خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

محتشم کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : زلف و قدت راست ای بت سرکش، چشم و رخت راست ای گل رعنا

شمارهٔ ۲ : بعد هزار انتظار این فلک بی‌وفا

شمارهٔ ۳ : من از رغم غزالی شهسواری کرده‌ام پیدا

شمارهٔ ۴ : درخشان شیشه‌ای خواهم می رخشان در او پیدا

شمارهٔ ۵ : ای ز دل‌رفته که دی سوختی از ناز مرا

شمارهٔ ۶ : کسی ز روی چنان منع چون کند ما را

شمارهٔ ۷ : که زد بر یاریِ ما چشم‌زخمی اینچنین یارا

شمارهٔ ۸ : چو بر زندانیان رانی سیاست، یاد کن ما را

شمارهٔ ۹ : مبین به چشم کم ای شوخ نازنین ما را

شمارهٔ ۱۰ : صبح آن که داشت پیش تو جام شراب را

شمارهٔ ۱۱ : هرزه نقاب رخ مکن طرهٔ نیم تاب را

شمارهٔ ۱۲ : بر رخ پر عرق مکش سنبل نیم تاب را

شمارهٔ ۱۳ : اگر دل بر صف مژگان سیاهی می‌زند خود را

شمارهٔ ۱۴ : جهان آرا شدی چون ماه و ننمودی به من خود را

شمارهٔ ۱۵ : ای نگهت تیغ تیز غمزهٔ غماز را

شمارهٔ ۱۶ : چنین است اقتضا رعنائی قد بلندش را

شمارهٔ ۱۷ : شب که ز گریه می‌کنم دجله کنار خویش را

شمارهٔ ۱۸ : گر بهم می‌زدم امشب مژهٔ پر نم را

شمارهٔ ۱۹ : چو دی ز عشق من آگه شد و شناخت مرا

شمارهٔ ۲۰ : شوق درون به سوی دری می‌کشد مرا

شمارهٔ ۲۱ : روزگاری که رخت قبلهٔ جان بود مرا

شمارهٔ ۲۲ : چو افکنده ببیند در خون تنم را

شمارهٔ ۲۳ : به افسون محو کردی شکوه‌های بیکرانم را

شمارهٔ ۲۴ : جان بر لب و ز یار هزار آرزو مرا

شمارهٔ ۲۵ : بگو ای باد آن سر خیل رعنا پادشاهان را

شمارهٔ ۲۶ : مالک المک شوم چون ز جنون هامون را

شمارهٔ ۲۷ : شوم هلاک چو غیری خورد خدنگ تو را

شمارهٔ ۲۸ : با چنین جرمی نراندم از دل ویران تو را

شمارهٔ ۲۹ : گر به تکلیف لب جام به لب سوده تو را

شمارهٔ ۳۰ : درهمی گرم غضب کرده نگاه که تو را

شمارهٔ ۳۱ : حوصله کو که دل دهم عشق جنون فزای را

شمارهٔ ۳۲ : برین در می‌کشند امشب جهان‌پیما سمندی را

شمارهٔ ۳۳ : نشانده شام غمت گرد دل سپاهی را

شمارهٔ ۳۴ : تا همتم به دست طلب زد در بلا

شمارهٔ ۳۵ : گشته در راهت غبار آلود روی زرد ما

شمارهٔ ۳۶ : سروی از یزد گذر کرد به کاشانهٔ ما

شمارهٔ ۳۷ : فرمود مرا سجدهٔ خویش آن بت رعنا

شمارهٔ ۳۸ : ای گوهر نام تو تاج سر دیوان‌ها

شمارهٔ ۳۹ : به صد اندیشه افکند امشبم آن تیز دیدن‌ها

شمارهٔ ۴۰ : عجب گیرنده راهی بود در عاشق ربایی‌ها

شمارهٔ ۴۱ : دیشبش در خواب دیدم با رخ چون آفتاب

شمارهٔ ۴۲ : ای زیر مشق سر خط حسن تو افتاب

شمارهٔ ۴۳ : برشکن طرف کله چون بفکنی از رخ نقاب

شمارهٔ ۴۴ : همچو شمعم هست شبها بی‌رخ آن آفتاب

شمارهٔ ۴۵ : حسن روزافزون نگر کان خسرو زرین طناب

شمارهٔ ۴۶ : نامسلمان پسری خون دلم خورد چو آب

شمارهٔ ۴۷ : نیست امروز شکست دلم از چشم پرآب

شمارهٔ ۴۸ : رخش در غیر و چشم التفاتش در من است امشب

شمارهٔ ۴۹ : خیالش را به نوعی انس در جان من است امشب

شمارهٔ ۵۰ : بزم پر فتنه از آن طرز نگاهست امشب

شمارهٔ ۵۱ : وصلم نصیب شد ز مددکاری رقیب

شمارهٔ ۵۲ : یگانه‌ای در دل می‌زند به دست ارادت

شمارهٔ ۵۳ : چو هجر راه من تشنه در سراب انداخت

شمارهٔ ۵۴ : دور بر بسترم از هجر تو رنجور انداخت

شمارهٔ ۵۵ : آن که آیینهٔ صنع از روی نیکوی تو ساخت

شمارهٔ ۵۶ : داغ بر دست خود آن شوخ چو در صحبت سوخت

شمارهٔ ۵۷ : هلالی بودی اول صد بلند اختر هوادارت

شمارهٔ ۵۸ : این چه چوگان سر زلف و چه گوی ذقن است

شمارهٔ ۵۹ : دوستم با تو به حدی که ز حد بیرونست

شمارهٔ ۶۰ : نخل قد خم گشته که پرورده دردست

شمارهٔ ۶۱ : باز این چه زلف از طرف رخ نمودن است

شمارهٔ ۶۲ : زخم جفای یار که بر سینه مرهم است

شمارهٔ ۶۳ : کنون که خنجر بیداد یار خونریز است

شمارهٔ ۶۴ : زان آستان که قبلهٔ ارباب دولت است

شمارهٔ ۶۵ : به عزم رقص چو آن فتنه زمین برخاست

شمارهٔ ۶۶ : چون دم جان دادنم آهی ز جانان برنخاست

شمارهٔ ۶۷ : رخت که صورت صنع آشکار از آن پیداست

شمارهٔ ۶۸ : با من بدی امروز زاطوار تو پیداست

شمارهٔ ۶۹ : گویِ میدانِ محبت سَرِ اهل نظر است

شمارهٔ ۷۰ : تو را بسوی رقیبان گذار بسیار است

شمارهٔ ۷۱ : با خط آن سلطان خوبان را جمالی دیگر است

شمارهٔ ۷۲ : آهوی چشم بتان چشم تو را نخجیر است

شمارهٔ ۷۳ : خط ز رخت سر کشید سرکشی ای گل بس است

شمارهٔ ۷۴ : از اشگ گرم چشم ترم کان آتش است

