شمارهٔ ۱۲۸

هوش مصنوعی: کسی که از تو دور شود، مانند کسی است که در آستانه درگاه تو می‌میرد، چرا که به خاطر ظلم و ستمی که بر او می‌رود، مراقب می‌میرد.

هوش مصنوعی: شهید میرد در قفس، حسرت می‌خورد بر پرنده‌ای که در آشیان خود زندگی می‌کند، همان‌طور که او در قفس به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: کسی که عشق را در وجود خود دارد، همیشه زنده و جاودان می‌ماند. اما اگر این عشق وجود نداشته باشد، حتی اگر انسان صدها هزار بار هم زنده بماند، او در حقیقت می‌میرد.

هوش مصنوعی: در این بیت می‌توان گفت: وقتی پرنده‌ای در بهار از گل دور است، تحمل هجران او بسیار سخت و دشوار است. بنابراین، بهتر است که این پرنده در پاییز جان ببازد تا اینکه بهار را بدون گل تجربه کند.

هوش مصنوعی: مرگ تو را نمی‌کشد، بلکه بیماری تو را خسته کرده است. این بیماری آنقدر شدید است که جان تو را می‌گیرد، اما تو در دست خود به جان‌ستانی دچار می‌شوی.

هوش مصنوعی: از عاشق دوری نکن و به هوسرانان نپرداز، زیرا از هجران و وصال تو، یکی زنده می‌ماند و دیگری می‌میرد.

هوش مصنوعی: در دل غم تو پنهان شدم و جانم به عشق تو می‌تپد، همچون فردی غریب که در گوشه‌ای تنها و بی‌صدا جان می‌دهد.