی تو به نوایی نرسد

شمارهٔ ۱۸۹ : ای دیده ور به روز کجا چهره شب شود

شمارهٔ ۱۹۰ : چون زمن دامن فشان آن سرو قامت می رود

شمارهٔ ۱۹۱ : ماهم چو صبوحی زده بر بام برآید

شمارهٔ ۱۹۲ : هر کس به جرعه ای دل من شاد می کند

شمارهٔ ۱۹۳ : در گلستانی که آن شمشاد بالا می رود

شمارهٔ ۱۹۴ : زسودای محبت هر زیانی سود می گردد

شمارهٔ ۱۹۵ : بس که خاک از پرتوش آیینه آیین می شود

شمارهٔ ۱۹۶ : تا صبحدم به طرف چمن بی نقاب شد

شمارهٔ ۱۹۷ : نمود رخ نظر اما نمی توانم کرد

شمارهٔ ۱۹۸ : در چمن جلوه سرو قامت دلجو دهد

شمارهٔ ۱۹۹ : دمی گر عکس آن مه پاره در آیینه ها ماند

شمارهٔ ۲۰۰ : شمیم انگیز گلزاری که آن نسرین بدن باشد

شمارهٔ ۲۰۱ : از خدنگ ناز جانان زخم پیکان کس ندید

شمارهٔ ۲۰۲ : خاطر سیمین بران را خط مکدر می کند

شمارهٔ ۲۰۳ : دشمنی با دل بی‌کینه نمی‌باید کرد

شمارهٔ ۲۰۴ : تا جنون از طوق آن غبغب گریبانگیر شد

شمارهٔ ۲۰۵ : به اقبال جنون آرام من سیماب می گردد

شمارهٔ ۲۰۶ : ز خط چو حلقه ی حیرت به گوش مردم کرد

شمارهٔ ۲۰۷ : فلک را عقده های خاطرم از ناله وابندد

شمارهٔ ۲۰۸ : از گل رخسار او نظاره گلشن می‌شود

شمارهٔ ۲۰۹ : گلدسته وار تا همه بی خار و خس شوند

شمارهٔ ۲۱۰ : تا عرق از روی شرم آلود جانان پاک کرد

شمارهٔ ۲۱۱ : محو آن دندان گهر را آب پندارد که برد

شمارهٔ ۲۱۲ : گل فرو ز جلوه تا آن عنبرین کاکل شود

شمارهٔ ۲۱۳ : بس که انشا کرده دل از آه پیچان گرد باد

شمارهٔ ۲۱۴ : درد و داغ عشق با اجزای ما آمیختند

شمارهٔ ۲۱۵ : صبحدم چون گل شفق گون باده ام را ترکنید

شمارهٔ ۲۱۶ : گرداب غبغبش ز صفا موج می زند

شمارهٔ ۲۱۷ : بر عارض تو زلف دوتا موج می‌زند

شمارهٔ ۲۱۸ : شاخ نرگس پسری می آید

شمارهٔ ۲۱۹ : در دلم تا شهپر شاهین عشقش باز شد

شمارهٔ ۲۲۰ : اشکم از پرتو مهر تو ضیایی دارد

شمارهٔ ۲۲۱ : سر سرگشتگی چون محبت بینم در کنار خود

شمارهٔ ۲۲۲ : تا ز خط مشکبار او رقم پرور شود

شمارهٔ ۲۲۳ : ز چین جبهه ی او بس که نقشم خوش نشین باشد

شمارهٔ ۲۲۴ : ترا سرمایه ی جان آفریدند

شمارهٔ ۲۲۵ : بحر را در دل چو عکس مهوشت جا می کند

شمارهٔ ۲۲۶ : ناقصی با من نفس از نکته سنجیدن زند

شمارهٔ ۲۲۷ : هر تنک ظرف چه غم گر گلهٔ من دارد

شمارهٔ ۲۲۸ : بوسه ز لعل او جدا می شود و نمی شود

شمارهٔ ۲۲۹ : ترا سامان مهر و ماه باشد

