شمارهٔ ۳۱۸

هوش مصنوعی: من کی هستم که همچون خنجر بی‌رحم، در خون خود غوطه‌ورم و مانند پرنده‌ای مجروح، رنج می‌کشم؟

هوش مصنوعی: وقتی که آن معشوق زیبا با ظاهری دلبرانه به نزد من آمد، اگر دلی داشتم، او را در دستانم می‌گرفتم.

هوش مصنوعی: مرگ از ترس جدایی نجات می‌دهد و به امید وصال، همان‌طور که غرق در دریا هستم، جان را تسلیم می‌کنم؛ چه دریا و چه ساحل، برایم فرقی نمی‌کند.

هوش مصنوعی: دلبری از پشت دل من افتاده است، ببین که صیاد با هوشیاری به دنبال شکار بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: اگر کسی در روز قیامت بخواهد که خونش را از قاتلش انتقام بگیرد، اجر شهادتش بر باد می‌رود.

هوش مصنوعی: برگرد و به یاد روزهایی بیفت که زمان گل‌ها به سر آمده است. من چندین جا از شدت غم و اندوهی که به خاطر این گل زخمی شده‌ام، آسیب دیدم. این درد به خاطر زیبایی گلی است که از دل خاک سر برآورده است.