شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: دیشب در کنار چمن، بلبل با صدای بلند و حزین ناله می‌زد، در حالی که دیگر پرندگان خوش‌صدا در حال آواز خواندن بودند.

هوش مصنوعی: در هنگام پیوستگی نمی‌دانم چرا او غالباً به شکایت می‌پرداخت، انگار که مثل من همیشه در فکر جدایی بود.

هوش مصنوعی: ما به خاطر نجات دادن تو زحمت کشیدیم، زیرا اگر فکر طوفان به سر می‌زد، همانند دریا غرق می‌شدیم.

هوش مصنوعی: سرنوشت او از ابتدا چنین رقم خورده بود که در چاه بیفتد، وگرنه یوسف حواسش به نیرنگ‌های برادرانش بود و از آن‌ها دوری می‌کرد.

هوش مصنوعی: من از زخمی که از تیر تو خورده‌ام تشنه‌ام، ای کاش که مرا به گونه‌ای می‌کردی که در گلویم قطره‌ای از چشمه‌ات جاری شود.

هوش مصنوعی: دردی که وجود دارد، مثل گل‌چینی در میکده به می‌گویند که هرچه که پیر مغان می‌گوید، می‌توان آن را به راحتی درک کرد.

هوش مصنوعی: کعبه تنها جذبه‌ای برای مردان خداست و اگر کسی اراده قوی نداشته باشد، نمی‌تواند در مسیر راه قدم بردارد.

هوش مصنوعی: اگر به واسطه عشق و شوق، حالتی سرشار از مستی داشته باشی، پس چگونه می‌توانی به کعبه، که نماد شکوه است، ظلم کنی و آن را به اندازه‌ای کوچک و ناچیز ببینی که به خارهای بی‌ارزش تشبیهش کنی؟

هوش مصنوعی: اگر گل‌ها به پرندگان چمن نرسند، ای کاش لشکر دی می‌آمد و باغ را ویران می‌کرد.

هوش مصنوعی: در زیر لب‌های لعل تو، گمان نبر که خضر در تاریکی به دنبال چشمه‌ی حیات بود.

هوش مصنوعی: عشق و محبت به دل مشتاق و آرزومند، آن‌قدر ارزش ندارد که اگر این خانه‌ای که در آن هستیم، از اشک‌ها و غم‌های ما پر شود، خراب و ویران نخواهد شد.