خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » غزلیات

شمارهٔ ۱ : سبحان من تقدّس بالعزّ و الجلال

شمارهٔ ۲ : مگذر ای یار و درین واقعه مگذار مرا

شمارهٔ ۳ : بگذر ای خواجه و بگذار مرامست اینجا

شمارهٔ ۴ : خرقه رهن خانه ی خمّار دارد پیر ما

شمارهٔ ۵ : آنک بر هر طرفی منتظرانند او را

شمارهٔ ۶ : بگوئید ای رفیقان ساربان را

شمارهٔ ۷ : چو در گره فکنی آن کمند پرچین را

شمارهٔ ۸ : ای به ناوک زده چشم تو یک‌اندازان را

شمارهٔ ۹ : بده آن راحِ روان‌پرورِ ریحانی را

شمارهٔ ۱۰ : من مستم و دل خراب جان تشنه و ساغر آب

شمارهٔ ۱۱ : رفت دوشم نفسی دیدهٔ گریان در خواب

شمارهٔ ۱۲ : ای جان من بیاد لبت تشنه بر شراب

شمارهٔ ۱۳ : ساقی سیمبر بیار شراب

شمارهٔ ۱۴ : ای لب میگون تو هم شکر و هم شراب

شمارهٔ ۱۵ : هرکه در عهد ازل مست شد از جام شراب

شمارهٔ ۱۶ : ای دل نگفتمت که ز زلفش عنان بتاب

شمارهٔ ۱۷ : پیش صاحب‌نظران ملک سلیمان بادست

شمارهٔ ۱۸ : حسن تو نهایت جمالست

شمارهٔ ۱۹ : ترا با ما اگر صلحست جنگست

شمارهٔ ۲۰ : باغ و صحرا با سهی سروان نسرین بر خوشست

شمارهٔ ۲۱ : خطت که کتابه ی جمالست

شمارهٔ ۲۲ : شامش از صبح فروزنده در آویخته است

شمارهٔ ۲۳ : بشکست دل تنگ من خسته کزین دست

شمارهٔ ۲۴ : نظری کن اگرت خاطر دوریشانست

شمارهٔ ۲۵ : خطر بادیه ی عشق تو بیش از پیشست

شمارهٔ ۲۶ : رخ دل فروز تو ماهی خوشست

شمارهٔ ۲۷ : من به قول دشمنان هرگز نگیرم ترک دوست

شمارهٔ ۲۸ : نفسی همدم ما باش که عالم نفسیست

شمارهٔ ۲۹ : کاروان خیمه بصحرا زد و محمل بگذشت

شمارهٔ ۳۰ : چو سرچشمه ی چشم من دیده است

شمارهٔ ۳۱ : چو آن فتنه از خواب سر برگرفت

شمارهٔ ۳۲ : بسته ی بند تو از هر دو جهان آزادست

شمارهٔ ۳۳ : آن جوهر جانست که در گوهر کانست

شمارهٔ ۳۴ : جان هر زنده‌دلی زنده به جانی دگرست

شمارهٔ ۳۵ : اینهمه مستی ما مستی مستی دگرست

شمارهٔ ۳۶ : ای لبت میگون و جانم می پرست

شمارهٔ ۳۷ : نشان بی نشانان بی نشانیست

شمارهٔ ۳۸ : بجز از کمر ندیدم سر موئی از میانت

شمارهٔ ۳۹ : جانم از باده ی لعل تو خراب افتادست

شمارهٔ ۴۰ : کارم از دست دل فرو بسته‌ست

شمارهٔ ۴۱ : رنج از کسی بریم که دردش دوای ماست

شمارهٔ ۴۲ : مائیم آن گدای که سلطان گدای ماست

شمارهٔ ۴۳ : گر حرص زیر دست و طمع زیر پای تست

شمارهٔ ۴۴ : مگذر ز ما که خاطر ما در قفای تست