شمارهٔ ۲۳۰ : شوخم از خط قماش و دیگر شد

شمارهٔ ۲۳۱ : می کشان قهقه ی شیشه ام ادراک کنید

شمارهٔ ۲۳۲ : ترا چون بی پناهان آفریدند

شمارهٔ ۲۳۳ : خصم طوفانی ز من در عین استیلا شود

شمارهٔ ۲۳۴ : چون به هم قانون الفت ساز مردم می کنند

شمارهٔ ۲۳۵ : شعله رویان جهان تشنه دیدار همند

شمارهٔ ۲۳۶ : چین زلفش چو مشکبار شود

شمارهٔ ۲۳۷ : گل تواند چید دامن دامن از شاخ امید

شمارهٔ ۲۳۸ : مژگان تو گر عقده گشای دل من شد

شمارهٔ ۲۳۹ : بی وجودی خطی از دایره ما باشد

شمارهٔ ۲۴۰ : شاخ گلم را میل اگر تکلیف گلزارش کند

شمارهٔ ۲۴۱ : از لبم تا موج خیز ناله دریا بار شد

شمارهٔ ۲۴۲ : نه قبه ی سپهر به یک غمزه شق کند

شمارهٔ ۲۴۳ : تا به دریا اشک گرمم شعله پرور می چکد

شمارهٔ ۲۴۴ : به نشأه همچو شراب رسیده می آید

شمارهٔ ۲۴۵ : تا زجوش اضطرابم جسم لاغر می طپد

شمارهٔ ۲۴۶ : اشک تاثیر آن صنم را در دل چون سنگ کرد

شمارهٔ ۲۴۷ : آن صنم تا به ما مصاحب شد

شمارهٔ ۲۴۸ : از این زرین کلاهان دلستان من که خواهد شد

شمارهٔ ۲۴۹ : نقش است چون خط یار بر روی کار آید

شمارهٔ ۲۵۰ : هر که چون شمع شود سرکش از او سرگیرند

شمارهٔ ۲۵۱ : دست نازی که بر کمر دارد

شمارهٔ ۲۵۲ : اگر نیکان روش بد می نمایند

شمارهٔ ۲۵۳ : ز روی حرف خود چون ماه من برقع براندازد

شمارهٔ ۲۵۴ : نقد کم سرمایه ی سودا نشد

شمارهٔ ۲۵۵ : دگر از تاب دردم ناله در تاثیر می پیچد

شمارهٔ ۲۵۶ : زهمت کی مرا شهباز مرغ آرام می گیرد

شمارهٔ ۲۵۷ : ز نو خطان چمن همچو من که دارد یاد

شمارهٔ ۲۵۸ : شاهد عیب نهان انشای سرگوشی بود

شمارهٔ ۲۵۹ : آن گل از کاکل چو سنبل در ترازو می کشد

شمارهٔ ۲۶۰ : تا مصور طره ی آن ترک یغمایی کشد

شمارهٔ ۲۶۱ : چتر مژگان سیاهش نگرید

شمارهٔ ۲۶۲ : قماش حسن تو چون طرح بود و تار کشید

شمارهٔ ۲۶۳ : دل گوهر اسرار چه بندد چه گشاید

شمارهٔ ۲۶۴ : دل زصهبای خیالش مست شد هشیار شد

شمارهٔ ۲۶۵ : هر که ترک خویشتن گوید توانگر می شود

شمارهٔ ۲۶۶ : خالی که به لعل یار باشد

شمارهٔ ۲۶۷ : در هر سری زعشقش سودا نمی نشیند

شمارهٔ ۲۶۸ : چو منظور من آن رخساره ی پر نور می گردد

شمارهٔ ۲۶۹ : ز شوخی چون نگه تمکینش از جولان نمی ماند

شمارهٔ ۲۷۰ : تا پا ز چشمخانه ام آن سیم بر کشید

شمارهٔ ۲۷۱ : به سروش گردلی سودا ندارد

شمارهٔ ۲۷۲ : بی رنگ شد گل تو از آن رو که چیده شد

