خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

مشتاق اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : مخوان ز دیرم به کعبه زاهد که برده از کف دل من آنجا

شمارهٔ ۲ : غم دل کس به امید چه گوید دل‌ستانش را

شمارهٔ ۳ : کنم دایم ز غیرت پاسبانی پاسبانش را

شمارهٔ ۴ : مگر ز آن گل شمیمی هست باد صبحگاهی را

شمارهٔ ۵ : خوش آن ساعت که یار از لطف گردد همنشین ما را

شمارهٔ ۶ : خدا را ای نسیم احوال زار مستمندی را

شمارهٔ ۷ : ای باد بگو آن شه رعنا پسران را

شمارهٔ ۸ : به مرغی داده گردون از ازل فرخنده بالی را

شمارهٔ ۹ : ز مه رویان مهی جستم به خوبی آفتاب اما

شمارهٔ ۱۰ : شبی گریم شبی نالم ز هجرت داد از این شب‌ها

شمارهٔ ۱۱ : خضاب از خون عاشق کن نگاری کرده‌ام پیدا

شمارهٔ ۱۲ : از تنگی دل نیست به لب ره نفسم را

شمارهٔ ۱۳ : ز زلفش تارک جانم بود پیوند هر مو را

شمارهٔ ۱۴ : بامید چه جان از تن برآید ناتوانی را

شمارهٔ ۱۵ : تا کی به ما نشینی بیگانه‌وار یارا

شمارهٔ ۱۶ : کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا

شمارهٔ ۱۷ : ما حریف غم و پیمانه کشی پیشه ما

شمارهٔ ۱۸ : توئی که چاشنی آشتی است جنگ ترا

شمارهٔ ۱۹ : نیست کس به عهد ما یار یار خویش را

شمارهٔ ۲۰ : برون قدر من از جرگ گرفتاران شود پیدا

شمارهٔ ۲۱ : دل داد دامن از کف تا زلف یار خود را

شمارهٔ ۲۲ : تو و از ناز سرگرانی‌ها

شمارهٔ ۲۳ : گفتی شویم کی من از او او ز من جدا

شمارهٔ ۲۴ : بی‌تو مرگ آسوده سازد اضطراب دل مرا

شمارهٔ ۲۵ : نگیرد دل قرار از تاب تب بیمار هجران را

شمارهٔ ۲۶ : از عشق گلبنی است چو بلبل فغان ما

شمارهٔ ۲۷ : جانی و به کنه تو کسی پی نبرد جانا

شمارهٔ ۲۸ : بود این زخم دیگر کشته تیغ عتابش را

شمارهٔ ۲۹ : ای که دارد حسن سنگین دل گران گوش ترا

شمارهٔ ۳۰ : بر سینه خود یار نهد سینه ما را

شمارهٔ ۳۱ : چو رویت بود اگر می‌داشت خورشید جهان‌آرا

شمارهٔ ۳۲ : از پی احیای من روح روان من بیا

شمارهٔ ۳۳ : از گلشن است دور اگر آشیان ما

شمارهٔ ۳۴ : مرهم نکند فایده داغ دل ما را

شمارهٔ ۳۵ : بی‌تو گو سوزد ز برق آه گشت دل مرا

شمارهٔ ۳۶ : برجا دل و او مقابل ما

شمارهٔ ۳۷ : عنان دل بکف کودکی بود ما را

شمارهٔ ۳۸ : از انتظار مکش بیش از این فکاری را

