شمارهٔ ۱۶۵

هوش مصنوعی: او در میان صدها پرده و لایه، همواره چیزهایی را به نمایش می‌گذارد که هم عیان است و هم پنهان. اما مانند یک غنچه که در هر مرحله از شکوفایی خود، جلوه‌ای متفاوت دارد، در هر پرده هم حالت و ظاهر جدیدی به خود می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر من را رها کند و مانند مرغی مجروح از دستم بگریزد، چه کسی مرا به زمین خواهد انداخت؟ چرا که همان‌طور که او از خاک برمی‌خیزد، من نیز می‌توانم به زندگی ادامه دهم.

هوش مصنوعی: اگر از شدت احساس و عشق به خودت می‌پیچی و به هم می‌پیچی، باید بدانی که رگ جانم چه پیچیدگی و تلاطمی از آن موی کمری که داری، دارد.

هوش مصنوعی: من روز و شب با دردی عمیق ناله می‌زنم و امیدوارم که کسی از حال و روزم باخبر شود، اما نمی‌دانم که آیا این ناله‌های من اثرگذاری دارند یا نه.

هوش مصنوعی: در این دریا که هیچ راهنمایی برای کشتی وجود ندارد، در طوفان نمی‌توان انتظار داشت زورق من از خطر سیلاب امواج در امان بماند.

هوش مصنوعی: اگر از درد و رنجی که داره می‌کشه ناله کنه، جالب نیست. چون پرنده‌ای که در قفس محبوسه، از محدودیتش شکایت می‌کنه در حالی که در واقع به بال و پر خودش فکر می‌کنه.

هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی و جذابیت نگاه او مانند خار بر دل من می‌ریزد، حس می‌کنم که درونم به شدت تحت فشار است و گویی در رگ‌های بدنم نیشترهایی وجود دارد که به من زخم می‌زنند.

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی که به آرامش من می‌افزاید، پیامی از تو به همراه دارد و نمی‌دانم این خبر خوش از جانب باد صبحگاه چقدر مهم است.

هوش مصنوعی: هر عاشقی که در کوی تو سنگی زیر سر دارد، می‌تواند تا روز قیامت خواب آرامی داشته باشد.

هوش مصنوعی: اگر شخصی در جستجوی عشق به شدت احساساتی شود و اشک بریزد، مانع او نشو؛ زیرا او در دل خود دردها و حسرت‌های بسیاری دارد که مانند خارهایی از یک گل هستند.