شمارهٔ ۴۵ : گر سر درآورد سرم آنجا که پای اوست

شمارهٔ ۴۶ : بسکه مرغ سحری در غم گلزار بسوخت

شمارهٔ ۴۷ : ای لبت باده فروش و دل من باده پرست

شمارهٔ ۴۸ : رمضان آمد و شد کار صراحی از دست

شمارهٔ ۴۹ : تا کی ندهی داد من ای داد ز دستت

شمارهٔ ۵۰ : خنک آن باد که باشد گذرش بر کویت

شمارهٔ ۵۱ : بر سر کوی عشق بازاریست

شمارهٔ ۵۲ : گرت چو مورچه گرد شکربر آمده است

شمارهٔ ۵۳ : دیشب دل ز ملک دو عالم خبر نداشت

شمارهٔ ۵۴ : مسیح روح را مریم حجابست

شمارهٔ ۵۵ : هیچ داری خبر ای یار که آن یار برفت

شمارهٔ ۵۶ : یاد باد آن روز کز لب بوی جان می‌آمدت

شمارهٔ ۵۷ : منزل ار یار قرین است چه دوزخ چه بهشت

شمارهٔ ۵۸ : هر که او دیدهٔ مردم‌کش مستت دیده‌ست

شمارهٔ ۵۹ : رخت خورشید را یات جمالست

شمارهٔ ۶۰ : بر سر کوی خرابات محبت کوئیست

شمارهٔ ۶۱ : آه کز آهم مه و پروین بسوخت

شمارهٔ ۶۲ : آن نگینی که منش می طلبم باجم نیست

شمارهٔ ۶۳ : شوریده ئیست زلف تو کز بند جسته است

شمارهٔ ۶۴ : ابر نیسان باغ را در لؤلؤی لالا گرفت

شمارهٔ ۶۵ : در شب زلف تو مهتابی خوشست

شمارهٔ ۶۶ : شمع ما مأمول هر پروانه نیست

شمارهٔ ۶۷ : شمع ما شمعیست کو منظور هر پروانه نیست

شمارهٔ ۶۸ : ای فدای قامتت هر سر و بستانی که هست

شمارهٔ ۶۹ : جان ما بر آتش و گیسوی جانان تافتست

شمارهٔ ۷۰ : حذر کن ز یاری که یاریش نیست

شمارهٔ ۷۱ : ای بر عذار مهوشت آن زلف پر شکست

شمارهٔ ۷۲ : برون ز جام دمادم مجوی این دم هیچ

شمارهٔ ۷۳ : ز جام عشق تو عقلم خراب می گردد

شمارهٔ ۷۴ : گرمی خسرو و شیرین بشکر کم نشود

شمارهٔ ۷۵ : مرا دلیست که تا جان برون نمی آید

شمارهٔ ۷۶ : گمان مبر که در آفاق اهل حسن کمند

شمارهٔ ۷۷ : تا درد نیابند دوا را نشناسند

شمارهٔ ۷۸ : گر دلم روز وداع از پی محمل می شد

شمارهٔ ۷۹ : اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

شمارهٔ ۸۰ : یاد باد آنشب که در مجلس خروش چنگ بود

شمارهٔ ۸۱ : هندوئی را باغبان سوی گلستان می فرستد

شمارهٔ ۸۲ : سخن یار ز اغیار بباید پوشید

شمارهٔ ۸۳ : حدیث آرزومندی جوابی هم نمی ارزد

شمارهٔ ۸۴ : اسیر قید محبّت ز جان نیندیشد

شمارهٔ ۸۵ : مه چنین دلستان نمی افتد

شمارهٔ ۸۶ : سحر چو بوی گل از طرف مرغزار برآید

شمارهٔ ۸۷ : دل بدست یار و غم در دل بماند

شمارهٔ ۸۸ : گر سر صحبت این بی سرو پایت باشد

شمارهٔ ۸۹ : وصل آن ترک ختا ملکت خاقان ارزد

