شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: یک بوسه از لب‌های شیرینت به من دادند، در حالی که به خاطر غم تو مثل مرده بودم، اما آن بوسه مانند آب حیات، زندگی دوباره‌ای به من بخشید.

هوش مصنوعی: من از درد او تلخی را در خود احساس کردم، اما در نهایت از آن غم نتیجه‌ای به دست آوردم که چون برکت میوه‌ای شیرین بود.

هوش مصنوعی: در آرزوی عشق، مانند کسی که در بیابان تشنه است و از شدت عطش غرق در خون خود می‌شود، چه شد که از چشمانم، رود فرات را به من دادند؟

هوش مصنوعی: من از بدنم جدا نمی‌شوم، چون چه فایده‌ای از این زندان کوچک می‌برم در حالی که نجاتم داده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر من از جای خود بلند نشوم، به خاک بیفتم. به راه تو نگاه کن، ببین چقدر صبر و پایمردی به من بخشیده‌اند.

هوش مصنوعی: چهره زیبای او به گونه‌ای است که مانند رنگ مشکی، رازهایش را پنهان کرده است. او مانند حضرت خضر، در تاریکی‌ها به من نشانه‌هایی نشان داده است.

هوش مصنوعی: عاشق فقیر جز تو کسی را ندارد که به او پناه ببرد و کمکی بخواهد. من فقط عشق تو را در این دنیا دارم و برای آنچه به دست آورده‌ام، چیزی جز تو به من نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: رهبر من در حالتی از بین همه رنگ‌ها به بی‌رنگی رسید و ذات او به من گرما و صفات عالی را ارزانی داشت.

هوش مصنوعی: به خاک تبدیل شو، چرا که وقتی من به خاطر عشق به آن خاک به پستی و افتادگی رسیدم، خداوند مرا به درجات بالا رساند.