شمارهٔ ۲۷۳ : یار از دست نگارین مژه ام را تر کرد

شمارهٔ ۲۷۴ : جوهر ناز چو از تیغ نگاهش ریزد

شمارهٔ ۲۷۵ : زهی عتاب تو از شربت حیات الذ

شمارهٔ ۲۷۶ : مست آمد کاکلش افتاده چین چین تا کمر

شمارهٔ ۲۷۷ : ریخت خون دل پرتاب و تبم بی زنهار

شمارهٔ ۲۷۸ : ای دُر گوش تو از ناهید روشن‌رنگ‌تر

شمارهٔ ۲۷۹ : نقشی از جوهر آیینه ی جان است بهار

شمارهٔ ۲۸۰ : کند بنیاد مرا چون سیل بی زنهار یار

شمارهٔ ۲۸۱ : دست پیچ غیر دیدم طره ای چون شست یار

شمارهٔ ۲۸۲ : بهشت کرده ای از نوبهار باغ نظر

شمارهٔ ۲۸۳ : بنای دون نخواهد غیر پستی پایه ای دیگر

شمارهٔ ۲۸۴ : عزتم از عرض خواری ساخت دشمن بیشتر

شمارهٔ ۲۸۵ : در چمن چون شد ز هستی با خبر

شمارهٔ ۲۸۶ : سرو بالای تو را سایه نشین است بهار

شمارهٔ ۲۸۷ : منظور سرکشی است به میخانه در بهار

شمارهٔ ۲۸۸ : منم چو آب گهر باشم ایستاده اگر

شمارهٔ ۲۸۹ : به من دارد نگاهی یک جهان بیداد از آن خوشتر

شمارهٔ ۲۹۰ : بوسه بار از خط شود آن لعل خندان بیشتر

شمارهٔ ۲۹۱ : باز می گردد دکان دل به بازار کمر

شمارهٔ ۲۹۲ : گر چنین گردون ز آهم می کشد سر در غبار

شمارهٔ ۲۹۳ : داغ عشق از برق حسن افتاده بی زنهارتر

شمارهٔ ۲۹۴ : دود آهم شد به لب از برق آتشبارتر

شمارهٔ ۲۹۵ : فاش گردد راز عشق از پرده داری بیشتر

شمارهٔ ۲۹۶ : نازک اندامی که دارد پنجه در خون بهار

شمارهٔ ۲۹۷ : تا می کنی خانه زهر باب سرخ و سبز

شمارهٔ ۲۹۸ : زعجز من لب لعل تو طرح کرد اعجاز

شمارهٔ ۲۹۹ : هاله ی خطش چو گردید از گل سیراب سبز

شمارهٔ ۳۰۰ : بس که چشمش نسخه ها تالیف کرد از باب ناز

شمارهٔ ۳۰۱ : ای به صید ماهی دل طره ات قلاب ناز

شمارهٔ ۳۰۲ : برقی از جلوه درآیینه ی ادراک انداز

شمارهٔ ۳۰۳ : لبکی را مکیده ام که مپرس

شمارهٔ ۳۰۴ : فاش راز عشق شد از اشک گلگون در لباس

شمارهٔ ۳۰۵ : می کشد صیاد ما دام تماشا در قفس

شمارهٔ ۳۰۶ : سنگلاخی بریده ام که مپرس

شمارهٔ ۳۰۷ : ناوکش راست به دلها سروکاری که مپرس

شمارهٔ ۳۰۸ : مرغ نظاره کرده دل آرام در قفس

شمارهٔ ۳۰۹ : از شرم برق آهم گر آب گردد آتش

شمارهٔ ۳۱۰ : حلقه ی زلف است رهزن تر ز طوق غبغبش

شمارهٔ ۳۱۱ : مراعمری ست جان وتن به قربان سراپایش

شمارهٔ ۳۱۲ : چرا گویم که گل یا لاله یا گلشن به قربانش

شمارهٔ ۳۱۳ : سر کشد گر دلم از سودایش

شمارهٔ ۳۱۴ : سواد موج کوثر خط لعل شکر افشانش

