شمارهٔ ۲۴۶

هوش مصنوعی: ای نسیم، آیا می‌توانی از کسی که می‌شناسی به من خبری برسانی؟ به آن سرزمین برو، هنگامی که خودت می‌دانی.

هوش مصنوعی: مانند پرنده‌ای در حال پرواز باش و زمانی که به اوج رسیدی، به آرامی و با شادی به آشیانه‌ای که خود می‌شناسی بازگرد.

هوش مصنوعی: به گونه‌ای حرکت نکن که ابر سیاهمان را از تو بپذیرد، زمانی که به آن سمت رسیدی، آن‌چنان ادامه بده که خودت می‌دانی.

هوش مصنوعی: هیچ کس جز تو در آنجا به مقام قرب و نزدیکی نمی‌رسد، به سمت خانه آن ماه مهربان بیا که تو خود بهتر می‌دانی.

هوش مصنوعی: به محض اینکه به آن سرزمین رسیدی، سلام و احترام ما را که تو از آن باخبر هستی، به او برسان.

هوش مصنوعی: حکایت شب جدایی و حال و روز دوری را بیان کن و زمین را ببوس و به شیوه‌ای که خود می‌دانی توضیح بده.

هوش مصنوعی: با نوک مژه‌هایم پیامی را نوشتم و آن را به او برسان و بگو که به گونه‌ای بخواند که خودش می‌داند.

هوش مصنوعی: اگر می‌توانی بگو که ای لب لعل، تو درمان آن دل مجروح و ناتوانی که خودت از حال آن آگاهی.

هوش مصنوعی: به من نگو چه بگویی، هر چیزی که بخواهی بگو. از من نپرس کجا هستم، چون من در جایی هستم که تو خودت می‌دانی.

هوش مصنوعی: وقتی از تو می‌خواهم دل و احساساتت را بروز دهی، می‌پرسم دلت چه نشانه‌ای دارد. اما من در حال حاضر چه چیزی برای گفتن دارم؟ تنها تو هستی که نشانه‌های قلبت را می‌دانی.

هوش مصنوعی: دل را به دست می‌آوری و می‌گویی از ما بگو که چه می‌خواهی. در مورد دُرج لعل تو، خواجو می‌داند که چه می‌خواهد، چون تو خود این را می‌دانی.