شمارهٔ ۵۸۶

هوش مصنوعی: ای ساقی، وقتی که جام جمشید را پر از می‌کنی، اگر این لحظه به فکر چیزی جز می‌باشی، پس کی می‌خواهی این کار را انجام دهی؟

هوش مصنوعی: من آن کسی نیستم که محبت و پیوندی که با تو دارم را قطع کنم. حتی اگر با قهر و دشنام به من حمله کنی، همچنان به تو وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: آنچه که با مهربانی در دل می‌نشیند، این فریبندگان به صورت مکرر انجام می‌دهند و تو از روی ستم به طور مرتب می‌کنی.

هوش مصنوعی: ای محبوب من، تو آن‌چنان هستی که هر کسی به تو عشق ورزد، مانند مجنونی سرگردان می‌شود و در دل صحرا سر به گریبان می‌گذارد.

هوش مصنوعی: ای ساقی، بیار می و آنگونه خوشگذرانی کن تا غم‌ها را فراموش کنیم، چرا که در دریای شادی، از نعمت‌هایش بهره‌مند می‌شویم، چنان‌که حاتم طایی در بخشندگی‌اش معروف است.

هوش مصنوعی: ای راننده، اگر می‌دانی حال مجنون را، زودتر لیلی را با خرش به سمت مقصد می‌بری.

هوش مصنوعی: محتشم از ضعف به یاد دنیا در این زمان، اگر دل و جانت آماده باشد، باید به آن فضا فکر کنی و خود را برای آن آماده کنی.