شمارهٔ ۳۱۵ : نهان از چشم مردم عاشقان کشتند نخجیرش

شمارهٔ ۳۱۶ : مرا سروی است نخل وادی ایمن به قربانش

شمارهٔ ۳۱۷ : ز دل سر می کشد طرف کلاهش

شمارهٔ ۳۱۸ : قیامت کرده ای از جلوه های قد چالاکش

شمارهٔ ۳۱۹ : تشنه ی خون شد کمالم خاک نقصان بر سرش

شمارهٔ ۳۲۰ : بتخانه ی اندیشه بود روی چوماهش

شمارهٔ ۳۲۱ : غنچه نازی که نالد دل چو بلبل در کفش

شمارهٔ ۳۲۲ : ز شوخی در بهشت جلوه تازد تکیه بر گل سنبل زلف سمن‌سایش

شمارهٔ ۳۲۳ : ز عشق در دل من کرده داغ سودا رقص

شمارهٔ ۳۲۴ : شبی که آن بت مشکین کلاله شد رقاص

شمارهٔ ۳۲۵ : ای موجه ی خرام تو جوش بهار فیض

شمارهٔ ۳۲۶ : نیست تنها اشک من چون کوه بر صحرا محیط

شمارهٔ ۳۲۷ : از حضور ناقصان کامل عیاران را چه حظ

شمارهٔ ۳۲۸ : از اشک و آه شرح دهد داستان شمع

شمارهٔ ۳۲۹ : ای دُر گوش تو شرح لاله و گرداب شمع

شمارهٔ ۳۳۰ : در هر ورق آن جلوه نهان است در این باغ

شمارهٔ ۳۳۱ : از حسن تو چون عالم جان است در این باغ

شمارهٔ ۳۳۲ : گوهر شد ز عین لطف بینا در صدف

شمارهٔ ۳۳۳ : موجه ی سیلاب خون ما بود زنجیر زلف

شمارهٔ ۳۳۴ : حسن از که جام گیرد مست از چه گشت عاشق

شمارهٔ ۳۳۵ : در این چمن نکند هر که اختیار تعلق

شمارهٔ ۳۳۶ : هر چند در گوش حبابی است معلق

شمارهٔ ۳۳۷ : نقش کونین است در آیینه ی زانوی عشق

شمارهٔ ۳۳۸ : گداز قلب بود کار سکه ی توفیق

شمارهٔ ۳۳۹ : از شراب لعل ساقی بس که دارم کام خشک

شمارهٔ ۳۴۰ : کشتیِ به خون کشیدهٔ اشک است مردمک

شمارهٔ ۳۴۱ : دیده ی حق بین کجا مستور می گردد به خاک

شمارهٔ ۳۴۲ : به عهد جلوه ی ساقی چو جام لاله زسنگ

شمارهٔ ۳۴۳ : کوهکن کی صورت معشوق کرد افشا به سنگ

شمارهٔ ۳۴۴ : لعل می گون چون نگاه از حرف های نیم رنگ

شمارهٔ ۳۴۵ : بس که می ریزد نگاهش جنگ بر بالای جنگ

شمارهٔ ۳۴۶ : ریخت تا کوه غمت فرسنگ در فرسنگ سنگ

شمارهٔ ۳۴۷ : رویت چو ماه چارده از صنع ذوالجلال

شمارهٔ ۳۴۸ : تا به حسن معنی ام شد راهبر صاحب جمال

شمارهٔ ۳۴۹ : تا کند عزم صبوحی شبنم از صهبای گل

شمارهٔ ۳۵۰ : مست آمد آن نسرین بدن چون خرمن گل در بغل

شمارهٔ ۳۵۱ : چندان که آب شد دل من در هوای گل

شمارهٔ ۳۵۲ : بس که در طفلی غمش شد اضطراب افزای دل

شمارهٔ ۳۵۳ : دارم دل صدپاره هر پاره جانان در بغل

شمارهٔ ۳۵۴ : فرصتی کو تا به کام آن لعل شکّرخا مکم

