شمارهٔ ۸۸

هوش مصنوعی: اگر موضوع گفت‌وگو درباره تو باشد که در هم و برهمی هستی، آنگاه بر سر زیبایی چشم من، تو در دل من جایی خواهی داشت.

هوش مصنوعی: اگر پای خود را بر سر من بگذاری، اینک محبوب چشمانم در آنجا خواهد بود که پای تو قرار دارد، ای دوست.

هوش مصنوعی: من به خاطر تو و از آنجا که خانه‌ات در اختیار من است، همیشه می‌پرسم که چه دلیلی وجود دارد که به سمت تو بیایم.

هوش مصنوعی: امشب آسمان ابری است و باران ملایمی می‌بارد. در این زمان زیبا و دلپذیر، دل انسان چگونه می‌تواند آرزوی دیدن تو را نداشته باشد؟

هوش مصنوعی: من به درگاه خدا با تضرع خواسته‌ام که امشب تو به سراغ من نیایید، مگر اینکه از ترس خدا چنین نکنید.

هوش مصنوعی: اگر خوابت می‌برد، نیازی به پرسیدن حاجت نیست. در هر جایی که رضایت و خوشنودی باشد، تکیه کن و آرامش بگیر.

هوش مصنوعی: اگر برای دوستانت حجاب و پوشش درست کنی، از این کار خجالت نکش. من می‌توانم به راحتی این خانه را ترک کنم؛ فقط کافی است تو مرا بخواهی و در فکر من باشی.

هوش مصنوعی: اگر در شراب‌نوشی با کسی هم‌رأی نیستی، نوش جان کن و آنقدر از باده بنوش که خودت هم در دنیای نوشیدن همراه با دیگران باشی.

هوش مصنوعی: دل را به خاطر تو پر از درد و رنج قرار داده‌ام، چون تو این اجازه را می‌دهی که جانم هدف تیر عشق تو باشد.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال ارتباطی هستی و درخواست تو بی‌جواب مانده، جایز است که تو بر تخت سلطنت بنشینی؛ پس چرا باید نگران گدایی باشی که تو را می‌خواهد؟

هوش مصنوعی: بشنو صدای خواجو را و آواز پرنده‌ای را که اگر بخواهد سرودن را آغاز کند، زیبا و دلنشین خواهد بود.