شمارهٔ ۹۰ : صبحت جان جهان جان و جهان می ارزد

شمارهٔ ۹۱ : چنانک صید دل آن چشم آهوانه کند

شمارهٔ ۹۲ : نقاش که او صورت ارژنگ نگارد

شمارهٔ ۹۳ : آن خطّ شب مثال که بر خور نوشته اند

شمارهٔ ۹۴ : خورشید را به سایهٔ شب درنشانده‌اند

شمارهٔ ۹۵ : هر کو نظر کند به تو صاحب‌نظر شود

شمارهٔ ۹۶ : بدشمنان گله از دوستان نشاید کرد

شمارهٔ ۹۷ : نی ز دود دل پر آتش ما می نالد

شمارهٔ ۹۸ : هم عفی الله نی که ما را مرحبائی می زند

شمارهٔ ۹۹ : یاد باد آنک نیاورد ز من روزی یاد

شمارهٔ ۱۰۰ : همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند

شمارهٔ ۱۰۱ : مرغ در راه او پر اندازد

شمارهٔ ۱۰۲ : یاد باد آن شب که دلبر مست و دل در دست بود

شمارهٔ ۱۰۳ : این ترک زنگاری کمان از خیل خاقان می رسد

شمارهٔ ۱۰۴ : شام شکستگانرا هرگز سحر نباشد

شمارهٔ ۱۰۵ : درد محبت درمان ندارد

شمارهٔ ۱۰۶ : جادوئی چون نرگس مستت به بیماری که دید

شمارهٔ ۱۰۷ : حدیث جان بجز جانان نداند

شمارهٔ ۱۰۸ : دلم بی وصل جانان جان نخواهد

شمارهٔ ۱۰۹ : عاقلان کی دل بدست زلف دلداران دهند

شمارهٔ ۱۱۰ : ای که هردم عنبرت بر نسترن چنبر شود

شمارهٔ ۱۱۱ : روی نکو بی وجود ناز نباشد

شمارهٔ ۱۱۲ : پای کوبان در سراندازی چو سربازی کنند

شمارهٔ ۱۱۳ : دل من باز هوای سرکوئی دارد

شمارهٔ ۱۱۴ : قصّه غصّه فرهاد بشیرین که برد

شمارهٔ ۱۱۵ : دامن گل نبرد هر که ز خار اندیشد

شمارهٔ ۱۱۶ : دست گیرید و بدستم می گلفام دهید

شمارهٔ ۱۱۷ : از صومعه پیری بخرابات درآمد

شمارهٔ ۱۱۸ : چشمت دل پر ز تاب خواهد

شمارهٔ ۱۱۹ : اهل تحقیق چو در کوی خرابات آیند

شمارهٔ ۱۲۰ : گویند که صبر آتش عشقت بنشاند

شمارهٔ ۱۲۱ : مستم آنجا مبر ای یار که سر مستانند

شمارهٔ ۱۲۲ : همه گنج جهان ماری نیرزد

شمارهٔ ۱۲۳ : کدام دل که ز دوری بجان نمی آید

شمارهٔ ۱۲۴ : کدام یار که ما را پیام یار آرد

شمارهٔ ۱۲۵ : عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند

شمارهٔ ۱۲۶ : زهی زلفت گرهگیری پر از بند

شمارهٔ ۱۲۷ : دلم که حلقه ی گیسوی یار می گیرد

شمارهٔ ۱۲۸ : حدیث عشق ز ما یادگار خواهد ماند

شمارهٔ ۱۲۹ : نسیم باد صبا جان من فدای تو باد

شمارهٔ ۱۳۰ : مرغان این چمن همه بی بال و بی پرند

شمارهٔ ۱۳۱ : عشقست که چون پرده ز رخ بازگشاید

شمارهٔ ۱۳۲ : به بوی زلف تو دادم دل شکسته به باد