شمارهٔ ۳۹ : درون غنچه دل خارخاری کرده‌ام پیدا

شمارهٔ ۴۰ : چه شد گاهی به حرفی آن دو لعل دلگشا بگشا

شمارهٔ ۴۱ : گل همنشین خار و خس در دامن گلزارها

شمارهٔ ۴۲ : بس که بر دل زخم جور از خار و خس باشد مرا

شمارهٔ ۴۳ : صبح شد ساقی بشو ز آیینهٔ رو زنگ خواب

شمارهٔ ۴۴ : با غیر چو میکشی می ناب

شمارهٔ ۴۵ : زهی خطت ز عرق مشک ناب در ته آب

شمارهٔ ۴۶ : شب تا سحر تو مست شکر خواب

شمارهٔ ۴۷ : صبح شد ساقی بشو از دیده خواب

شمارهٔ ۴۸ : نگارم در کنار و ساغر می بر لب است امشب

شمارهٔ ۴۹ : شب وصل است و آمد یار غیرش از قفا امشب

شمارهٔ ۵۰ : کی در دل ما جز تو کسی را گذری هست

شمارهٔ ۵۱ : جز جور کار طبع به کین مایل تو نیست

شمارهٔ ۵۲ : رفتی تو ز بزم و نه همین نشئه ز می رفت

شمارهٔ ۵۳ : جان بقید تنم از کوی کسی افتاده است

شمارهٔ ۵۴ : تو را فلک به من ای ماه مهربان نگذاشت

شمارهٔ ۵۵ : اشکم بود آن گل که گلابش همه خونست

شمارهٔ ۵۶ : آنکه با من همنشین در عشق جانان من است

شمارهٔ ۵۷ : منت ز سر زلف توام یکسر مو نیست

شمارهٔ ۵۸ : تو را که چرخ به کام من از جفا نگذاشت

شمارهٔ ۵۹ : از صحن کعبه ساحت میخانه خوشتر است

شمارهٔ ۶۰ : ز الفت خوبان که سودش اشک و آهی بیش نیست

شمارهٔ ۶۱ : جور خوبان غمزدای جان غمناک من است

شمارهٔ ۶۲ : به کوی یار مرا بار در گل افتاده است

شمارهٔ ۶۳ : یک گل بساحت چمن و طرف باغ نیست

شمارهٔ ۶۴ : عشق آمد و غیر یار نگذاشت

شمارهٔ ۶۵ : از جسم بکوی یار جان رفت

شمارهٔ ۶۶ : گلی و گل رخی تا در چمن هست

شمارهٔ ۶۷ : دلم بی‌او صفا هرگز ندیده است

شمارهٔ ۶۸ : در چمن جوری که از باد خزان بر گل گذشت

شمارهٔ ۶۹ : ننالم در قفس ای گل ز جور خار هجرانت

شمارهٔ ۷۰ : آنکه درمان دل خسته عالم با اوست

شمارهٔ ۷۱ : خوش آنکه گشته تسلیم بر حکمت از بدایت

شمارهٔ ۷۲ : خونم ز لب بوسه فریب تو هوس ریخت

شمارهٔ ۷۳ : دلم ز خاک ره آن غیرت پری برداشت

شمارهٔ ۷۴ : زان در کجا توان رفت از بی‌پناهی ای دوست

شمارهٔ ۷۵ : سوی غربت آن بت خودکام محمل بست و رفت

شمارهٔ ۷۶ : منم که داغ عزیزان هر دیارم سوخت

شمارهٔ ۷۷ : به دل چگونه توان داغ عشق پنهان داشت

شمارهٔ ۷۸ : گشته‌ام از فیض عشق موی به مو دوست دوست

شمارهٔ ۷۹ : اگر حرم بود ار دیرخانه خانه تست