شمارهٔ ۷۵ : این صید هنوز نیم رام است

شمارهٔ ۷۶ : نقد غمت که حاصل دنیا و دین ماست

شمارهٔ ۷۷ : بر درت کانجا سیاست مانع از داد من است

شمارهٔ ۷۸ : روی تو که اختر زمین است

شمارهٔ ۷۹ : پای یکی به علت ادبار نارواست

شمارهٔ ۸۰ : غمزه کز قوت حسنت دو کمان ساخته است

شمارهٔ ۸۱ : آن که بزم غیر را روشن چو گلشن کرده است

شمارهٔ ۸۲ : حرف عشقت مگر امشب ز یکی سرزده است

شمارهٔ ۸۳ : از عاشقان حوالی آن خانه پر شده است

شمارهٔ ۸۴ : امشب دگر حریف شرابت که بوده است

شمارهٔ ۸۵ : کمر به کین تو ای دل چو یار جانی بست

شمارهٔ ۸۶ : چو ناز او به میان تیغ دلستانی بست

شمارهٔ ۸۷ : گفتمش تیر تو خواهد به دل زار نشست

شمارهٔ ۸۸ : منتظری عمرها گر بگذاری نشست

شمارهٔ ۸۹ : آن چه هر شب بگذرد از چرخ فریاد منست

شمارهٔ ۹۰ : دوست با من دشمن و با دشمن من گشته دوست

شمارهٔ ۹۱ : نهال گلشن دل نخل نو رسیدهٔ اوست

شمارهٔ ۹۲ : حکمی که همچو آب روان در دیار اوست

شمارهٔ ۹۳ : گل چهره‌ای که مرغ دلم صید دام اوست

شمارهٔ ۹۴ : حسن که تابان ز سراپای توست

شمارهٔ ۹۵ : مهر که سرگرم مه روی توست

شمارهٔ ۹۶ : مدعی که آتش اعراض فروزندهٔ توست

شمارهٔ ۹۷ : امشب ای شمع طرب دوست که همخانهٔ توست

شمارهٔ ۹۸ : گرچه بیش از حد امکان التفات یار هست

شمارهٔ ۹۹ : دلت امروز به جا نیست دگر چیزی هست

شمارهٔ ۱۰۰ : در ظل همائی که بر او میل جهانی است

شمارهٔ ۱۰۱ : ای پری غم نیست گر مثل منت دیوانه ایست

شمارهٔ ۱۰۲ : درهم است آن بت طناز نمی‌دانم چیست

شمارهٔ ۱۰۳ : ای در درون جان ز دل من کرانه چیست؟

شمارهٔ ۱۰۴ : مطرب بگو که این تری و این ترانه چیست

شمارهٔ ۱۰۵ : گر بدانی که گرفتار کمندت دل کیست

شمارهٔ ۱۰۶ : رفته مهر از شکرت در شکرستان تو کیست

شمارهٔ ۱۰۷ : شب یلدای غمم را سحری پیدا نیست

شمارهٔ ۱۰۸ : هرکس نکرد ترک سر از اهل درد نیست

شمارهٔ ۱۰۹ : گرچه قرب درگهت حد من مهجور نیست

شمارهٔ ۱۱۰ : بی‌تصرف حسن را در هیچ دل تاثیر نیست

شمارهٔ ۱۱۱ : گرچه پای بندی عشق بی‌زنجیر نیست

شمارهٔ ۱۱۲ : گر با توام ز دیدن غیرم گزیر نیست

شمارهٔ ۱۱۳ : با بد آموزت مگر قانون الفت ساز نیست

شمارهٔ ۱۱۴ : هرچند خون عاشق بی‌دل حلال نیست

شمارهٔ ۱۱۵ : چون تو سروی در جهان ای نازنین اندام نیست

شمارهٔ ۱۱۶ : ای گل امروز اداهای تو بی‌چیزی نیست

شمارهٔ ۱۱۷ : درین کز دل بدی با من شکی نیست

شمارهٔ ۱۱۸ : آینهٔ جان به جز آن روی نیست

شمارهٔ ۱۱۹ : تیر او تا به سرا پردهٔ دل ماوا داشت

شمارهٔ ۱۲۰ : گرچه بر رویم در لطف از توجه بازداشت

شمارهٔ ۱۲۱ : آن شاه ملک دل ستم از من دریغ داشت

شمارهٔ ۱۲۲ : بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشت

شمارهٔ ۱۲۳ : خاطری جمع ز شبه آن که تو میدانی داشت

شمارهٔ ۱۲۴ : بعد چندین انتظار آن مه به خاک ما گذشت

شمارهٔ ۱۲۵ : فغان که همسفر غیر شد حبیب و برفت

شمارهٔ ۱۲۶ : ناله چندان ز دلم راه فلک دوش گرفت

شمارهٔ ۱۲۷ : بردوش آن قدر دل من بار غم گرفت

شمارهٔ ۱۲۸ : حسن پری جلوه کرد دیو جنونم گرفت

شمارهٔ ۱۲۹ : بود شهری و مهی آن نیز محمل بست و رفت

شمارهٔ ۱۳۰ : یارم طریق سرکشی از سر گرفت و رفت

شمارهٔ ۱۳۱ : شهریار من مرا پابست هجران کرد و رفت

شمارهٔ ۱۳۲ : با رقیب آمد و این غمکده را در زد و رفت

شمارهٔ ۱۳۳ : خاست غوغائی و زیبا پسری آمد و رفت

شمارهٔ ۱۳۴ : چابکسواری آمد و لعبی نمود و رفت

شمارهٔ ۱۳۵ : زانطره دل سوی ذقنت رفته رفته رفت

شمارهٔ ۱۳۶ : بی‌پرده برآئی چو به صحرای قیامت

شمارهٔ ۱۳۷ : زین نقش‌خانه کی من دیوانه جویمت

شمارهٔ ۱۳۸ : کدام سرو ز سنبل نهاده بند به پایت

شمارهٔ ۱۳۹ : به قصد جان من در جلوه آمد قد رعنایت

شمارهٔ ۱۴۰ : زهی گشوده کمند بلا سلاسل مویت

شمارهٔ ۱۴۱ : عمرها فکر وصال تو عبث بود عبث

شمارهٔ ۱۴۲ : دادم از دست برون دامن دلبر به عبث

شمارهٔ ۱۴۳ : سالها از پی وصل تو دویدم به عبث

شمارهٔ ۱۴۴ : زهی طغیان حسنت بر شکیب کار من باعث

شمارهٔ ۱۴۵ : گلخنیان تو را نیست به بزم احتیاج

شمارهٔ ۱۴۶ : گر به دردم نرسد آن بت غافل چه علاج

شمارهٔ ۱۴۷ : اغیار را به صحبت جانان چه احتیاج

شمارهٔ ۱۴۸ : درختان تا شوند از باد گاهی راست گاهی کج

شمارهٔ ۱۴۹ : زهی ز تو دل ناوک سزای من مجروح

شمارهٔ ۱۵۰ : به زبان خرد این نکته صریح است صریح

شمارهٔ ۱۵۱ : ای لبت زنده کرده نام مسیح

