شمارهٔ ۱۸۱

هوش مصنوعی: ما به رهروان عشق و دل آگاه خبرهایی از دنیای روح و جان آوردیم و هدایایی از بهترین‌ها، یعنی جان و جهان، به آن‌ها تقدیم کردیم.

هوش مصنوعی: از آنجا که درهای کعبه بر ما گشوده نشد، با خود لباس تنهایی و راز و نیاز را به میخانه مغان آوردیم.

هوش مصنوعی: آتش وجودمان را در پرتو نوشیدنی شاداب کردیم و پرنده دل را از شوق به پرواز درآوردیم.

هوش مصنوعی: ما با دل شکسته و جگر سوخته، جامی پر از درد و اندوه ساخته‌ایم و از شعله‌های سینه خود روشنی شمعی به وجود آورده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما نسخه‌ای از زیبایی‌های تو را مثل یک گلستان به همراه داریم و دوباره پرندگان چمن را به آواز درآوردیم.

هوش مصنوعی: ما تنها اندکی از زیبایی و قامت بلند تو را توصیف کردیم و برای وصفش مانند آبی که بر روی گل و سرو جاری است، الهام گرفتیم.

هوش مصنوعی: به خاطر تو و توصیف زیبای خطت، ما در برابر دیگران به سیاهی و زشتی گراییدیم.

هوش مصنوعی: هیچ پولی در کیسه نیست، تنها این سکه به ارزش زردی که از چهره‌ ما به سوی همدان آوردیم، اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: ما در برابر خواجو، که از عدم و نیستی چیزی به ما نشان می‌داد، با دقت و ظرافت توانستیم از دهان تو به اندازه سر مویی نشان بدهیم.