شمارهٔ ۸۰ : دور از توام بجز غم و رنج و ملال چیست

شمارهٔ ۸۱ : گوشت کجا به ناله‌ام ای‌دل فریب هست

شمارهٔ ۸۲ : زد قدم هرکس به گیتی پیشه دیگر گرفت

شمارهٔ ۸۳ : ز ناز هرگزت از من اگر سئوالی نیست

شمارهٔ ۸۴ : جز عشق که اشرف بود از جمله کمالات

شمارهٔ ۸۵ : از دوست قالب من دیوانه پرشده است

شمارهٔ ۸۶ : به ناله صبحدمم بلبل خوش‌الحان گفت

شمارهٔ ۸۷ : بگذر از دیر و حرم جانانه جای دیگر است

شمارهٔ ۸۸ : کجا ز قهر تو غیر از توام پناهی هست

شمارهٔ ۸۹ : بر اوست رحم که درمانده دل افتاده است

شمارهٔ ۹۰ : گر بعاشق سر عتابش نیست

شمارهٔ ۹۱ : بر لب بغیر ناله که دمساز مانده است

شمارهٔ ۹۲ : بر بلبل آنچه از ستم باغبان گذشت

شمارهٔ ۹۳ : گر چو من از گلشن عشقش بدل جز خار نیست

شمارهٔ ۹۴ : نه صیدی جان برد از صیدگاه چشم فتانت

شمارهٔ ۹۵ : فلک سرگشته از سودای عشقست

شمارهٔ ۹۶ : عالم خراب از نگه می‌پرست تست

شمارهٔ ۹۷ : به پایت دوش می‌افتاد گاهی راست گاهی کج

شمارهٔ ۹۸ : با بلبل مسکین گل و بیداد و دگر هیچ

شمارهٔ ۹۹ : تا ز گل نام و ز گلزار نشان خواهد بود

شمارهٔ ۱۰۰ : خاک ار شوم به کوی تو گردم نمی‌رسد

شمارهٔ ۱۰۱ : گشاید از در میخانه هر در کاسمان بندد

شمارهٔ ۱۰۲ : پایی به پای دشت‌نوردم نمی‌رسد

شمارهٔ ۱۰۳ : ز خیلی کجا چون تو شاهی برآید

شمارهٔ ۱۰۴ : گرم صد داغ بر جان می‌گذارد

شمارهٔ ۱۰۵ : نه در سر غیر سودای تو باشد

شمارهٔ ۱۰۶ : به هر کام غیر آن شیرین‌سخن می‌پرورد

شمارهٔ ۱۰۷ : آن دل که غم بتان ندارد

شمارهٔ ۱۰۸ : نه از جفای تو زیبا صنم نخواهد ماند

شمارهٔ ۱۰۹ : دلم کز آتش جان‌سوز غم نخواهد ماند

شمارهٔ ۱۱۰ : دوش در طرف چمن بلبلی افغان می‌کرد

شمارهٔ ۱۱۱ : لب شیرین تو شیرین‌تر از آن ساخته‌اند

شمارهٔ ۱۱۲ : نه ز آب و گلت ای نخل جوان ساخته‌اند

شمارهٔ ۱۱۳ : در چمن مرغ چمن ناله چو بنیاد کند

شمارهٔ ۱۱۴ : سازوبرگ طرب از ساغر و مینا نشود

شمارهٔ ۱۱۵ : گفتی او راست وفاپیشه بلی گر می‌بود

شمارهٔ ۱۱۶ : می دو چشم تو ندانم ز چه پیمانه زدند

شمارهٔ ۱۱۷ : ناله به کوی او دلم بهر چه بس نمی‌کند

شمارهٔ ۱۱۸ : به لب صدبار جانم در رهش گر ز انتظار آید

شمارهٔ ۱۱۹ : عزیزش دار چون گل هرچه در چشم تو خار آید

شمارهٔ ۱۲۰ : گر همین خون مرا یار خورد نوشش باد