شمارهٔ ۱۵۲ : دوش گفتند سخنها ز زبان تو صریح

شمارهٔ ۱۵۳ : غیر مگذار که در بزم تو آید گستاخ

شمارهٔ ۱۵۴ : زهی به دور تو آئین دلبران منسوخ

شمارهٔ ۱۵۵ : ای تو مجموعهٔ شوخی و سراپای تو شوخ

شمارهٔ ۱۵۶ : چو یار تیغ ستیز از نیام کین بدر آرد

شمارهٔ ۱۵۷ : رفتی جهان پناها اقبال رهبرت باد

شمارهٔ ۱۵۸ : زندگانی بی غم عشق بتان یکدم مباد

شمارهٔ ۱۵۹ : شهریارا صاحبا رفتی خدا یار تو باد

شمارهٔ ۱۶۰ : دل مایل تو شد که سیه رو چو دیده باد

شمارهٔ ۱۶۱ : تا اختیار خود به رقیب آن نگار داد

شمارهٔ ۱۶۲ : خلل به دولت خان جهانستان مرساد

شمارهٔ ۱۶۳ : روزگاری رفت و از ما نامدت یک بار یاد

شمارهٔ ۱۶۴ : چو تو را به قصد جولان سم بادپا بجنبد

شمارهٔ ۱۶۵ : نخواهم از جمال عالم آشوبت نقاب افتد

شمارهٔ ۱۶۶ : دلی دارم که از تنگی درو جز غم نمی‌گنجد

شمارهٔ ۱۶۷ : دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد

شمارهٔ ۱۶۸ : فضای کلبهٔ فقر آن قدر صفا دارد

شمارهٔ ۱۶۹ : تنی زلال‌وش آن سرو گل قبا دارد

شمارهٔ ۱۷۰ : سبک جولان سمندی کان پری در زیر ران دارد

شمارهٔ ۱۷۱ : به پیش اختر حسن تو مهر تاب ندارد

شمارهٔ ۱۷۲ : کدام صحبت پنهان تو را چنین دارد

شمارهٔ ۱۷۳ : دیگر که هوای گل خودروی تو دارد

شمارهٔ ۱۷۴ : طبیب من ز هجر خود مرارنجور می‌دارد

شمارهٔ ۱۷۵ : مرا خیال تو شبها به خواب نگذارد

شمارهٔ ۱۷۶ : چند عمرم در شب هجران به ماتم بگذرد

شمارهٔ ۱۷۷ : بس که روز و شبم از دل سپه غم گذرد

شمارهٔ ۱۷۸ : شبی که بر دلم آن ماه پاره می‌گذرد

شمارهٔ ۱۷۹ : روز محشر که خدا پرسش ما خواهد کرد

شمارهٔ ۱۸۰ : فلک به من نفسی گرچه سر گرانش کرد

شمارهٔ ۱۸۱ : چون طلوع آن آفتاب از مطلع اقبال کرد

شمارهٔ ۱۸۲ : از جیب حسن سرو قدی سر بدر نکرد

شمارهٔ ۱۸۳ : آن پری بگذشت و سوی ما نگاهی هم نکرد

شمارهٔ ۱۸۴ : جدائی تو هلاکم ز اشتیاق تو کرد

شمارهٔ ۱۸۵ : که گمان داشت که روزی تو سفر خواهی کرد

شمارهٔ ۱۸۶ : دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد

شمارهٔ ۱۸۷ : بهتر است از هرچه دهقان در چمن می‌پرورد

شمارهٔ ۱۸۸ : اگر لطفت ز پای اشک و آهم شعله برگیرد

شمارهٔ ۱۸۹ : اجل خواهم مزاج خوی آن بیدادگر گیرد

شمارهٔ ۱۹۰ : چو ممکن نیست کان مه پاسبان محفلم سازد

شمارهٔ ۱۹۱ : چراغی آمد و بر آفتاب پهلو زد

شمارهٔ ۱۹۲ : خوش آن شبی که ز رویش نقاب برخیزد

شمارهٔ ۱۹۳ : چو عشق کوس سکون از گران عیاری زد

شمارهٔ ۱۹۴ : چو گریم بی تو اشگم از بن مژگان فرو ریزد

شمارهٔ ۱۹۵ : به وجود پاکت شه من ز بدان گزندی نرسد

شمارهٔ ۱۹۶ : خنک آن نسیم بشارتی که ز غایب از نظری رسد

شمارهٔ ۱۹۷ : زخم او یکبارگی امروز بر جان می‌رسد

شمارهٔ ۱۹۸ : گفتم تو را متاعی بهتر ز ناز باشد

شمارهٔ ۱۹۹ : ز بس کان جنگجو را احتزاز از صلح من باشد

شمارهٔ ۲۰۰ : به رهی کان سفری سرو روان خواهد شد

شمارهٔ ۲۰۱ : بی‌وفا یارا وفا و یاریت معلوم شد

شمارهٔ ۲۰۲ : هیچ می‌گویی اسیری داشتم حالش چه شد

شمارهٔ ۲۰۳ : هر خون که از درون ز دل مبتلا چکد

شمارهٔ ۲۰۴ : دلا گذشت شب هجر و یار از سفر آمد

شمارهٔ ۲۰۵ : دلا نخل امل بنشان که باز آن سروناز آمد

شمارهٔ ۲۰۶ : چو تیر غمزه افکندی به جان ناتوان آمد

شمارهٔ ۲۰۷ : کمان ناز به زه نازنین سوار من آمد

شمارهٔ ۲۰۸ : دم جان دادن آن بت بر سرم با تیغ کین آمد

شمارهٔ ۲۰۹ : گه رفتن آن پری‌رو به وداع ما نیامد

شمارهٔ ۲۱۰ : زلفش مرا به کوشش خود می‌کشد به بند

شمارهٔ ۲۱۱ : یار بیدردی غیر و غم ما می‌داند

شمارهٔ ۲۱۲ : ای گل به کس این خوبی بسیار نمی‌ماند

شمارهٔ ۲۱۳ : بهترین طاقی که زیر طاق گردون بسته‌اند

شمارهٔ ۲۱۴ : یک جهان شوخی به یک عالم حیا آمیختند

شمارهٔ ۲۱۵ : یک دلان خوش دلی از فتح سلطان یافتند

شمارهٔ ۲۱۶ : دی همایون خبری مژده دهانم دادند

شمارهٔ ۲۱۷ : عاشقان نرد محبت چو به دلبر بازند

شمارهٔ ۲۱۸ : حسن روزافزون او ترسم جهان برهم زند

شمارهٔ ۲۱۹ : گر از جمال جهانتاب او نقاب کشند

شمارهٔ ۲۲۰ : بلا به من که ندارم غم بقا چکند

شمارهٔ ۲۲۱ : گر بر من آرمیده سمندش گذر کند

شمارهٔ ۲۲۲ : آه از آن لحظه که مجلس به غضب در شکند

شمارهٔ ۲۲۳ : چون باز خواهد کز طلب جوینده را دور افکند

شمارهٔ ۲۲۴ : هر کسی چیزی به پای آن پسر می افکند

شمارهٔ ۲۲۵ : خدا اگر چه ز پاکان دعا قبول کند

