شمارهٔ ۱۷۰

هوش مصنوعی: اسب‌هایی که به سبک و با شتاب می‌دوند، مانند سمندی هستند که در زیر رانش دختری پری‌چهره را دارد. من به شدت می‌لرزم و نگرانم، زیرا این بار سنگین و مسئولیت بسیار زیادی را بر دوش دارم.

هوش مصنوعی: من دلبسته و گیج یک معشوق بی‌توجه هستم، هرچند که سعی می‌کنم بر افکار و احساساتش مسلط شوم، اما از سوی دیگر، زیبایی و ناز او مرا تسخیر کرده است.

هوش مصنوعی: یک تیر که از شکاری به دشت عشق پرتاب شده، هنوز از زیبایی و لذت ناز چشم‌های او خالی نیست و در دل خود تیرگی غمزه‌اش را نگه داشته است.

هوش مصنوعی: مجنون تنها به عشق لیلی می‌اندیشد و او را در دل خود جای داده است. ولی در عین حال، شخصی که سکان کاروان را در دست دارد، بر اسبی سوار است و مسئولیت حمل و نقل را بر عهده دارد.

هوش مصنوعی: اگر تو پایبند به تربیت و آموزش نبود، چه حالتی پیدا می‌کردی؟ تو در واقع مانند پرنده‌ای هستی که در تلاش برای پرواز به سوی آسمان است و باید در این مسیر مهارت‌ها و اصولی را فرا بگیرد.

هوش مصنوعی: تو مانند یوسف هستی، اما یعقوبی در کار نیست. تو معصوم هستی و آسیب‌های گرسنگی و مشکلات نمی‌توانند به تو آسیبی برسانند.

هوش مصنوعی: از دروغ پرهیز کن تا لباس پاکی و معصومیت آلوده نشود، به‌ویژه از گرگی که خود را به شکل چوپان درآورده است.

هوش مصنوعی: از می‌گساری و شادی و لذت در حال حاضر برخوردار هستی، اما نمی‌دانی که این شادابی و خوشحالی، به دنبال خود گرانباری و حالت‌های ناخوشایند فراوانی دارد.

هوش مصنوعی: آیا غیر از آتش عشق در درونت چیزی داری که دل عاشق را به زبان بیاورد؟