شمارهٔ ۱۲۱ : سر کوی اوست جایی که صبا گذر ندارد

شمارهٔ ۱۲۲ : نشاط‌انگیز آفاق است اگر صاحبدمی خندد

شمارهٔ ۱۲۳ : رَستنش از دامت احتمال ندارد

شمارهٔ ۱۲۴ : دولت فقر آفت زوال ندارد

شمارهٔ ۱۲۵ : خوانم او را دعا همین باشد

شمارهٔ ۱۲۶ : از آن غم را دل ما خانه باشد

شمارهٔ ۱۲۷ : نیم غمین که به گردون مرا فغان نرسد

شمارهٔ ۱۲۸ : کسیکه دور شدت چون ز آستان میرد

شمارهٔ ۱۲۹ : چه عجب که وقت مردن به مزار ما بیاید

شمارهٔ ۱۳۰ : از دم باد صبا بوی کسی می‌آید

شمارهٔ ۱۳۱ : یار یار امروز یاری نیست یاران را چه شد

شمارهٔ ۱۳۲ : خواهد آورد خط و ترک جفا خواهد کرد

شمارهٔ ۱۳۳ : مرا بخت سبز از فلک دوش بود

شمارهٔ ۱۳۴ : خدات خواهی اگر از بلا نگه دارد

شمارهٔ ۱۳۵ : روزی که مرغ وحشی دل با تو رام بود

شمارهٔ ۱۳۶ : نه هر مهی روش مهرگستری داند

شمارهٔ ۱۳۷ : بوسه‌ای دوش ز لعل تو براتم دادند

شمارهٔ ۱۳۸ : دل چرا چون شمع جز آه سربارش نباشد

شمارهٔ ۱۳۹ : مژده ای دل که شب فرقت یار آخر شد

شمارهٔ ۱۴۰ : صد چشمم و رخسار تو دیدن نگذارند

شمارهٔ ۱۴۱ : شام شد زلف سیاه تو به یادم آمد

شمارهٔ ۱۴۲ : گفتم ز صبر کار بسامان شود نشد

شمارهٔ ۱۴۳ : خوش آنکه مرا وصل تن سیمنتی بود

شمارهٔ ۱۴۴ : خوش آنکه شمع خلوتم آن سروناز بود

شمارهٔ ۱۴۵ : من و پاس تیر جفای او که مباد بر جگری رسد

شمارهٔ ۱۴۶ : منم آنکه هر نفسم به دل ستمی ز عشوه‌گری رسد

شمارهٔ ۱۴۷ : به جز میی که لب لعل یار من دارد

شمارهٔ ۱۴۸ : چه شود که اهل جهان به کسی ز تف غم او شرری نرسد

شمارهٔ ۱۴۹ : یارم به کنار امشب آمد

شمارهٔ ۱۵۰ : چو شمعم کشت و آسوده ز آه شعله بار خود

شمارهٔ ۱۵۱ : کسان مشغول کار خویش و من مشغول یار خود

شمارهٔ ۱۵۲ : قاصدی باز آمد و حرفی ز جائی می‌زند

شمارهٔ ۱۵۳ : بدی از نیک بر نمی‌آید

شمارهٔ ۱۵۴ : دیدی آخر آنچه با من طالع ناساز کرد

شمارهٔ ۱۵۵ : تا کوی تو بی‌رهبری و راهبری چند

شمارهٔ ۱۵۶ : خوبان سزد که پنجه بخونم فرو کنند

شمارهٔ ۱۵۷ : آنان که می طلب زخم آرزو کنند

شمارهٔ ۱۵۸ : عاشق ز دل و جان چه خبر داشته باشد

شمارهٔ ۱۵۹ : پی چه گلبن بختم گل مراد دهد

شمارهٔ ۱۶۰ : گرنه ز بیوفایی گل یاد میکند

شمارهٔ ۱۶۱ : هرگز ای گل از تو بلبل شیوه یاری ندید

شمارهٔ ۱۶۲ : زحی لیلی از ناز بیرون نیاید