شمارهٔ ۱۳۳ : آن فتنه چو برخیزد صد فتنه برانگیزد

شمارهٔ ۱۳۴ : طوطی چو سخن گوئی پیش شکرت میرد

شمارهٔ ۱۳۵ : کسی کزان سر زلف دو تا نمی ترسد

شمارهٔ ۱۳۶ : هر کو بصری دارد با او نظری دارد

شمارهٔ ۱۳۷ : تا دلم در خم آن زلف سمن سا افتاد

شمارهٔ ۱۳۸ : دوشم بشمع روی چو ماهت نیاز بود

شمارهٔ ۱۳۹ : مرغ جم باز حدیثی ز سبا می گوید

شمارهٔ ۱۴۰ : چو مطربان سحر چنگ در رباب زنند

شمارهٔ ۱۴۱ : تشنه ی غنچه ی سیراب ترا آب چه سود

شمارهٔ ۱۴۲ : چون طوطی خطّ تو پر بر شکر اندازد

شمارهٔ ۱۴۳ : نسیم باد صبا چون ز بوستان آید

شمارهٔ ۱۴۴ : ای تتق بسته از تیره شب بر قمر

شمارهٔ ۱۴۵ : بوستان جنّتست و سروم حور

شمارهٔ ۱۴۶ : چون هست قرب حقیقی چه غم ز بعد مزار

شمارهٔ ۱۴۷ : زهی تاری زلفت مشک تاتار

شمارهٔ ۱۴۸ : گر یار یار باشدت ای یار غم مخور

شمارهٔ ۱۴۹ : دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور

شمارهٔ ۱۵۰ : بنده محمودست و سلطان در ره معنی ایاز

شمارهٔ ۱۵۱ : پیش عاقل نیاز چیست نماز

شمارهٔ ۱۵۲ : این غزل یک دو نوبت از سر سوز

شمارهٔ ۱۵۳ : نشست شمع سحرای چراغ مجلسیان خیز

شمارهٔ ۱۵۴ : ای دلم را شکّر جان پرورت چون جان عزیز

شمارهٔ ۱۵۵ : معنی این صورت از صورتگران چین بپرس

شمارهٔ ۱۵۶ : بفلک می رسد خروش خروس

شمارهٔ ۱۵۷ : اگر او سخن نگوید سخنست در دهانش

شمارهٔ ۱۵۸ : هر دل غمزه کان غمزه بود غمّازش

شمارهٔ ۱۵۹ : آورده ایم روی بسوی دیار خویش

شمارهٔ ۱۶۰ : نیستی آنک زنی شیشه ی هستی بر سنگ

شمارهٔ ۱۶۱ : زهی گرفته خور از طلعت تو فال جمال

شمارهٔ ۱۶۲ : خوشا با دوستان در بوستان گل

شمارهٔ ۱۶۳ : دلم مرید مراد است و دیده رهبر دل

شمارهٔ ۱۶۴ : یکدم ز قال بگذر اگر واقفی ز حال

شمارهٔ ۱۶۵ : گر گنج طلب داری از مار مترس ای دل

شمارهٔ ۱۶۶ : سپیده دم که بر آمد خروش بانگ رحیل

شمارهٔ ۱۶۷ : در چمن دوش ببوی تو گذر می کردم

شمارهٔ ۱۶۸ : می‌گذشتی و من از دور نظر می‌کردم

شمارهٔ ۱۶۹ : دل گل زنده گردد از دم خم

شمارهٔ ۱۷۰ : چو نام تو در نامه ئی دیده ام

شمارهٔ ۱۷۱ : باز چون بلبل بصد دستان ببستان آمدیم

شمارهٔ ۱۷۲ : مگر که صبح من امشب اسیر گشت بشام

شمارهٔ ۱۷۳ : چشم پرخواب گشودی و ببستی خوابم

شمارهٔ ۱۷۴ : عشق آن بت ساکن میخانه می گرداندم

شمارهٔ ۱۷۵ : آید ز نی حدیثی هر دم بگوش جانم

شمارهٔ ۱۷۶ : دل بدست غم سودای تو دادیم و شدیم

