شمارهٔ ۲۳۶

هوش مصنوعی: ای بی‌تو، مرا پر از اشک و افسوس به خواب‌هایم در خواب نادیده رها کن.

هوش مصنوعی: ما در مقام و جایگاه پایین‌تری هستیم، اما تو در مقام بلندی قرار داری. ما در حالت مستی به سر می‌بریم و تو در حال خرابی و آشفتگی به نظر می‌رسی.

هوش مصنوعی: جان من به قول تو ایمان دارد، حتی بدون اینکه کلامی از تو بشنوم و دل من چهره‌ات را بی‌پرده و بدون هیچ پوششی می‌بیند.

هوش مصنوعی: چشمم به زیان افتاده و دل از عذاب رنج می‌برد.

هوش مصنوعی: یک جلوه کوچک از آنچه در تو وجود دارد، در مقابل چشم‌ها پنهان است، اما همانند نور خورشید درخشندگی دارد.

هوش مصنوعی: هر لحظه از غم تو، چهره‌ام را به خون اشک آغشته کرده است.

هوش مصنوعی: دل من مانند غذایی است که در آتش سوخته و همچنان در آتش جدایی تو پخته می‌شود، بدون آنکه بتواند تو را ببیند.

هوش مصنوعی: هر لحظه در جام من، به خاطر یاد لب‌های تو، شراب دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: ناگهان به خاطر انتقام خون خواجو، سپری بر روی آب اشک‌هایش انداخته است.