شمارهٔ ۱۶۳ : خوش آن گروه که در بر رخِ جهان بستند

شمارهٔ ۱۶۴ : گردم بسر کویت دیوانه چنین باید

شمارهٔ ۱۶۵ : به رخ صد پرده آن پیدا و پنهان در نظر دارد

شمارهٔ ۱۶۶ : باز چه شد که با من او هیچ سخن نمی‌کند

شمارهٔ ۱۶۷ : گشت مرغی زخمی تیری دلم آمد به یاد

شمارهٔ ۱۶۸ : دل بیقرار عاشق نفسی قرار گیرد

شمارهٔ ۱۶۹ : دلم جای غم جانانه کردند

شمارهٔ ۱۷۰ : مگو عشاق را وقتی دلی بود

شمارهٔ ۱۷۱ : سرودم را به جرگ بلبلان رنگ دگر باشد

شمارهٔ ۱۷۲ : چون ساغر می بدست گیرد

شمارهٔ ۱۷۳ : عید آمد و کار خوش نباشد

شمارهٔ ۱۷۴ : کی بود اینکه مدت فرقت یار بگذرد

شمارهٔ ۱۷۵ : در طلبت ساز و برک راه ندارد

شمارهٔ ۱۷۶ : از باد زلف تو چو شکن درشکن شود

شمارهٔ ۱۷۷ : دلت شکست دلم را دگر چه خواهد کرد

شمارهٔ ۱۷۸ : زآن مبتلای هجرت عشرت طلب نباشد

شمارهٔ ۱۷۹ : نیست وقتی که مرا جان بر جانان نشود

شمارهٔ ۱۸۰ : خون ازین غم سزد از دیده بسمل برود

شمارهٔ ۱۸۱ : صفای حسن بدیدن نمیشود آخر

شمارهٔ ۱۸۲ : شود دگر گم دلم در کوی محنت خانه‌ای کمتر

شمارهٔ ۱۸۳ : جهان را سیل اشکم گر برد ویرانه‌ای کمتر

شمارهٔ ۱۸۴ : آن خط چون سبزه به بین آن رخ چون لاله نگر

شمارهٔ ۱۸۵ : به عاشق مژدهٔ کامی صبا از وصل جانان بر

شمارهٔ ۱۸۶ : ز خود بریدم و ترک تو مشکلست هنوز

شمارهٔ ۱۸۷ : جادربر من کرده نگاری نه و هرگز

شمارهٔ ۱۸۸ : گیرم که بر آن عارض گلگون نگرد کس

شمارهٔ ۱۸۹ : ماه من مهرپروری که مپرس

شمارهٔ ۱۹۰ : آن باده که باید لب از او تر نکند کس

شمارهٔ ۱۹۱ : نیست بی‌جا ناله‌ام از تنگی جا در قفس

شمارهٔ ۱۹۲ : می‌کشم جوری از آن نرگس فتان که مپرس

شمارهٔ ۱۹۳ : بنگر آن لب‌های میگون وز خمار ما مپرس

شمارهٔ ۱۹۴ : من آن صیدم که گفت آهسته چون می‌بست صیادش

شمارهٔ ۱۹۵ : گرفتم ز آشیان پرواز از شوق لب بامش

شمارهٔ ۱۹۶ : دیدم من از پهلوی دل از بس جفا خون کردمش

شمارهٔ ۱۹۷ : دل‌زارم به این زاری که می‌نالد ز آزارش

شمارهٔ ۱۹۸ : بتی کز صحبتم گیرد ملالش

شمارهٔ ۱۹۹ : جز آنکه برد چو شمعت شبی به خانه خویش

شمارهٔ ۲۰۰ : جز آنکه کرد ز عشقت خراب خانه خویش

شمارهٔ ۲۰۱ : از اشک و آه دایم در عشق آن پریوش

شمارهٔ ۲۰۲ : گرفتم آمد آن سرو قباپوش

شمارهٔ ۲۰۳ : از تف هجران او هرگز نیاسودم چو شمع