شمارهٔ ۳۵۵ : ای قامت بلند تو عمر نظاره ام

شمارهٔ ۳۵۶ : ز آب رو تا دیده و دل را توانگر ساختم

شمارهٔ ۳۵۷ : کشته ی اشک بسمل نازم

شمارهٔ ۳۵۸ : ز آهنگ مخالف تا چو نی پرشور شد گوشم

شمارهٔ ۳۵۹ : گر به گلگشت ارم یا بزم دارا می روم

شمارهٔ ۳۶۰ : به ساز تربیت درپرده ی مهر است دستورم

شمارهٔ ۳۶۱ : نسیم گل چه کنم چیست نکهت سمنم

شمارهٔ ۳۶۲ : دیده را آیینه ی صورت اشیا کردم

شمارهٔ ۳۶۳ : از مهر همچو سینه ی مشرق لبالبم

شمارهٔ ۳۶۴ : طفل اشکم را قدم هر چند فرسودی به چشم

شمارهٔ ۳۶۵ : تکیه بر لطف الهی دارم

شمارهٔ ۳۶۶ : فغان چو شد چونی از بند بندم بس که نالانم

شمارهٔ ۳۶۷ : شمع آگاهی کجا افزود از بالین گرم

شمارهٔ ۳۶۸ : نبیند تیغ آن مه را چو بر سر قطره ی خونم

شمارهٔ ۳۶۹ : موی چشم آیینه را گردد تن کاهیده ام

شمارهٔ ۳۷۰ : پیشتر گل دام چشم اشکباری داشتیم

شمارهٔ ۳۷۱ : به ایمایی ز ایمان بی نصیب انداختی بازم

شمارهٔ ۳۷۲ : عجب مدار که پا در رکاب شد دل و دینم

شمارهٔ ۳۷۳ : چون من از شرم گناه خویش از جا می روم

شمارهٔ ۳۷۴ : پیچم چو نامهٔ غم دل باز می‌کنم

شمارهٔ ۳۷۵ : از قفس روزی که مصر آرزو می ساختم

شمارهٔ ۳۷۶ : اگر تاری ز زلف آن پری رو در بغل دارم

شمارهٔ ۳۷۷ : از سواد رقم زلف اگر بی خبرم

شمارهٔ ۳۷۸ : دمی که از مه رویش نقاب می گیرم

شمارهٔ ۳۷۹ : دلی حیران آن حور پری رو در بغل دارم

شمارهٔ ۳۸۰ : یاد ایامی که در دل خار خاری داشتیم

شمارهٔ ۳۸۱ : کمر یار بسته می بینم

شمارهٔ ۳۸۲ : من که گردون در بغل چون وقت ساعت می کشم

شمارهٔ ۳۸۳ : من آن طفلم که جوید دایگی مهر جهانگیرم

شمارهٔ ۳۸۴ : بوسه بر لعل گهر بار تو سیمین بر زدم

شمارهٔ ۳۸۵ : شور سودای تو در سر دارم

شمارهٔ ۳۸۶ : دست و پا از خون چو مژگان در حنا می داشتم

شمارهٔ ۳۸۷ : تا بر خم گیسوی تو پیچید نگاهم

شمارهٔ ۳۸۸ : به گلشن حرفی از بالای آن گل پیرهن گفتم

شمارهٔ ۳۸۹ : از چمن تا کعبه ی کوی تو رفت از خود دلم

شمارهٔ ۳۹۰ : ز مهر جلوه فال تجلی زد بر او دوشم

شمارهٔ ۳۹۱ : گرم و تر در عشق چون اشک کباب افتاده ام

شمارهٔ ۳۹۲ : می دهد تا زنده ام روزی خدا چون بنده ام

شمارهٔ ۳۹۳ : آنچه در وجه مقرر دارم

شمارهٔ ۳۹۴ : چنین که بر سرهر حرف او سخن دارم

شمارهٔ ۳۹۵ : آن شفق گون چهره چون ساقی است امشب در برم

شمارهٔ ۳۹۶ : قبای مردمی بر قامتت کوتاه چون دیدم