شمارهٔ ۲۲۶ : چشمت چو شهر غمزه را آرایش مژگان کند

شمارهٔ ۲۲۷ : عاشق از حسرت دیدار تو آهی نکند

شمارهٔ ۲۲۸ : عجب که دولت من بی‌بقائیی نکند

شمارهٔ ۲۲۹ : لعل تو در شکست من زمزمه بس نمی‌کند

شمارهٔ ۲۳۰ : آخر ای پیمان گسل یاران به یاران این کنند

شمارهٔ ۲۳۱ : آسودگان چو نشئه درد آرزو کنند

شمارهٔ ۲۳۲ : دل وجان و سرو تن گر به فدای تو شوند

شمارهٔ ۲۳۳ : رندان که نقد جان به می ناب می‌دهند

شمارهٔ ۲۳۴ : ملامت گو که گاهی همچو ماه از روزنت بیند

شمارهٔ ۲۳۵ : دیشب که بر لبت لب جام شراب بود

شمارهٔ ۲۳۶ : امشب که چشم مست تو در مهد خواب بود

شمارهٔ ۲۳۷ : دی صبح دم که عارض او بی‌نقاب بود

شمارهٔ ۲۳۸ : همنشین امشب اگر آن بت چنین خواهد بود

شمارهٔ ۲۳۹ : دوش چشمم هم به خواب از فکر و هم بیدار بود

شمارهٔ ۲۴۰ : گنج وصل او به چون من بی‌وفائی حیف بود

شمارهٔ ۲۴۱ : مهی که شمع رخش نور دیدهٔ من بود

شمارهٔ ۲۴۲ : دردا که وصل یار به جز یک نفس نبود

شمارهٔ ۲۴۳ : گر شود پامال هجر این تن همان گیرم نبود

شمارهٔ ۲۴۴ : دی به شیرین‌عشوه هر دم سوی من دیدن چه بود

شمارهٔ ۲۴۵ : دی ز شوخی بر من آن توسن دوانیدن چه بود

شمارهٔ ۲۴۶ : یک دم ای سرو ز غمهای تو آزاد که بود

شمارهٔ ۲۴۷ : جز من آن کس که به وصل تو نشد شاد که بود

شمارهٔ ۲۴۸ : در شکار امروز صید آهوان او که بود

شمارهٔ ۲۴۹ : بر هر دلی که بند نهاد از نگاه خود

شمارهٔ ۲۵۰ : سیه چشمی که شادم داشت گاهی از نگاه خود

شمارهٔ ۲۵۱ : ز بس که نور ز حسن تو در جهان بدود

شمارهٔ ۲۵۲ : اول منزل عشقست بیابان فنا

شمارهٔ ۲۵۳ : دست به دست همچو گل آن بت مست می‌رود

شمارهٔ ۲۵۴ : آن که اشگم از پیش منزل به منزل می‌رود

شمارهٔ ۲۵۵ : باز ما را جان به استقبال جانان می‌رود

شمارهٔ ۲۵۶ : آن مه که صورتش ز مقابل نمی‌رود

شمارهٔ ۲۵۷ : از بادهٔ لاله تو چو در ژاله می‌رود

شمارهٔ ۲۵۸ : اگر شراب خوری صد جگر کباب شود

شمارهٔ ۲۵۹ : پیش او نیک و بد عاشق اگر ظاهر شود

شمارهٔ ۲۶۰ : چو کار به رغم از امید وصل تنگ شود

شمارهٔ ۲۶۱ : چشمم چو روز واقعه در خواب می‌شود

شمارهٔ ۲۶۲ : حسن را گر ناز او کالای دکان می‌شود

شمارهٔ ۲۶۳ : رهی دارم که از دوری به پایان دیر می‌آید

شمارهٔ ۲۶۴ : صبا از کشور آن پاکدامان دیر می‌آید

شمارهٔ ۲۶۵ : به گوشم مژدهٔ وصل از در و دیوار می‌آید

شمارهٔ ۲۶۶ : سخن کز حال خود گویم ز حرفم بوی درد آید

شمارهٔ ۲۶۷ : به خاکم آن بت اگر با رقیب درگذر آید

شمارهٔ ۲۶۸ : ز خانه ماه به ماه آفتاب من بدر آید

شمارهٔ ۲۶۹ : قضا از آسمان هرگه در بیداد بگشاید

شمارهٔ ۲۷۰ : غمزه‌اش دست چو بر غارت جان بگشاید

شمارهٔ ۲۷۱ : ازین لیلی و شانم خاطر ناشاد نگشاید

شمارهٔ ۲۷۲ : گر از درج دهانش دم زنم از من به تنگ آید

شمارهٔ ۲۷۳ : خوش آن بیداد کز فریاد من جانان برون آید

شمارهٔ ۲۷۴ : به اقبال از سفر چون مرکب آن نازنین آید

شمارهٔ ۲۷۵ : به قد فتنه گر چون در خرام آن نازنین آید

شمارهٔ ۲۷۶ : چو غافل از اجل صیدی سوی صیاد می‌آید

شمارهٔ ۲۷۷ : به مرگ کوه کن کَز وِی المها یاد می‌آید

شمارهٔ ۲۷۸ : با وجود آن که پیوند آن پری از من برید

شمارهٔ ۲۷۹ : عرق از برگ گل انگیختنش را نگرید

شمارهٔ ۲۸۰ : قاصد رساند مژده که جانان ما رسید

شمارهٔ ۲۸۱ : سرو خرامان من طره پریشان رسید

شمارهٔ ۲۸۲ : ز خواب دیده گشاد و ز رخ نقاب کشید

شمارهٔ ۲۸۳ : زاهدان منع ز دیر و می نابم مکنید

شمارهٔ ۲۸۴ : خبر از رفتن آن سرو روانم مدهید

شمارهٔ ۲۸۵ : کنم چو شرح غم او سواد بر کاغذ

شمارهٔ ۲۸۶ : ای زهر خندهٔ تو چو شهد و شکر لذیذ

شمارهٔ ۲۸۷ : ای شربت جفای تو هم تلخ و هم لذیذ

شمارهٔ ۲۸۸ : بس که چون باران نیسان ای سحاب خوش مطر

شمارهٔ ۲۸۹ : بر مه روی تو خط مشگ بار

شمارهٔ ۲۹۰ : چنین که من ز تو خود را نموده‌ام بیزار

شمارهٔ ۲۹۱ : تا شده ای گل به تو اغیار یار

شمارهٔ ۲۹۲ : زهی ز سلطنتت روزگار منت دار

شمارهٔ ۲۹۳ : افکنده ره به کلبهٔ درویش خاکسار

شمارهٔ ۲۹۴ : پیشت از سهوی که کردم ای خدیو کامکار

شمارهٔ ۲۹۵ : تا به سر منزل چشمم کنی ای سرو گذار

شمارهٔ ۲۹۶ : زین بیشتر رکاب ستم سر گران مدار

شمارهٔ ۲۹۷ : ای طور تو را جهان خریدار

شمارهٔ ۲۹۸ : دانم اگر از دلبری قانع به جانی ای پسر

شمارهٔ ۲۹۹ : دور از تو خاک ره ز جنون می‌کنم به سر

