شمارهٔ ۹۹

هوش مصنوعی: یاد آن روز بخیر که به یاد من بود، زمانی که خوشحالی‌ام از او یک لحظه هم دور نمی‌شد.

هوش مصنوعی: عاطفه‌ی سنگین و دلتنگی‌های عمیق باید به‌گونه‌ای بیان شوند که مانند داستان شیرین از دل کوه بیرون بیایند و بر سنگ نقش شوند.

هوش مصنوعی: اگر از کنار پرندگان چمن عبور کنی، ای باد صبحگاهی، بگو که صدای شما دوباره آنان را به حالتی گرفتار و اسیر درآورده است.

هوش مصنوعی: هرچند که درخت سرو همیشه به خاطر قامت تو ایستاده و راست می‌شود، اما بنده‌ی تو به خاطر قد و قامت تو از آن آزاد شده است.

هوش مصنوعی: باید ببینم چه کارهایی انجام دادم که به این وضعیت رسیدم. ای کاش هیچ‌کس به حال من، که در این روزهای بد سرگردانم، حسرت نخورد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که دایه‌ام به خاطر غم تو مرا بزرگ کرده یا شاید مادرم به خاطر دوری تو مرا به دنیا آورده است.

هوش مصنوعی: تو آنقدر در دسترس نیستی که به کمک من که خسته‌ام برسی و من هم آنقدر ناتوان نیستم که صدایم به آسمان برسد.

هوش مصنوعی: هر بار که از گیسوی کج تو حال آن را می‌پرسم، باد به دروغ جواب می‌دهد و راست نمی‌گوید.

هوش مصنوعی: اگر خواجو نتواند تو را فراموش کند، باید بدانی که یاد تو از خاطر او نمی‌رود.