شمارهٔ ۱۰۲

هوش مصنوعی: یاد آن شبی را گرامی می‌دارم که محبوبم سرمست و دلبرانه می‌نمود. در آن شب، شراب چشمانش عقل را خواب می‌کرد و در دل، رازهایی را آشکار می‌ساخت.

هوش مصنوعی: عطر گل‌های شاداب در باغ یادها، شادی و نشاط را به دل می‌آورد و نوشیدن شراب غم و اندوه را از دل می‌زداید.

هوش مصنوعی: ماه گاهی پنهان می‌شد، زیرا که او چهره‌اش را می‌پوشاند. صبح نیز تنها زمانی طلوع می‌کرد که او چهره‌اش را نمایان می‌کرد.

هوش مصنوعی: مردی که در بازار ایمان با کافر سرسختی می‌ورزید، نیروی جادویی‌اش باعث می‌شد که مردم به راحتی فریبش بخورند و عقلشان را از دست بدهند.

هوش مصنوعی: از زیبایی‌های او، گل‌ها و نسرین‌ها شرمنده و چهره‌اش از زیبایی‌اش، ماه و ستاره‌ها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: دل من مانند رستاخیز مستی تا صبح در باغ وصال او سرگرم چیدن از زیبایی و موهایش و بافتن سنبل‌هاست.

هوش مصنوعی: اگر من شکار آهوی صیاد شده‌ام، چه اشکالی دارد؟ و اگر به عنوان غلام یک هندی در شب خودم را معرفی کنم، چه می‌شود؟

هوش مصنوعی: وقتی که دوستی‌ها و وصال‌های عزیزان را از دست داده‌ام، کاری نمی‌توانم بکنم. حالا که بی‌توجهی باعث شده عمرم بگذرد، احساس حسرت چه فایده‌ای دارد؟

هوش مصنوعی: من به دل خود گفتم که آتش عشق تو در وجودم شعله‌ور است، اما تو به من گفتی که نگران نباش، چون از آتش فقط بوی دود را احساس می‌کنی و چنان آتشانی را تجربه نکردی.