شمارهٔ ۳۰۰ : شطرنج صحبت من و آن مایهٔ سرور

شمارهٔ ۳۰۱ : عشق کهن به کوی تو می‌آردم هنوز

شمارهٔ ۳۰۲ : زهی ربوده لعل تو صد فسون پرداز

شمارهٔ ۳۰۳ : لشگر عشقت سیاهی می‌کند از دور باز

شمارهٔ ۳۰۴ : یک صبح ببام آی و ز رخ پرده برانداز

شمارهٔ ۳۰۵ : آفت من یک نگه زان نرگس مستانه ساز

شمارهٔ ۳۰۶ : ای هنوزت مژه از صف شکنی بر سر ناز

شمارهٔ ۳۰۷ : ای از می غرور تو لبریز جام ناز

شمارهٔ ۳۰۸ : ناصحا از سر بالین من این پند ببر

شمارهٔ ۳۰۹ : دوش در بزمم گذر کرد آن مه مجلس فروز

شمارهٔ ۳۱۰ : دوش سرگرم از وثاق آن کوکب گیتی فروز

شمارهٔ ۳۱۱ : حسن را تکیه‌گه آن طرف کلاهست امروز

شمارهٔ ۳۱۲ : به من که آتش عشقش نکرده دود هنوز

شمارهٔ ۳۱۳ : ز عنبر آتش حسنت نکرده دود هنوز

شمارهٔ ۳۱۴ : دل در بدن کباب و مرا دیده تر هنوز

شمارهٔ ۳۱۵ : مردم و بر دل من باز غم یار هنوز

شمارهٔ ۳۱۶ : ز دور یاسمنت سبزه سر نکرده هنوز

شمارهٔ ۳۱۷ : ای در زمان خط تو بازار فتنه تیز

شمارهٔ ۳۱۸ : بزم کین آرا و در ساغر می بیداد ریز

شمارهٔ ۳۱۹ : عقل در میدان عشق آهسته می‌راند فرس

شمارهٔ ۳۲۰ : با من از ابنای عالم دلبری مانده است و بس

شمارهٔ ۳۲۱ : آخر ای بی‌رحم حال ناتوان خود بپرس

شمارهٔ ۳۲۲ : ای پری راه دیار آن پری پیکر بپرس

شمارهٔ ۳۲۳ : آن قدر شوق گل روی تو دارم که مپرس

شمارهٔ ۳۲۴ : باز آشفته‌ام از خوی تو چندان که مپرس

شمارهٔ ۳۲۵ : ای سنگ دل ز پرسش روز جزا بترس

شمارهٔ ۳۲۶ : خموشیت گره افکند در دل همه کس

شمارهٔ ۳۲۷ : آمد ز خانه بیرون در بر قبای زرکش

شمارهٔ ۳۲۸ : شبی که می‌فکند بی تو در دلم الم آتش

شمارهٔ ۳۲۹ : هرتار که در طره عنبر شکن استش

شمارهٔ ۳۳۰ : محل گرمی جولان بزیر سرو بلندش

شمارهٔ ۳۳۱ : رخش شمعی است دود آن کمند عنبر آلودش

شمارهٔ ۳۳۲ : ز دل دودی بلند آویخته زلف نگون‌سارش

شمارهٔ ۳۳۳ : ز مهیست داغ بر دل که ندیده‌ام هنوزش

شمارهٔ ۳۳۴ : ای به ستم دل تو خوش تیغ بکش مرا بکش

شمارهٔ ۳۳۵ : بیش ازین منت وصل از رخ آن ماه مکش

شمارهٔ ۳۳۶ : صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش

شمارهٔ ۳۳۷ : هزارگونه متاع است ناز را به دکانش

شمارهٔ ۳۳۸ : آن شاه حسن بین و به تمکین نشستنش

شمارهٔ ۳۳۹ : بزم برهم زده‌ای ای دل بر خشم به جوش

شمارهٔ ۳۴۰ : ز خانه تاخت برون کرده ساغری دو سه نوش

شمارهٔ ۳۴۱ : سحر به کوچه بیگانه‌ای فتادم دوش

شمارهٔ ۳۴۲ : آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش

شمارهٔ ۳۴۳ : به عزم رقص چون در جنبش آید نخل بالایش

شمارهٔ ۳۴۴ : مهی که زینت حسنست گرمی خویش

شمارهٔ ۳۴۵ : پری وشی دل دیوانه می‌کشد سویش

شمارهٔ ۳۴۶ : مباش ای مدعی خوش دل که از من رنجه شد خویش

شمارهٔ ۳۴۷ : کاش مرگم سازد امشب از فغان کردن خلاص

شمارهٔ ۳۴۸ : مدعی چند بود با سگ آن کو مخصوص

شمارهٔ ۳۴۹ : منم از مهر به غم خوردنت ای یار حریص

شمارهٔ ۳۵۰ : آخر ای سنگدل از کشتن ما چیست غرض

شمارهٔ ۳۵۱ : ای طاعت تو بر همهٔ کائنات فرض

شمارهٔ ۳۵۲ : روزی که گشت بر همهٔ عالم نماز فرض

شمارهٔ ۳۵۳ : نه می‌نهم از دست عشق جام نشاط

شمارهٔ ۳۵۴ : گوش کردن سخنان تو غلط بود غلط

شمارهٔ ۳۵۵ : صبر در جور و جفای تو غلط بود غلط

شمارهٔ ۳۵۶ : به هجر یار که از غیر آن ندارم حظ

شمارهٔ ۳۵۷ : من بی‌تو ندارم از چمن حظ

شمارهٔ ۳۵۸ : ز لاله‌زار مرا بی‌جمال دل نواز چه فیض

شمارهٔ ۳۵۹ : دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظ

شمارهٔ ۳۶۰ : تا میان من و آن مه شده کلفت واقع

شمارهٔ ۳۶۱ : آن که بود از تو به یک حرف زبانی قانع

شمارهٔ ۳۶۲ : گدایان را بود از آستانها پاسبان مانع

شمارهٔ ۳۶۳ : آمد از مجلس برون در سر هوای سیر باغ

شمارهٔ ۳۶۴ : ای به من صدق و صفای تو دروغ

شمارهٔ ۳۶۵ : تا کی کشی به بی گنهان از عتاب تیغ

شمارهٔ ۳۶۶ : چو بر من زد آن ترک خون خوار تیغ

شمارهٔ ۳۶۷ : دهد اگرچه برون در بی‌شمار صدف

شمارهٔ ۳۶۸ : بعد مرگ من نکرد آن مه تاسف برطرف

شمارهٔ ۳۶۹ : آن پری را گوهر عصمت ز کف شد حیف حیف

شمارهٔ ۳۷۰ : زهی ز عشق جهانی تو را به جان مشتاق

شمارهٔ ۳۷۱ : بیچاره باشد همواره عاشق

شمارهٔ ۳۷۲ : ز تب نالان شدی جانان عاشق

شمارهٔ ۳۷۳ : بر در دل می‌زنند نوبت سلطان عشق

شمارهٔ ۳۷۴ : باز علم زد ز بیابان عشق

شمارهٔ ۳۷۵ : این آینه‌گون سقف که آبیست معلق

