شمارهٔ ۱۰۲

هوش مصنوعی: کسی که در دشت قدم می‌زند، نمی‌تواند به پای من برسد و هیچ گرد و غباری هم نمی‌تواند در بیابان به من نزدیک شود.

هوش مصنوعی: احساس من را متوجه شد، اما من به مشکل خودم اشاره نکردم. او به من نزدیک شد، اما نمی‌تواند کمکی به درد من کند.

هوش مصنوعی: من بیمار خود را می‌شناسم و با این حال او را آرام و بی‌خیال خطاب می‌کنم، در حالی که فکر می‌کنم او به درد من نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: باد خزان به باغ من می‌وزد و من از تو دور هستم، اما این دمدمی که به من می‌رسد، آسیب و آفتی برای باغم به همراه ندارد.

هوش مصنوعی: از درد فراق تو آن‌قدر گریه می‌کنم که دیگر اشک‌هایم رنگی ندارند و این رنج و اندوه چهره‌ام را زرد کرده است.

هوش مصنوعی: دلم خیلی برای عشق تنگ شده است و با هیجان و شوق درد و رنج عاشقان را می‌خوانم، اما فکر می‌کنم داستان من به هیچ وجه به آن قصه‌ها نمی‌رسد.