شمارهٔ ۱۷۷ : آفتابست یا ستاره ی بام

شمارهٔ ۱۷۸ : دوش می آمد نگار بر برم

شمارهٔ ۱۷۹ : من بار هجر می کشم و ناقه محملم

شمارهٔ ۱۸۰ : درد دل خویش با که گویم

شمارهٔ ۱۸۱ : اهل دل را خبر از عالم جان آوردیم

شمارهٔ ۱۸۲ : اشارت کرده بودی تا بیایم

شمارهٔ ۱۸۳ : ما بدرگاه تو از کوی نیاز آمده ایم

شمارهٔ ۱۸۴ : نوبتی صبح برآمد ببام

شمارهٔ ۱۸۵ : امروز که من عاشق و دیوانه و مستم

شمارهٔ ۱۸۶ : این چه بادست کزو بوی شما می شنوم

شمارهٔ ۱۸۷ : این چه بویست که از باد صبا می‌شنوم

شمارهٔ ۱۸۸ : تخفیف کن از دور من این باده که مستم

شمارهٔ ۱۸۹ : سلامی بجانان فرستاده ام

شمارهٔ ۱۹۰ : ما جرعه چشانیم ولی خضرو شانیم

شمارهٔ ۱۹۱ : عارض ترکان نگر در چین جعد مشک فام

شمارهٔ ۱۹۲ : هر دم آرد باد صبح از روضه ی رضوان پیام

شمارهٔ ۱۹۳ : دلداده‌ایم وز پی دلدار می‌رویم

شمارهٔ ۱۹۴ : من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم

شمارهٔ ۱۹۵ : نیست بی روی تو میل گل و برگ سمنم

شمارهٔ ۱۹۶ : باز هشیار برون رفته و مست آمده ایم

شمارهٔ ۱۹۷ : کی آمدی ز تتارای صبای مشک نسیم

شمارهٔ ۱۹۸ : نسیم باد بهاری وزید خیز ندیم

شمارهٔ ۱۹۹ : برآمد بانگ مرغ و نوبت بام

شمارهٔ ۲۰۰ : من ز دست دیده و دل در بلا افتاده‌ام

شمارهٔ ۲۰۱ : هیچ می دانی که دیشب در غمش چون بوده ام

شمارهٔ ۲۰۲ : گر شدیم از کویت ای ترک ختا باز آمدیم

شمارهٔ ۲۰۳ : ز باد نکهت زلف دو تات می جوئیم

شمارهٔ ۲۰۴ : ای شام زلفت بتخانه ی چین

شمارهٔ ۲۰۵ : هندوی آن کاکل ترکانه می باید شدن

شمارهٔ ۲۰۶ : گهیکه جان رود از چشم ناتوان بیرون

شمارهٔ ۲۰۷ : بلبل خوش سرای شد مطرب مجلس چمن

شمارهٔ ۲۰۸ : بعقل کی متصوّر شود فنون جنون

شمارهٔ ۲۰۹ : ای غمزه ی جادویت افسونگر بیماران

شمارهٔ ۲۱۰ : هر زمان آهنگ بیزاریش بین

شمارهٔ ۲۱۱ : نی نگر با اهل دل هر دم به معنی در سخن

شمارهٔ ۲۱۲ : سرو را گل بار نبود گر بود نبود چنین

شمارهٔ ۲۱۳ : سنبل سیه بر سمن مزن

شمارهٔ ۲۱۴ : خطّ زنگاری نگر از سبزه برگرد سمن

شمارهٔ ۲۱۵ : ای زلف تو زنجیر دل حلقه ربایان

شمارهٔ ۲۱۶ : ای کفر سر زلف تو غارتگر ایمان

شمارهٔ ۲۱۷ : زهی خطی بخطا برده سوی خطّه ی چین

شمارهٔ ۲۱۸ : یا رب ز باغ وصل نسیمی بمن رسان

شمارهٔ ۲۱۹ : ای ز سنبل بسته شادروان مشکین بر سمن

شمارهٔ ۲۲۰ : خوشا چشمی که بیند روی ترکان

شمارهٔ ۲۲۱ : زبان خامه نتواند حدیث دل بیان کردن

