شمارهٔ ۲۶۰

هوش مصنوعی: گفتم چرا دل من را دزدیدی و به من آسیب رساندی؟ او پاسخ داد: به خاطر این که دل خود را به من سپردی، ولی جانت را به من ندادم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که به خاطر غم تو جانم را فدای تو کردم و سرم را در دلت گذاشتم. او پاسخ داد که خوش باش، چون اکنون جانم را از دست تو گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: به او گفتم که در زیبایی‌ات (شکرت) چگونه باید غصه بخورم، او پاسخ داد که به درون خود نگاه کن، زیرا در چشم او چیزهای کوچک و زیادی وجود دارد.

هوش مصنوعی: به او گفتم چه قدر از تو شکایت و ناله کنم، او گفت سکوت کن که خودت ما را به این حالت وادار کردی.

هوش مصنوعی: به او گفتم که صدای ناله و آه من در سحرگاهان است، او در پاسخ گفت: از تو فریاد بلند می‌شود ولی تو خود به خاطر غم و ناراحتی‌ات بی‌حس و سرد شده‌ای.

هوش مصنوعی: به او گفتم رنگ صورت من به خاطر عشق تو شبیه کاه شده است. او پاسخ داد: "اگر بی‌تابی کنی و با حسرت بمیر، مرا به جستجوی خود بفرست."

هوش مصنوعی: به او گفتم که به تو توجه کردم و قلبم را به تو سپردم. او پاسخ داد که به هر حال، تو مرا ندیدی و جانم را پرورش دادی.

هوش مصنوعی: به او گفتم که من بلبل باغ توام، زیبایی‌ات را می‌پرستم. او پاسخ داد که این موضوع واضح است، چون تو در حال گشت و گذار در قفس هستی.

هوش مصنوعی: به او گفتم که من از عشق و زیبایی تو بی‌خبرم، او در پاسخ گفت که خواجو، تو خودت می‌دانی که من با می‌خانه‌ات مستت کرده‌ام.