شمارهٔ ۱۳۰

هوش مصنوعی: نسیمی ملایم می‌آید که بوی کسی را با خود دارد و من در دل ناله‌ای سر می‌دهم به امید اینکه کسی به کمک من بیاید.

هوش مصنوعی: از دل ما چه برمی‌آید در این دام که بدون کمک عشق هیچ‌گاه نمی‌توان از تلاش سیمرغ بهره‌ای گرفت، حتی اگر به اندازه یک مگس باشد.

هوش مصنوعی: عاشقان در عشق تنها باید بسوزند، زیرا سوختن در آتش عشق، شرافت و زیبایی دارد و صدای آتش دیگران، بی‌ارزش است.

هوش مصنوعی: مرغ دل ما در سرنوشت خود آزادی ندارد و هر لحظه صدای ناله و آواز قفس را می‌شنود.

هوش مصنوعی: در مسیر تو، بدون اینکه از حال دل من آگاه باشی، اما ناله‌های غمگین من به گوش تو می‌رسد و بازگشت تو را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: در فضایی که تو پر از عشق و محبت هستی، بهتر است ما هم دچار افراط نشویم. آیا تو به حال مگسی که زنده است، رحم می‌کنی؟

هوش مصنوعی: عاشق خسته‌ام و با وجود درد و اندوه، دیگر نمی‌توانم فریاد بزنم. تا زمانی که نفس در وجودم هست، از دل پریشانی‌ام ناله می‌زنم.

هوش مصنوعی: دوست من، اشکم به خاطر یاری تو به کوی تو می‌آید، مثل سیلی که از دریا می‌ریزد و به جوی می‌افتد.

هوش مصنوعی: غم و اندوه را از بخت بد نخور، زیرا ماه و عشق در تاریکی شب زیاد می‌گذرد و روزهای روشن و شادی هم بسیار خواهند آمد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، هیچ‌کس صدای دیگری را نمی‌شنود. گاهی از دور، صدای زنگی به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: عشق مانند یک سوارکار ماهر است که بدون تحریک و انگیزه نمی‌توان در این میدان با جان و دل شرکت کرد.

هوش مصنوعی: دل من از شوق بسیار می‌تپد و مشتاقانه منتظر آمدن پیغامی هستم که امشب از سوی کسی از کوچه‌ای خاص می‌رسد.