شمارهٔ ۲۴۷

هوش مصنوعی: کامی تو این است که هر لحظه مرا ترک می‌کنی و کلامت این است که من را از خود بیگانه می‌نامی.

هوش مصنوعی: پادشاهان نباید به خاطر گناهانی که دیگران از آن‌ها صحبت می‌کنند، بر دل مؤمنان اثر بگذارند و نباید بر آن‌ها سخت بگذرانند.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی که دل تنگ من روشن شود، پس لطفاً آستین خود را به سمت من دراز کن و چند حرف محبت‌آمیز بزن.

هوش مصنوعی: دل ما را دزدیدی و انگار که هیچ خبری از ما نداری، حالا که پرده را کنار زدی، چرا هنوز خود را پنهان می‌کنی؟

هوش مصنوعی: ابروی تو مانند کمانی است که به سمت خورشید کشیده شده و هیچ طرفداری برای این پیشانی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر لحظه‌ای درنگ کنی و از خطرات و مشکلات خودداری کنی، چه می‌شود؟ آیا واقعاً یک دنیا تغییر خواهد کرد؟

هوش مصنوعی: هیچ چیز پنهانی را نمی‌توان دید و هیچ چیزی که پیدا باشد، نمی‌توان یافت که پنهان باشد.

هوش مصنوعی: حتی اگر یک تار موی تو را به قیمت جان و عزیزترین چیزها، مانند یوسف، بفروشند، هنوز هم برای من ارزان است.

هوش مصنوعی: اسیران تو از آزادی شرمنده‌اند و گدایان تو از زندگی پادشاهانه خجالت می‌کشند.

هوش مصنوعی: آیا می‌دانی چرا پسته این‌قدر شاد و خندان به نظر می‌رسد؟ زیرا وقتی به آن نگاه می‌کنم، یادم می‌آید که چه شباهتی به دهان انسان دارد.

هوش مصنوعی: ای پزشک، حالا که خواجو گرفتار دردی شده، این درد را برطرف کن، زیرا درد محبت چیزی است که تو نمی‌توانی درمان کنی.

هوش مصنوعی: چند بار بگویی که برای دل آسیب‌دیده‌ات صبر درمان است؟ دیگر درمان قلب من را رها کن، چون در آن هیچ درمانی نیست.