شمارهٔ ۳۹۷ : آن طایرم که تیر جفا را نشانه ام

شمارهٔ ۳۹۸ : غبار در دل از آن خط مشکبار ندارم

شمارهٔ ۳۹۹ : ز استغنا کند گردش چو گردون آسیای من

شمارهٔ ۴۰۰ : به هر دم شمع آه از شوخی مژگان شود روشن

شمارهٔ ۴۰۱ : چهره ی معنی گشاید کلک سحر آثار من

شمارهٔ ۴۰۲ : آیینه روی صحبتم من

شمارهٔ ۴۰۳ : یه یک ساغر ای ساقی مست من

شمارهٔ ۴۰۴ : بسته دارد طلسم تن دندان

شمارهٔ ۴۰۵ : ای بر لب تو خال سیه مهره دار حسن

شمارهٔ ۴۰۶ : گر شبی خندان گل من بی نقاب آید برون

شمارهٔ ۴۰۷ : بس که راه دلکش حرف است مشکل تا زبان

شمارهٔ ۴۰۸ : گوشی به حرف نرگس دنباله دار کن

شمارهٔ ۴۰۹ : به خنجر کج مژگان او شهید شدن

شمارهٔ ۴۱۰ : شد به حرف حقه ی لعل تو مایل تا زبان

شمارهٔ ۴۱۱ : افراخت قد آن چهره بر افروخته ی من

شمارهٔ ۴۱۲ : کرده تا طوفان معنی لفظ گوهر بار من

شمارهٔ ۴۱۳ : تا ز سرو قامتش دل شد مهیای سخن

شمارهٔ ۴۱۴ : تا شد از چشم ترم جیحون خوناب آستین

شمارهٔ ۴۱۵ : گر چه می مالد نهیبم خصم را رو بر زمین

شمارهٔ ۴۱۶ : ای سر ز من پیچده تر گرد سرت گردیده من

شمارهٔ ۴۱۷ : رو نما سازد ز جان حسن دلارای سخن

شمارهٔ ۴۱۸ : تا شد آن زنار کاکل سایه ی گستر بر زمین

شمارهٔ ۴۱۹ : به افسون ریاضت خصم جانی میتوان کشتن

شمارهٔ ۴۲۰ : اگر عکسی فتد از لعل ساقی در ایاغ من

شمارهٔ ۴۲۱ : نیست بنا گوش باغ نسترن است این

شمارهٔ ۴۲۲ : ای از دلم رنجیده تو دامن ز جان در چیده من

شمارهٔ ۴۲۳ : در قند آن دهان شده لب تا کمر نهان

شمارهٔ ۴۲۴ : می نهد لقمه در دهن دندان

شمارهٔ ۴۲۵ : در چار باغ هجران جیب است گلشن من

شمارهٔ ۴۲۶ : کرده تا از زلف مشکین تار در بر پیرهن

شمارهٔ ۴۲۷ : نقشبند جان نباشد جز سخن

شمارهٔ ۴۲۸ : من آن مرغم که باشد چرخ و اختر خط و خال من

شمارهٔ ۴۲۹ : بر ابلق زمانه نظر را سوار کن

شمارهٔ ۴۳۰ : هر که زعمر پرسدت لب بگشا که همچنین

شمارهٔ ۴۳۱ : چون نهال شمع در زرین بهار سوختن

شمارهٔ ۴۳۲ : به هند می بردم بازی زمانه ی ایران

شمارهٔ ۴۳۳ : آمد ز روی مهر مه من به خواب من

شمارهٔ ۴۳۴ : دولت وصلش چو روزی شد مرا شب در میان

شمارهٔ ۴۳۵ : فتنه ی دور قمر زلف سحر پوش او

شمارهٔ ۴۳۶ : ای تماشای تو ما را روزگار آرزو

شمارهٔ ۴۳۷ : کی خامه طی کند ره بی منتهای تو

شمارهٔ ۴۳۸ : بر عذار آن مزلف دیده حیران باش کو