شمارهٔ ۳۷۶ : در فراقش چون ندادم جان خود را ای فلک

شمارهٔ ۳۷۷ : او کشیده خنجر و من جامه جان کرده چاک

شمارهٔ ۳۷۸ : ما که می‌سازیم خود را در فراق او هلاک

شمارهٔ ۳۷۹ : ای قدت همچو نیشکر نازک

شمارهٔ ۳۸۰ : مژده ای صبر که شد هجرت هجران نزدیک

شمارهٔ ۳۸۱ : ای روی تو از می ارغوان رنگ

شمارهٔ ۳۸۲ : صدامید از تو داشتم در دل

شمارهٔ ۳۸۳ : ای جمالت قبلهٔ جان ابرویت محراب دل

شمارهٔ ۳۸۴ : رسید باز طپاننده کبوتر دل

شمارهٔ ۳۸۵ : زدی به دست ارادت چو حلقه بر در دل

شمارهٔ ۳۸۶ : گر پا نهی ز لطف به مهمانسرای دل

شمارهٔ ۳۸۷ : گشته در عشق کار من مشکل

شمارهٔ ۳۸۸ : ای دهانت را موکل خضر خط بر سلسبیل

شمارهٔ ۳۸۹ : گر پردهٔ گردون ز سرشگم نکشد نم

شمارهٔ ۳۹۰ : اگر دوری ز من در آرزویت زار می‌میرم

شمارهٔ ۳۹۱ : خانهٔ دوری دل از همه پرداخته‌ام

شمارهٔ ۳۹۲ : لب پر سوال بر سر راهی نشسته‌ام

شمارهٔ ۳۹۳ : بس که چشم امشب به چشم عشوه‌سازش داشتم

شمارهٔ ۳۹۴ : بر سر کوی تو هرگاه که پیدا گشتم

شمارهٔ ۳۹۵ : من شیدا چرا از عقل و دین یک باره برگشتم

شمارهٔ ۳۹۶ : چون من به در هجر ز بیداد تو رفتم

شمارهٔ ۳۹۷ : ز خاک کوی تو گریان سفر گزیدم و رفتم

شمارهٔ ۳۹۸ : تو چون رفتی به سلطان خیالت ملک دل دادم

شمارهٔ ۳۹۹ : دی به دنبال یکی کبک خرام افتادم

شمارهٔ ۴۰۰ : زخم نگهت نهفته خوردم

شمارهٔ ۴۰۱ : ز کج بینی به زلفت نسبت چین ختن کردم

شمارهٔ ۴۰۲ : به مجلس بحث از آن خصمانه اغیار می‌کردم

شمارهٔ ۴۰۳ : به بزمش دوش رنگ‌آمیزی بسیار می‌کردم

شمارهٔ ۴۰۴ : ای شمع بتان تا کی بر گرد درت گردم

شمارهٔ ۴۰۵ : برای نیم نگاهی چو عذر خواه تو گردم

شمارهٔ ۴۰۶ : در بزم چون به کین تو غالب گمان شدم

شمارهٔ ۴۰۷ : بهر دعا از درت چون به درون آمدم

شمارهٔ ۴۰۸ : ز لطف و قهر او در خنده های گریه‌آلودم

شمارهٔ ۴۰۹ : باز سرگشتهٔ مژگان سیهی گردیدم

شمارهٔ ۴۱۰ : چون متاع دو جهان را به خرد سنجیدم

شمارهٔ ۴۱۱ : به هجران کرده بودم خو که ناگه روی او دیدم

شمارهٔ ۴۱۲ : با تو آن روز که شطرنج محبت چیدم

شمارهٔ ۴۱۳ : شبی کان سرو سیم اندام را درخواب می‌دیدم

شمارهٔ ۴۱۴ : به خود دوشینه لطفی از ادای یار فهمیدم

شمارهٔ ۴۱۵ : ساز خروش کرده دل ناز پرورم

شمارهٔ ۴۱۶ : اگر می‌بینمت با غیر غیرت می‌کشد زارم

شمارهٔ ۴۱۷ : به صلح یار در هر انجمن می‌خواند اغیارم

شمارهٔ ۴۱۸ : ز بس که مهر تو با این و آن یقین دارم

شمارهٔ ۴۱۹ : من آنم که جز عشق کاری ندارم

شمارهٔ ۴۲۰ : به سینه داغ نهانی که داشتم ز تو دارم

شمارهٔ ۴۲۱ : من منفعل که پیشت دو جهان گناه دارم

شمارهٔ ۴۲۲ : خوش آن ساعت که خندان پیشت ای سیمین بدن میرم

شمارهٔ ۴۲۳ : من که از ادعیه خوانان دگر ممتازم

شمارهٔ ۴۲۴ : به بزم او حریفان را ز مستی دست و پا بوسم

شمارهٔ ۴۲۵ : ای هزارت چشم در هر گوشه سرگردان چشم

شمارهٔ ۴۲۶ : افکن گذر به کلبه ما تا بهم رسد

شمارهٔ ۴۲۷ : کو اجل تا من نقاب تن ز جان خود کشم

شمارهٔ ۴۲۸ : رسید نغمه‌ای از باده‌نوشی تو به گوشم

شمارهٔ ۴۲۹ : گر من به مردن دل نهم آسوده جانی را چه غم

شمارهٔ ۴۳۰ : به دشمن یارئی در قتل خود از یار می‌فهمم

شمارهٔ ۴۳۱ : به فنا بنده رهی می‌دانم

شمارهٔ ۴۳۲ : من نه مجنونم که خواهم روی در صحرا کنم

شمارهٔ ۴۳۳ : دور از تو بر روی بتان چون چشم پرخون افکنم

شمارهٔ ۴۳۴ : بس که همیشه در غمت فکر محال می‌کنم

شمارهٔ ۴۳۵ : زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم

شمارهٔ ۴۳۶ : گر شود ریش درون رخنه گر بیرونم

شمارهٔ ۴۳۷ : ز دستت جیب گل پیراهنان را چاک می‌بینم

شمارهٔ ۴۳۸ : دل خود را هنوز اندر تمنای تو می‌بینم

شمارهٔ ۴۳۹ : از سر کوی تو با صدگونه سودا می‌روم

شمارهٔ ۴۴۰ : گرچه ناچار از درت ای سرو رعنا می‌روم

شمارهٔ ۴۴۱ : مفتون چشم کم نگه پر فتنه‌ات شوم

شمارهٔ ۴۴۲ : کو دل که محو نرگس جادوفنت شوم

شمارهٔ ۴۴۳ : وصل کو تا بی‌نیاز از وصل آن دلبر شوم

شمارهٔ ۴۴۴ : خوش آن که هم زبان به تو شیرین بیان شوم

شمارهٔ ۴۴۵ : مهر بیگانگی آغاز تو را بنده شوم

شمارهٔ ۴۴۶ : منم آن گدا که باشد سر کوی او پناهم

شمارهٔ ۴۴۷ : تو به زور حسن ایمن مشو از سپاه آهم

شمارهٔ ۴۴۸ : به من حیفست شمشیر سیاست‌دار عبرت هم

شمارهٔ ۴۴۹ : آن شوخ جانان آشنا سوزد دل بیگانه هم

شمارهٔ ۴۵۰ : بس که ما از روی رسوایی نقاب افکنده‌ایم

