شمارهٔ ۲۳۰

هوش مصنوعی: دیشب از جانم پرسیدم که محبوب من کجاست، گفت بگذار بگذرم از آن معشوقی که پیمانش را شکسته و این پیمانه چیست که در دست دارم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که من مانند پروانه‌ای هستم که به دور شمع زیبایی‌اش می‌چرخم. او پاسخ داد که حالا شمع را روشن ببین، اما پروانه‌ای در کار نیست.

هوش مصنوعی: به او گفتم که دل من به عشق زلفش دیوانه شده است. او در پاسخ گفت که زلفش شبیه زنجیر است، پس آیا دیوانه‌ای هم وجود دارد که در کنار او باشد؟

هوش مصنوعی: از او خواستم که مویش را در دست بگیرم و او گفت که بدون او حتی یک رشته مو در دو جهان هم نیست. پس شانه‌ای کجاست که بتوان با آن موهایش را بیابیم؟

هوش مصنوعی: به کسی گفتم که در تله‌ای گرفتار شدم و بوی دانه‌ای به مشامم رسیده است. او پاسخ داد که تمام جهان مانند یک دام است، اما دانه‌ای در کار نیست.

هوش مصنوعی: به او گفتم که محبوب واقعی همانند لؤلؤی نایاب در دریا است. او در جواب گفت که در دریا فرو رو و ببین آن لؤلؤ کجاست.

هوش مصنوعی: به او گفتم نزدیک ما، معبد بت و مسجد یکی است. او گفت: عالم، مسجد است و تو که بینایی نداری، معبد بت کجاست؟

هوش مصنوعی: به او گفتم ما در دل خراب خود گنجی پیدا کردیم. او گفت: هر گوشه‌ای از دل، پر از گنجی است، اما ویرانه کجاست؟

هوش مصنوعی: گفتم که مکان محبوب و دوست‌داشتنی در دل است. او جواب داد: "خواجو، اگر تو هم از آنجا هستی، بگو آن محبوب کجاست؟"