شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: در باغ، وقتی پرنده‌ای آواز می‌خواند و شکایت می‌کند، ای کاش به یاد داشته باشد که چه بر سر زندانیان قفس می‌آید.

هوش مصنوعی: در قفس به شدت می‌زنم و ناله می‌کنم، اما به مانند برقی که بر آتش می‌زند، نتوانستم تأثیری در دل صیاد ایجاد کنم.

هوش مصنوعی: نگو هرگز که او اگر به یاد من نیست، مهم نیست، زیرا ممکن است که به خاطر کسی دیگر به یاد من بیفتد.

هوش مصنوعی: بگذار از تو بیزار شویم، زیرا صدای ناله ما از دل تو هیچ تأثیری نمی‌گذارد و تو همچنان به سختی‌ات ادامه می‌دهی، مثل فولاد که به سادگی تغییر نمی‌کند.

هوش مصنوعی: یاد تو مرا به یاد گلستان می‌اندازد و اگر بلبل صدای ناله‌ام را بشنود، جا دارد که او نیز فریاد بزند.

هوش مصنوعی: دل شاد کردن در این دنیا آسان نیست و شادی و لذت‌های زندگی به اندازه‌ای نیست که بتواند همیشگی و پایدار باشد. پس بهتر است با حوصله و دقت به دنبال شادی و سرور باشیم، چون این لحظات ممکن است کم و نایاب باشند.

هوش مصنوعی: در این دنیا با وجود مشکلات و نواقصش، آنچنان که کیفیات آن کم است، نمی‌توانم ویرانی را به آبادانی تبدیل کنم.

هوش مصنوعی: شادمانی و عشق دو پادشاه هستند که در زندگی انسان‌ها تأثیر زیادی دارند. آنها می‌توانند به خوبی و خوشی و یا به بدبختی و ناکامی منجر شوند، به این معنا که احساسات مثبت و منفی را در زندگی ایجاد کنند.

هوش مصنوعی: عقل و عشق هرگز نمی‌توانند با هم پیش بروند. درست مانند این که دست نرم موم نمی‌تواند با دست سخت فولاد، مقابله کند.

هوش مصنوعی: هیچ چیز شیرین‌تر از لذت اسیری نیست، چرا که صیاد نه به من آب می‌دهد و نه دانه، و نه به من آزادی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر دل خسرو به شیرینی شکر متمایل شود، ممکن است که این دل به سوی فرهاد جذب شود.

هوش مصنوعی: چشمانم به دنبال چشمی است که گاهی با نگاهی، غم‌های دل رنجورم را آرامش ببخشد و شاد کند.