شمارهٔ ۳۳۴

هوش مصنوعی: ای کسی که با قلبت به من ظلم می‌کنی، تیغت را بکش و مرا به قتل برسان. از این و آن نترس و فقط با تیغ خودم را بکش.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبای تو همچون تیر می‌زند و اگر چیزی از دل نباشد، جانم را فدای تو می‌کنم. ای ماهزاد، اگر همین‌طور به من زخم بزن، با سلاح عشق من را از پا درآور.

هوش مصنوعی: اگر به تیغ دست بزنی، همانند آتش شوقی که در دلم دارم، شعله‌ور خواهد شد. پس اگر این احساس به یاد تو به اوج نرسد، تیغ را به کار ببر و مرا از این حالت نجات بده.

هوش مصنوعی: اگر نامهٔ نابودی محتشم را با بی‌رحمی بفرستی، حتی اگر تیغ را نکشی، از خوشحالی به من بزن و مرا بکش.