شمارهٔ ۴۵۱ : ما به عهدت خانهٔ دل از طرب پرداختیم

شمارهٔ ۴۵۲ : بس که ماندیم به زنجیر جنون پیر شدیم

شمارهٔ ۴۵۳ : تو کشیده تیغ و مرا هوس که ز قید جان برهانیم

شمارهٔ ۴۵۴ : همچو شمع از مجلست گریان و سوزان می‌رویم

شمارهٔ ۴۵۵ : چو نتوانم به مردم قصه آن بی‌وفا گویم

شمارهٔ ۴۵۶ : مرا صید افکنی زد زخم و بند افکند در گردن

شمارهٔ ۴۵۷ : پا چون کشم ز کوی تو کانجا زمان زمان

شمارهٔ ۴۵۸ : بس که به من زر فشاند دست زرافشان خان

شمارهٔ ۴۵۹ : زهی ز دست کرم گسترت کرم باران

شمارهٔ ۴۶۰ : رویت که هست صورت چین شرمسار از آن

شمارهٔ ۴۶۱ : تا به کی جان کسی دل بری از هیچ کسان

شمارهٔ ۴۶۲ : صبا تحیت بلبل به بوستان برسان

شمارهٔ ۴۶۳ : ای صبا درد من خسته به درمان برسان

شمارهٔ ۴۶۴ : تا بر سپهر از زر انجم بود نشان

شمارهٔ ۴۶۵ : آمدم با ناله‌های زار هم دم هم چنان

شمارهٔ ۴۶۶ : شد پرده درم سوز درون از تو چه پنهان

شمارهٔ ۴۶۷ : ای نگاهت آهوان را گرم بازی ساختن

شمارهٔ ۴۶۸ : شغل دهقان چیست ز آب و گل نهال انگیختن

شمارهٔ ۴۶۹ : رخت را آفتاب سایه‌گستر می‌توان گفتن

شمارهٔ ۴۷۰ : گرچه در دیدهٔ‌تر جای تو نتوان کردن

شمارهٔ ۴۷۱ : فتنه می‌خیزد از آن ترکانه دامن برزدن

شمارهٔ ۴۷۲ : روز من زان زلف میدانم سیه خواهد شدن

شمارهٔ ۴۷۳ : ای ابرویت به وقت اشارت زبان حسن

شمارهٔ ۴۷۴ : ای تو نکرده جز جفا آن چه نکرده‌ای بکن

شمارهٔ ۴۷۵ : چون شدم صیدت به گیسوی خودت دربند کن

شمارهٔ ۴۷۶ : در پرده عشق آهنگ زد ای فتنه قانون ساز کن

شمارهٔ ۴۷۷ : بیا ای عشق تمکین مرا از گرد ره بشکن

شمارهٔ ۴۷۸ : گفتمش دم به دم آزار دل زار مکن

شمارهٔ ۴۷۹ : ای پارسای کعبه رو عزم سر آن کو مکن

شمارهٔ ۴۸۰ : چون نمودی رخ به من یک لحظه بدخوئی مکن

شمارهٔ ۴۸۱ : از آن پیش رقیبان مهر ورزد یار من با من

شمارهٔ ۴۸۲ : ساخت شب مرا سیه دود دل فکار من

شمارهٔ ۴۸۳ : بت پرستی را شعار خود کنم تا یار من

شمارهٔ ۴۸۴ : در ملک بودی اگر یک ذره عشق یار من

شمارهٔ ۴۸۵ : یارب که خواند آیت عجر و نیاز من

شمارهٔ ۴۸۶ : به زیر لب سخنگویان گذشت آن دلربا از من

شمارهٔ ۴۸۷ : ای خدنگ مژه‌ات عقده گشای دل من

شمارهٔ ۴۸۸ : ای به بالا فتنه سرگردان بالای تو من

شمارهٔ ۴۸۹ : گر شود از دیده نهان ماه من

شمارهٔ ۴۹۰ : ز بس کز توست زیر بارجان مبتلای من

شمارهٔ ۴۹۱ : چو می‌خواهد که نامم نشنود بیگانه رای من

شمارهٔ ۴۹۲ : با وجود وصل شد زندان حرمان جای من

شمارهٔ ۴۹۳ : سرگرمئی کو تا نهم از کنج عزلت پا برون

شمارهٔ ۴۹۴ : از سپاه حسن آخر یک سوار آمد برون

شمارهٔ ۴۹۵ : با او شبی از دیر می‌خواهم خراب آیم برون

شمارهٔ ۴۹۶ : دو دل ربا که بلای دلند و آفت دین

شمارهٔ ۴۹۷ : چو در چوگان زدن آن مه نگون گردد ز پشت زین

شمارهٔ ۴۹۸ : به دوستی خودم میکشی که رای من است این

شمارهٔ ۴۹۹ : پردهٔ ما میدری کائین زیبائیست این

شمارهٔ ۵۰۰ : حسن می‌نازد به رخسارت چه رخسارست این

شمارهٔ ۵۰۱ : بر رخ به قصد دل منه زلف دو تا را بیش از این

شمارهٔ ۵۰۲ : جانا مران رخش جفا بر خاکساران بیش از این

شمارهٔ ۵۰۳ : آینه بردار و حسن جان فزای خویش بین

شمارهٔ ۵۰۴ : شاهانه رخش راندن آن خردسال بین

شمارهٔ ۵۰۵ : ز دیده در دلم ای سرو دل ربا بنشین

شمارهٔ ۵۰۶ : چون برفروزد آینه زان آفتاب رو

شمارهٔ ۵۰۷ : مراست رشتهٔ جان کاکل معنبر او

شمارهٔ ۵۰۸ : آن کوست قبلهٔ همه کس قبله‌جو در او

شمارهٔ ۵۰۹ : تائبم از می به دور نرگس غماز او

شمارهٔ ۵۱۰ : دوش چون دیدم نهان در روی آتشناک او

شمارهٔ ۵۱۱ : آن منتظر گدازی چشم سیاه او

شمارهٔ ۵۱۲ : باز امشب ز اقتضای شوخ طبعی‌های او

شمارهٔ ۵۱۳ : زآب دو دیده گل کنم خاک در سرای او

شمارهٔ ۵۱۴ : حرف در مجلس نگویم جز به هم زانوی او

شمارهٔ ۵۱۵ : یارب آن مه را که خواهم زد قضا در کوی او

شمارهٔ ۵۱۶ : شبم ز روز گرفتارتر به مشغلهٔ تو

شمارهٔ ۵۱۷ : گفتم ز پند من شود تغییر در اطوار تو

شمارهٔ ۵۱۸ : ای مرا دلبر و دل آرا تو

شمارهٔ ۵۱۹ : رساند جان به لبم روزگار فرقت تو

شمارهٔ ۵۲۰ : ای گردن بلند قدان در کمند تو

شمارهٔ ۵۲۱ : صیدی که لعب عشق فکندش به بند تو

شمارهٔ ۵۲۲ : ای همچو آهوان دلم دم شکار تو

شمارهٔ ۵۲۳ : زهی بالا بلندان سر به پیش از اعتدال تو

شمارهٔ ۵۲۴ : کاکل که سر نهاده به طرف جبین تو

شمارهٔ ۵۲۵ : هر که دیدم چو نی از غم به فغانست که تو

