شمارهٔ ۱۶۲

هوش مصنوعی: اگر لیلی از ناز خود بیرون نیاید، مجنون هرگز نمی‌تواند در زمان مناسب به او برسد.

هوش مصنوعی: هیچ انسانی نمی‌تواند از سرنوشت و تقدیر جلوگیری کند و همان‌طور که نمی‌توان میگساری را از جام وارونه نوشید، نمی‌توان مانع از آن شد که تقدیر بر سر آدمی بیفتد.

هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتم به خاطر ظلم تو گریه نکنم، اما زخم من آنچنان عمیق است که حتی از آن خون نمی‌ریزد.

هوش مصنوعی: کسی که عشق تو او را دیوانه کرده باشد، حتی بهترین راه حل‌های عقلانی نیز نمی‌تواند برایش کمکی کند.

هوش مصنوعی: عشق ما همان لیلی است که هیچ‌گاه حال مجنون را نمی‌پرسد و به او توجهی ندارد.

هوش مصنوعی: شب بدون تو ممکن نیست، چرا که در شهر من، اشک‌هایم مانند سیل جاری می‌شوند و آرامش را از من می‌گیرند.

هوش مصنوعی: من تو را دارم و از چرخ و روزگار چیزی نمی‌خواهم، چرا که آنچه از تو به من برسد، دیگر از آسمان نیاید.

هوش مصنوعی: عشق و خرد هر کدام به نوعی به زندگی معنای عمیق‌تری می‌بخشند. اما کار و نتیجه واقعی فقط از چیزهای ناب و خالص ناشی می‌شود و از مواد و وابستگی‌های ناچیز و بی‌ارزش به وجود نمی‌آید.

هوش مصنوعی: به گونه‌ای شد که هم آتش و هم حصار در هم آمیختند، به طوری که آه من بیرون نمی‌آید و از کانون آتش شعله‌ای نمی‌تراود.

هوش مصنوعی: چه فایده‌ای دارد به وصال محبوب برسم اگر او در آغوشم آرام و بدون تلاطم نباشد؟

هوش مصنوعی: چگونه یک انسان فقیر در عشق می‌تواند از تو بهره‌مند شود، در حالی که این عمل از ثروت زیاد نیز ساخته نیست؟

هوش مصنوعی: از کوی تو مانند پرنده‌ای مجروح می‌آیم که نمی‌تواند در خون خود غلت بزند و بیافتد.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم به خاطر بی‌مهری تو، یک شب هم با شوق به سوی تو بیایم، نه شاد و نه غمگین.