شمارهٔ ۲۰۴ : گل یکی داند چو بانگ بلبل و فریاد زاغ

شمارهٔ ۲۰۵ : سنگین دلت گرفته دلم تنگ در بغل

شمارهٔ ۲۰۶ : جمعند خوبان چون دسته گل

شمارهٔ ۲۰۷ : خونم نریزد، آن غمزهٔ مشکل

شمارهٔ ۲۰۸ : صبحدم در باغ دیدم عندلیبی از ملال

شمارهٔ ۲۰۹ : دارم دلی صد بحر خون زان تیر مژگان در بغل

شمارهٔ ۲۱۰ : به کویش می‌رود گاهی ز من آهی نمی‌دانم

شمارهٔ ۲۱۱ : به کنج بی‌کسی شادم مجوییدم مجوییدم

شمارهٔ ۲۱۲ : در محفلت ز خون دل از بس لبالبم

شمارهٔ ۲۱۳ : در گلشن عشق تو جفاکار ندیدم

شمارهٔ ۲۱۴ : نیامد بر لبم آهی ز سوز عشق تا بودم

شمارهٔ ۲۱۵ : ترک سر کردم ز جیب آسمان سر بر زدم

شمارهٔ ۲۱۶ : گرنه از وصل تو در هجر گهی یاد کنم

شمارهٔ ۲۱۷ : دامن خویش ز خون مژه گلشن کردم

شمارهٔ ۲۱۸ : بی تو بتان را چه سرور ای صنم

شمارهٔ ۲۱۹ : ای کس من در جهان گر جز تو کس می‌داشتم

شمارهٔ ۲۲۰ : نه اکنون مست نازت ای بت نامهربان دیدم

شمارهٔ ۲۲۱ : دلی سرگرم شوق از جلوه مستانه‌ای دارم

شمارهٔ ۲۲۲ : جهان روشن ز مهر عالم‌افروزی که من دارم

شمارهٔ ۲۲۳ : بجان ز اندیشه غیرآمدم ز آن انجمن رفتم

شمارهٔ ۲۲۴ : چه می‌کردم گر از کف دامن وصلت نمی‌دادم

شمارهٔ ۲۲۵ : شه من ترا نشان نه که من گدات جویم

شمارهٔ ۲۲۶ : جنوم را فزود از بسکه آن رفتار و قامت هم

شمارهٔ ۲۲۷ : چه خوش بودی نبودی گر ز من دور اینقدر یارم

شمارهٔ ۲۲۸ : تو در غربت من آرام از غمت چون در وطن گیرم

شمارهٔ ۲۲۹ : ربود دوش چنان باده وصال تو هوشم

شمارهٔ ۲۳۰ : چو فارغ در گرفتاری ز جور خار و خس باشم

شمارهٔ ۲۳۱ : هم اول کاش از کویت من افکار می‌رفتم

شمارهٔ ۲۳۲ : دم مردن از آن با غیر یار آمد به بالینم

شمارهٔ ۲۳۳ : خوش آنکه با تو یکشب در باغ خفته باشم

شمارهٔ ۲۳۴ : دلم دارد هوای دام جان هم

شمارهٔ ۲۳۵ : نه بهر آنکه با من بر سر جنگ است می‌نالم

شمارهٔ ۲۳۶ : خوش آنکه بی‌تو دامن بر جسم و جان فشانم

شمارهٔ ۲۳۷ : ای از ازل ز عشق تو آشفته کار من

شمارهٔ ۲۳۸ : چشمم سفید شد به رهت گل‌عذار من

شمارهٔ ۲۳۹ : یارا کجا یاران کنند آزار یاران بیش از این

شمارهٔ ۲۴۰ : شدی تو گلبن ناز از کنار سوختگان

شمارهٔ ۲۴۱ : چشم دام تو پر از خون دل از زاری من

شمارهٔ ۲۴۲ : چون نخواهی نفسی کرد نگهداری من