شمارهٔ ۲۲۲ : خویش را در کوی بیخویشی فکن

شمارهٔ ۲۲۳ : ای خواجه مرا با می و میخانه رها کن

شمارهٔ ۲۲۴ : ای بوستان عارض تو گلستان جان

شمارهٔ ۲۲۵ : ای صبا غلغل بلبل بگلستان برسان

شمارهٔ ۲۲۶ : نه درد عشق می یارم نهفتن

شمارهٔ ۲۲۷ : ای هیچ در میان نه ز موی میان تو

شمارهٔ ۲۲۸ : صید شیران می کند آهوی رو به باز او

شمارهٔ ۲۲۹ : ترک من خاقان نگر در حلقه عشّاق او

شمارهٔ ۲۳۰ : دوش می کردم سئوال از جان که آن جانانه کو

شمارهٔ ۲۳۱ : زهی جمال تو خورشید مشرق دیده

شمارهٔ ۲۳۲ : ای چیده سنبل تر در باغ دسته بسته

شمارهٔ ۲۳۳ : زهی روی دل افروزت چراغ و چشم هر دیده

شمارهٔ ۲۳۴ : ای سر زلف تو در حلقه و تاب افتاده

شمارهٔ ۲۳۵ : ای سنبله ی زلف تو خرمن زده بر ماه

شمارهٔ ۲۳۶ : ای بیتو مرا پر آب دیده

شمارهٔ ۲۳۷ : ای از شب قمرسا برمه نقاب بسته

شمارهٔ ۲۳۸ : دی آن بت کافر بچه با چنگ و چغانه

شمارهٔ ۲۳۹ : ای خوشا مست و خراب اندر خرابات آمده

شمارهٔ ۲۴۰ : روی این چرح سیه روی ستمکاره سیاه

شمارهٔ ۲۴۱ : ای لبت خنده بر شراب زده

شمارهٔ ۲۴۲ : آتش اندر آب هرگز دیده ئی

شمارهٔ ۲۴۳ : چو دستان برکشد مرغ صراحی

شمارهٔ ۲۴۴ : تبسّمت الزهر و المزن باک

شمارهٔ ۲۴۵ : ای مهر ماه روی ترا زهره مشتری

شمارهٔ ۲۴۶ : ایا صبا خبری کن مرا از آن که تو دانی

شمارهٔ ۲۴۷ : کامت اینست که هر لحظه ز پیشم رانی

شمارهٔ ۲۴۸ : چه چشم مست تو با خواب می کند بازی

شمارهٔ ۲۴۹ : بدینسان که از ما جهانی جهانی

شمارهٔ ۲۵۰ : نه آخر تو آنی که ما را زیانی

شمارهٔ ۲۵۱ : دلا بر عالم جان زن علم زین دیر جسمانی

شمارهٔ ۲۵۲ : چه کرده ام که بیکبارم از نظر بفکندی

شمارهٔ ۲۵۳ : چون نداری جان معنی معنی جانرا چه دانی

شمارهٔ ۲۵۴ : کجا باز آید آن مرغی که با من همقفس بودی

شمارهٔ ۲۵۵ : کس به نیکی نبرد نام من از بدنامی

شمارهٔ ۲۵۶ : ببار ای لعبت ساقی شرابی

شمارهٔ ۲۵۷ : ای که عنبر ز سر زلف تو دارد بویی

شمارهٔ ۲۵۸ : هیچ شکّر چو آن دهان دیدی

شمارهٔ ۲۵۹ : بر ماه فکنده طیلسانی

شمارهٔ ۲۶۰ : گفتمش از چه دلم بردی و خونم خوردی

شمارهٔ ۲۶۱ : ای صبا با بلبلِ خوش‌گویْ گوی

شمارهٔ ۲۶۲ : برو ای باد بهاری به‌دیاری که تو دانی

شمارهٔ ۲۶۳ : در باغ چون بالای تو سروی ندیدم راستی

شمارهٔ ۲۶۴ : دی سیر برآمد دلم از روز جوانی

شمارهٔ ۲۶۵ : صبح وصل از افق مهر بر آید روزی