شمارهٔ ۵۲۶ : مدعی در مجلسم جا می‌دهد پهلوی تو

شمارهٔ ۵۲۷ : چون به رخ عرق فشان میکشی آستین فرو

شمارهٔ ۵۲۸ : زلف معنبر برفشان گو جان ما بر باد شو

شمارهٔ ۵۲۹ : ای سرو گلندام که داری کمر از مو

شمارهٔ ۵۳۰ : ای نرد حسن باخته با آفتاب و ماه

شمارهٔ ۵۳۱ : امشب اندر بزم آن پرهیز فرما پادشاه

شمارهٔ ۵۳۲ : باز برخاسته از دشت بلا گرد سپاه

شمارهٔ ۵۳۳ : از نسیم آن خطم در حیرت از صنع اله

شمارهٔ ۵۳۴ : زهی کرشمهٔ تو را سرمه‌سای چشم سیاه

شمارهٔ ۵۳۵ : یار از جعد سمن‌سا مشک بر گل ریخته

شمارهٔ ۵۳۶ : جلوهٔ آن حور پیکر خونم از دل ریخته

شمارهٔ ۵۳۷ : تا دست را حنا بست دل برد ازین شکسته

شمارهٔ ۵۳۸ : ز چوگان بازی آمد زلف بر رخسار آشفته

شمارهٔ ۵۳۹ : خط اگرت سبزه طرف لاله نهفته

شمارهٔ ۵۴۰ : آمد به تیغ کین ره ارباب دین زده

شمارهٔ ۵۴۱ : به دست دیده عنان دل فکار مده

شمارهٔ ۵۴۲ : شبهای هجران همنشین از مهر او یادم مده

شمارهٔ ۵۴۳ : پند گوی تو چه‌ها تا به تو فهمانیده

شمارهٔ ۵۴۴ : قلم نسخ بران بر ورق حسن همه

شمارهٔ ۵۴۵ : نمی‌دانم ز خود افتادگان داری خبر یا نه

شمارهٔ ۵۴۶ : من کیستم به دوزخ هجران فتاده‌ای

شمارهٔ ۵۴۷ : صبح مرا به ظن غلط شام کرده‌ای

شمارهٔ ۵۴۸ : از قید عهد بنده تو خود رسته بوده‌ای

شمارهٔ ۵۴۹ : دی باز جرعه نوش ز جام که بوده‌ای

شمارهٔ ۵۵۰ : بیش از دی گرم استغنا زدن گردیده‌ای

شمارهٔ ۵۵۱ : بر دل فکنده پرتو نادیده آفتابی

شمارهٔ ۵۵۲ : ای گل خودرو چه بد کردم که خوارم ساختی

شمارهٔ ۵۵۳ : اگر مقدار عشق پاک را دلدار دانستی

شمارهٔ ۵۵۴ : کاش یارم از ستم دایم مکدر داشتی

شمارهٔ ۵۵۵ : مرا به دست غم خود گذاشتی رفتی

شمارهٔ ۵۵۶ : به رقیب سفری وعدهٔ رفتن دادی

شمارهٔ ۵۵۷ : بریدی از من آن پیوند با بدخواه هم کردی

شمارهٔ ۵۵۸ : اگر آگه ز اخلاص من آزرده دل گردی

شمارهٔ ۵۵۹ : بر در درج قفل زدم یک چندی

شمارهٔ ۵۶۰ : چو می‌نماید، که هست با من، جفا و جورت، ز روی یاری

شمارهٔ ۵۶۱ : زد به درونم آتش تنگ قبا سواری

شمارهٔ ۵۶۲ : دلا زان گل بریدی خاطرت آسود پنداری

شمارهٔ ۵۶۳ : این طلعت و رخسار که دارد که تو داری

شمارهٔ ۵۶۴ : سرلشگر حسن است نگاهی که تو داری

شمارهٔ ۵۶۵ : باز ای دل شورانگیز رو سوی کسی داری

شمارهٔ ۵۶۶ : باز بر من نظر افکنده شکار اندازی

شمارهٔ ۵۶۷ : چه باشد گر سنان غمزه را زین تیزتر سازی

شمارهٔ ۵۶۸ : به جرم این که گفتم سوز خود با عالم‌افروزی

شمارهٔ ۵۶۹ : از بهر حسرت دادنم هر لحظه منشین با کسی

شمارهٔ ۵۷۰ : دل را اگر ز صبر به جان آورد کسی

شمارهٔ ۵۷۱ : توسن حسن کرده زین طفل غیور سرکشی

شمارهٔ ۵۷۲ : شوق مِی گرداندم بر گرد شمع سرکشی

شمارهٔ ۵۷۳ : نکشد ناز مسیح آن که تو جانش باشی

شمارهٔ ۵۷۴ : آن که هرگز نزد از شرم در معشوقی

شمارهٔ ۵۷۵ : بر روی یار اغیار را چشمی به آن آلودگی

شمارهٔ ۵۷۶ : ساربان بر ناقه می‌بندد به سرعت محملی

شمارهٔ ۵۷۷ : از باده عیشم بود مستانه به کف جامی

شمارهٔ ۵۷۸ : رفتی و رفت بی‌رخت از دیده روشنی

شمارهٔ ۵۷۹ : دم بسمل شدن در قبله باید روی قربانی

شمارهٔ ۵۸۰ : ز اشک سرخ برای نزول جانانی

شمارهٔ ۵۸۱ : به زبان غمزه رانی چو روم به عشوه خوانی

شمارهٔ ۵۸۲ : گذری به ناز و گوئی ز چه باز دلگرانی

شمارهٔ ۵۸۳ : اقبال ظفر پیوند در کار جهانبانی

شمارهٔ ۵۸۴ : رو ای صبا بر آن سرو دلستان که تو دانی

شمارهٔ ۵۸۵ : چنان مکن که مرا هم نفس به آه کنی

شمارهٔ ۵۸۶ : ساقیا چون جام جمشیدی پر از می می‌کنی

شمارهٔ ۵۸۷ : محتشم چون عمر صرف خدمت وی می‌کنی

شمارهٔ ۵۸۸ : نگشتی یار من تا طور یاری‌های من بینی

شمارهٔ ۵۸۹ : این است که خوار و زارم از وی

شمارهٔ ۵۹۰ : دیده‌ام مست و سرانداز و غزلخوان برهی

شمارهٔ ۵۹۱ : من و ملکی و خریداری مژگان سیهی

شمارهٔ ۵۹۲ : ای رشگ بتان به کج کلاهی

شمارهٔ ۵۹۳ : دارم سری پر از شور از طفل کج کلاهی

شمارهٔ ۵۹۴ : مرا حرص نگه هردم به رغبت می‌برد جائی

شمارهٔ ۵۹۵ : به جائی امن آرامیده مرغی داشت ماوایی

شمارهٔ ۵۹۶ : در سیر چمن دیدم سرو چمن آرائی

شمارهٔ ۵۹۷ : نیست پیوند گسل مرغ دل شیدائی

شمارهٔ ۵۹۸ : صورت به این لطافت سیرت به این نکوئی

شمارهٔ ۵۹۹ : دل خود رای مرا برده گل خودروئی

شمارهٔ ۶۰۰ : به جائی دلت گرم سوداست گوئی

شمارهٔ ۶۰۱ : هنوزت به ما کینه برجاست گویی