شمارهٔ ۲۴۳ : شب هجران سرآمد آمدی روز وصالست این

شمارهٔ ۲۴۴ : عاقل کجا و بر سر دنیا گریستن

شمارهٔ ۲۴۵ : لطف از اول داشت یار من به من

شمارهٔ ۲۴۶ : به سپهر بر شده ما ز عشق و طلب کنی تو ز مالشان

شمارهٔ ۲۴۷ : گشت یارم یار غیر آئین یاری را ببین

شمارهٔ ۲۴۸ : کشد گر هر دمم صدبار افزون کن خدای من

شمارهٔ ۲۴۹ : یکره ز وصل خویش مرا بهره‌مند کن

شمارهٔ ۲۵۰ : دلم افسرده آه سرد من بین

شمارهٔ ۲۵۱ : گر ز تن جانم و از سینه دل آید بیرون

شمارهٔ ۲۵۲ : شبی روز منست ای از تو روشن چشم داغ من

شمارهٔ ۲۵۳ : بود روز و شبم تا کی سیاه از دود آه من

شمارهٔ ۲۵۴ : مکن از حرف دشمن بیوفا ترک وفاداران

شمارهٔ ۲۵۵ : ای ز جورت دل عشاق به خون غوطه‌زنان

شمارهٔ ۲۵۶ : حاشا که زنده مانم از جور غیر و جانان

شمارهٔ ۲۵۷ : خوشاب بزمی که سرخوش از شراب صحبت جانان

شمارهٔ ۲۵۸ : تا چند بکویش ایستم من

شمارهٔ ۲۵۹ : از آن تنها کند پرخون دل من

شمارهٔ ۲۶۰ : زندگر تیغ و ریزد خون من عین مراد است این

شمارهٔ ۲۶۱ : بی‌تو کوشم در فنای خویشتن

شمارهٔ ۲۶۲ : زآنکو نروم بلبلم و جای منست این

شمارهٔ ۲۶۳ : به توان گفتن کدامین عضو از اعضای تو

شمارهٔ ۲۶۴ : به کف پیاله به گلشن روم چسان بی‌تو

شمارهٔ ۲۶۵ : نی طاقت وصلت مرا نه صبر در هجران تو

شمارهٔ ۲۶۶ : هر سحر غلتم در خون از نسیم کوی تو

شمارهٔ ۲۶۷ : میرم چو ز من دور شود آن بت دلجو

شمارهٔ ۲۶۸ : ای صبا صبحدم چون‌رسی سوی او

شمارهٔ ۲۶۹ : نمی‌دانم چو رفتی از قفا بینی به کس یا نه

شمارهٔ ۲۷۰ : چو ماه چارده دارم نگاری چارده‌ساله

شمارهٔ ۲۷۱ : برق جهان‌سوز حسن آن رخ افروخته

شمارهٔ ۲۷۲ : دلم را یار پیش ما شکسته

شمارهٔ ۲۷۳ : ندانم می‌کنی گاهی به غربت یاد من یا نه

شمارهٔ ۲۷۴ : به غربت یوسف من به زندان وطن مانده

شمارهٔ ۲۷۵ : من به قلزم می خیمه چون حباب زده

شمارهٔ ۲۷۶ : ز حجاب عشق خون شد جگرم کنم چه چاره

شمارهٔ ۲۷۷ : گفتم فتد کالای تو در دست من فرمود نه

شمارهٔ ۲۷۸ : تا کی کند یار، از من کناره

شمارهٔ ۲۷۹ : از پرتو مهر، شد آخر آن ماه

شمارهٔ ۲۸۰ : ز آن رخ افروخته و آن قامت افراخته

شمارهٔ ۲۸۱ : مرا حسن و عشقست زاری و لابه

شمارهٔ ۲۸۲ : آمد امروز یار دیرینه

شمارهٔ ۲۸۳ : بهر پرسیدنم ای مایهٔ ناز آمده‌ای

