شمارهٔ ۱۹۰

خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » غزلیات » شمارهٔ ۱۹۰

ما جرعه چشانیم ولی خضرو شانیم

ما راه نشینیم ولی شاه نشانیم

ما صید حریم حرم کعبه قدسیم

ما راهبر بادیه ی عالم جانیم

ما بلبل خوش نغمه ی باغ ملکوتیم

ما سرو خرامنده ی بستان روانیم

فرّاش عبادتکده ی راهب دیریم

سقّای سر کوی خرابات مغانیم

گه ره بمقیمان سماوات نمائیم

گاه از سر مستی ره کاشانه ندانیم

از نام چه پرسید که بی نام و نشانیم

وز کام چه گوئید که بی کام و زبانیم

هر شخص که دانید که اوئیم نه اوئیم

هر چیز که گوئید که آنیم نه آنیم

آن مرغ که بر کنگره عرض نشیند

مائیم که طاوس گلستان جنانیم

هر چند که تاج سر سلطان سپهریم

خاک کف نعلین گدایان جهانیم

داود صفت کوه بصد نغمه بنالد

هرگه که زبور غم سودای تو خوانیم

برگردان به زبان ساده

ما جرعه چشانیم ولی خضرو شانیم

ما راه نشینیم ولی شاه نشانیم

هوش مصنوعی: ما فقط کمی از زندگی را می‌چشیم و تجربه می‌کنیم، اما در عین حال مانند خضر، که نماد جاودانگی و دانایی است، به نظر می‌رسیم. ما در جایی ثابت و آرام نشسته‌ایم، اما مقام و جایگاه ما همچون شاهان است.

ما صید حریم حرم کعبه قدسیم

ما راهبر بادیه ی عالم جانیم

هوش مصنوعی: ما مانند شکار در حریم مقدس کعبه هستیم و راهنمایانی برای سفر روحانی در دنیا هستیم.

ما بلبل خوش نغمه ی باغ ملکوتیم

ما سرو خرامنده ی بستان روانیم

هوش مصنوعی: ما بلبل خوش صدایی هستیم که در باغی آسمانی زندگی می‌کنیم و همچون سروهایی زیبا و سرزنده در باغ پراکنده‌ایم.

فرّاش عبادتکده ی راهب دیریم

سقّای سر کوی خرابات مغانیم

هوش مصنوعی: من خدمتگزار عبادتگاه راهبان هستم و در عین حال، آب‌نوشی در کوچه‌های پر از خرابات و می‌نوشی مغان هستم.

گه ره بمقیمان سماوات نمائیم

گاه از سر مستی ره کاشانه ندانیم

هوش مصنوعی: گاهی ما به سمت ساکنان آسمان حرکت می‌کنیم و در لحظاتی، در نتیجه سرخوشی، راه خانه‌مان را فراموش می‌کنیم.

از نام چه پرسید که بی نام و نشانیم

وز کام چه گوئید که بی کام و زبانیم

هوش مصنوعی: از چه نامی صحبت می‌کنی وقتی که ما بدون نام و نشانی هستیم؟ و از چه لذتی صحبت می‌کنی وقتی که ما بدون لذت و زبانی هستیم؟

هر شخص که دانید که اوئیم نه اوئیم

هر چیز که گوئید که آنیم نه آنیم

هوش مصنوعی: هر کس که فکر می‌کند ما چه هستیم در حقیقت ما آنچه او می‌گوید نیستیم و هر چیزی که بیان می‌کند درباره ما، حقیقت ندارد.

آن مرغ که بر کنگره عرض نشیند

مائیم که طاوس گلستان جنانیم

هوش مصنوعی: آن پرنده‌ای که بر بالای دیوار می‌نشیند، نشان‌دهندهٔ ما هستیم که مانند طاووس در بهشت زیبا و دلنشین هستیم.

هر چند که تاج سر سلطان سپهریم

خاک کف نعلین گدایان جهانیم

هوش مصنوعی: هرچند که من در مرتبه‌ای بالاتر از یک مقام قرار دارم، اما در حقیقت مانند خاک زیر پای گدایان هستم و به نوعی با آن‌ها برابر.

داود صفت کوه بصد نغمه بنالد

هرگه که زبور غم سودای تو خوانیم

هوش مصنوعی: داود که شیوه‌اش ناله و آواز است، هر بار که زبور(کتاب آسمانی) غم و اندوه عشق تو را بخواند، به زیبایی زاری می‌کند و کوه را به صدا در می‌آورد.

خواجو چو کند شرح غم عشق تو املا

از چشم گهربار قلم خون بچکانیم

هوش مصنوعی: خواجو وقتی که درباره غم عشق تو سخن می‌گوید، از چشمانم اشک مثل خون بر کاغذ می‌ریزد.

شمارهٔ ۱۹۰

اطلاعات

برگردان به زبان ساده