شمارهٔ ۱۸۷

هوش مصنوعی: این چه عطر و بویی است که از نسیم صبحگاهی به مشامم می‌رسد؟ و این چه خاکستری است که از آن بوی وفاداری را احساس می‌کنم؟

هوش مصنوعی: اگر هدهد از سرزمین سبا خبری نیاورده باشد، پس این پرنده که من از او حال سبا را می‌شنوم چه نوع پرنده‌ای است؟

هوش مصنوعی: از کجا این پیام‌آور خوش خبر می‌آید که من شنیدم مژده‌ی ملاقات با آن ماه و خورشید را؟

هوش مصنوعی: ای عزیزان، اگر بوی پیراهن یوسف از مصر نمی‌رسد، پس من از کجا می‌توانم این بو را بشنوم؟

هوش مصنوعی: من ناله و فریاد می‌زنم، اما به جای پاسخی ملایم، فقط صدای خشن و سرد از در و کوه به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: من هنگامی که به شکل هلال و قامت خودم فکر می‌کنم، صدای زیبای خم ابروان آن دو را می‌شنوم.

هوش مصنوعی: این چه درد و رنجی است که از آن آرامش روحم را به دست می‌آورم و این چه دردی است که با آن بوی درمان را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای دوستان من، آن سرو بلند قامت که به گونه‌ای راست و مستقیم ایستاده، نمی‌تواند صدای من را بشنود و بفهمد که چه چیزهایی را می‌شنوم.

هوش مصنوعی: اگر هوا صبحگاهی من را به خاک تبدیل کند، هر چند که برای او اهمیتی ندارد، چرا با هر نفس، از او سخنی سرد و بی‌احساس می‌شنوم؟

هوش مصنوعی: من از سخنان آن دو، که مانند کمانخانه‌ی ابروهایشان است، چیزی می‌شنوم که به اندازه‌ی بازوی شما نیست.

هوش مصنوعی: هر گیاهی که از دل رنج دیده خواجو به وجود آمده، هر لحظه صدای عشق و محبت را از آن می‌شنوم.