شمارهٔ ۲۸۴ : ای که با اهل هوس نرد وفا باخته‌ای

شمارهٔ ۲۸۵ : بنگاهی ز خودم بی‌خبر انداخته‌ای

شمارهٔ ۲۸۶ : گه مهر گویم گه مهت گه زهره گاهی مشتری

شمارهٔ ۲۸۷ : شبی بر بام ای ماه بلنداختر نمی‌آیی

شمارهٔ ۲۸۸ : گو در ره عشقم نرسد راهنمائی

شمارهٔ ۲۸۹ : ای که از باد صبا بوی کسی می‌شنوی

شمارهٔ ۲۹۰ : ای که می‌جویی به خوبی همچو لیلی دلبری

شمارهٔ ۲۹۱ : نه چون سرو است آزادی مرا زین گلشن ای قمری

شمارهٔ ۲۹۲ : ز وصل او که من پیوسته می‌پنداشتم روزی

شمارهٔ ۲۹۳ : من تشنه دشت بی‌آب بارد مگر سحابی

شمارهٔ ۲۹۴ : آمدی وصلت به جامم ریخت آب زندگی

شمارهٔ ۲۹۵ : چه شد کآتش به جانم از غضب انداختی رفتی

شمارهٔ ۲۹۶ : شنیدم تشنه‌ای جویای آبی

شمارهٔ ۲۹۷ : به گلشن بود در پرواز مرغ بند برپایی

شمارهٔ ۲۹۸ : زین چه خوش‌تر که درین معرکه بسمل باشی

شمارهٔ ۲۹۹ : چون بیتو ننالم زار در گوشه تنهائی

شمارهٔ ۳۰۰ : از تو من غافلم از من نه تو غافل باشی

شمارهٔ ۳۰۱ : به خون غلتانم از تیر نگاه دم به دم کردی

شمارهٔ ۳۰۲ : ناکرده عمل ای که طلبکار بهشتی

شمارهٔ ۳۰۳ : رهبر باوست هر نقش از کارگاه هستی

شمارهٔ ۳۰۴ : گمان دارد ز ناز و سرکشی گل می‌کند کاری

شمارهٔ ۳۰۵ : نباشد آتشی سوزنده‌تر از آتش دوری

شمارهٔ ۳۰۶ : خوش آن ساعت که بی‌خشم و غضب با ما تو بنشینی

شمارهٔ ۳۰۷ : خوشا مستی و عشق نازنینی

شمارهٔ ۳۰۸ : به رنگ ذره‌ام سرگرم مهر عالم‌افروزی

شمارهٔ ۳۰۹ : زهدم افسرده خوشا وقت قدح پیمائی

شمارهٔ ۳۱۰ : در هیچ‌جا هرگز نشد بیند ترا تنها کسی

شمارهٔ ۳۱۱ : هست چشمم ز غمت قلزم طوفان‌زایی

شمارهٔ ۳۱۲ : در آن گلشن مکن کو گلشن‌آرا گلشن‌آرایی

شمارهٔ ۳۱۳ : ز هرچه هست رخ ما از آن بگردانی

شمارهٔ ۳۱۴ : خوش آن عاشق که سویش گاهگاهی

شمارهٔ ۳۱۵ : بهر چه ز پرده برنمی‌آیی

شمارهٔ ۳۱۶ : سرای دیده‌ام منزلگه جانانه بایستی

شمارهٔ ۳۱۷ : امیدگاها امیدوارم که از جفایت روا نداری

شمارهٔ ۳۱۸ : من کیستم ز خنجر بی‌رحم قاتلی

شمارهٔ ۳۱۹ : تلخ‌کامم من از شکرخندی

شمارهٔ ۳۲۰ : چون رفتی افکندی، بر خاکم از خواری

شمارهٔ ۳۲۱ : خرامان بود در دامان کوهی کبک طنازی

شمارهٔ ۳۲۲ : خوشا فصل گل و عهد جوانی

شمارهٔ ۳۲۳ : از دیر و کعبه در عشق گر نبودم نشانی

شمارهٔ ۳۲۴ : ار مهر و وفا تو هرچه داری