شمارهٔ ۱۲۰

هوش مصنوعی: اگر همین خون من برای محبوبم به کار بیفتد، نوش جانش باد، وگرنه امیدوارم که به یاد ظلم و ستم نرود.

هوش مصنوعی: اگر شب تاریک و غم انگیز باشد، اما روز من از وقت شام روشنایی‌اش شفاف‌تر باشد، پس شب من از صبح نیز روشن‌تر است.

هوش مصنوعی: از زیبایی‌هایش دل را پر از صبر کرده و جانم را فدای پوشش او می‌کنم، همچنان که باد به سمت آن سرو باوقار می‌وزد.

هوش مصنوعی: هر شب به این دستم که به خاطر دوری‌اش ناراحت هستم، امیدوارم تا صبح در آغوش او باشم.

هوش مصنوعی: چه می‌شود اگر مست شوم و تمایل داشته باشم که خونم را بنوشد؟ امیدوارم او نیز ازجامی که لب لعلین دارد، بنوشد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که به حرف‌های بی‌اساس دیگران توجه نکن و گوهر فکر و اندیشه‌ام را بشنود. امیدوارم که این پیام به گوشش برسد.

هوش مصنوعی: کیست که از لبان شیرینش خوشی و لذت ببرد، در حالی که نیش‌ها و گزندها در دلشان حسرت نوشیدنش را دارند؟

هوش مصنوعی: نرگس با صحبت‌های زیادی که دارد، به من نیز چیزی می‌گوید، اما من تنها بخشی از سخنش را از غنچه خاموشش می‌فهمم.

هوش مصنوعی: دوش، در ظرف شراب، خونی از دل من ریخت و آن را نوشید. امشب خوشحال و سرمستم، و دعا می‌کنم که این شراب امشب نیز بر او تاثیر بگذارد.

هوش مصنوعی: هرچند که او به ناز و لطافت با من صحبت نمی‌کند، اما من امیدوارم که دلش به حرف‌های بدون کلام من با لب‌هایش پاسخ دهد.