شمارهٔ ۴۳۹ : از خاطرم به دام تو گر وا شود گره

شمارهٔ ۴۴۰ : ای عرش،طایران تو را آشیانه ای

شمارهٔ ۴۴۱ : یک دم ز دیده دور به صد میل رفته ای

شمارهٔ ۴۴۲ : از نوبهار چین جبین شکفته ای

شمارهٔ ۴۴۳ : سویدای دلم چون خال بر لعل تو چسبیده

شمارهٔ ۴۴۴ : بر جگرم ز غمزه ای خورد خدنگ تازه ای

شمارهٔ ۴۴۵ : غنچه خندان کن و چشمک زن و آیان شده ای

شمارهٔ ۴۴۶ : گرفت تا نفسم ارتفاع اختر آه

شمارهٔ ۴۴۷ : رخنه را دخل به گنجینه ی اسرار مده

شمارهٔ ۴۴۸ : ای ناز تو دیبا چه ی دیوان بهانه

شمارهٔ ۴۴۹ : به خود صاحب حسد چون موی آتش دیده پیچیده

شمارهٔ ۴۵۰ : چرخ صیادی است صیدش هر کجا فرزانه ای

شمارهٔ ۴۵۱ : آتش آلود می شرم گداز آمده ای

شمارهٔ ۴۵۲ : ای ز گلزار تو مالامال گل هر دامنی

شمارهٔ ۴۵۳ : ای که چون زلف دو تا در هم و آشفته زمایی

شمارهٔ ۴۵۴ : برمه کشیده ز لفش طرح نقاب نیمی

شمارهٔ ۴۵۵ : توتیا شد پیکرم در زیر بار زندگی

شمارهٔ ۴۵۶ : نیست با زخم بزرگی مرهم آسودگی

شمارهٔ ۴۵۷ : بس که بر سر از غمش سودا کنم گرد آوری

شمارهٔ ۴۵۸ : داغ ناسور است سر لوح کتاب زندگی

شمارهٔ ۴۵۹ : روز وصلش را چو آرم در حساب زندگی

شمارهٔ ۴۶۰ : دارم هزار شعله به داغ جگر نهان

شمارهٔ ۴۶۱ : کاروانی است زگلزار روان هر نفسی

شمارهٔ ۴۶۲ : سواد خط تو مشک ختاست پنداری

شمارهٔ ۴۶۳ : در هر نفس چو ناله به ما هم نفس تویی

شمارهٔ ۴۶۴ : نیست آرامی نفس را از شتاب زندگی

شمارهٔ ۴۶۵ : شفق رنگ از حنا سرپنجه آمد گرم دلداری

شمارهٔ ۴۶۶ : آبرویت نیست بی ریزش اگر دارا شوی

شمارهٔ ۴۶۷ : بیان روشنی دارم به معنی گوش اگر داری

شمارهٔ ۴۶۸ : چنان در دل خلید از عشق خاری

شمارهٔ ۴۶۹ : ای اختر سهیل ز لعل تو خاتمی

شمارهٔ ۴۷۰ : مژه در گهر گرفتم که نظر کنی نکردی

شمارهٔ ۴۷۱ : سخن گر از تجلی طور شد موسی است خاموشی

شمارهٔ ۴۷۲ : مثال عمر جاوید تو را طغرا است خاموشی

شمارهٔ ۴۷۳ : ای نگاهت اشاره آقاسی

شمارهٔ ۴۷۴ : ای که از شاخ گل آراسته تر می آیی

شمارهٔ ۴۷۵ : چو دل می خواهم از شوخ خدنگ ناز مژگانی

شمارهٔ ۴۷۶ : در خشم و ناز جان من اعجاز می کنی

شمارهٔ ۴۷۷ : گشتم شهید خنجر مژگان سیاهکی

شمارهٔ ۴۷۸ : ز چشم شب به یادش کی عنان تاب است بیداری

شمارهٔ ۴۷۹ : به نقصان گر نداری ربطی ای کامل چه می خندی

شمارهٔ ۴۸۰ : شد از رنگ زری رو زعفرانی