شمارهٔ ۲۶۵

هوش مصنوعی: صبحی خواهد آمد که در آن، عشق به اوج خود خواهد رسید و روزی خواهد بود که این شب تاریک جدایی به پایان خواهد رسید.

هوش مصنوعی: دودی که از دل سوخته‌ها بلند می‌شود، روزی به دور آینه‌ی چهره‌ی تو خواهد رسید.

هوش مصنوعی: هر کسی که مثل من به خاطر غم و اندوه به شدت ناراحت و دیوانه شده باشد، روزی خواهد رسید که درد و رنج او مانند سیلی از خون دلش بر دوشش سنگینی کند.

هوش مصنوعی: اگر کسی دلش را به عشق تو نسپارد و از خود محافظت نکند، به زودی تیر مژگان تو بر جانش خواهد نشست.

هوش مصنوعی: من صدای دل‌تنگی‌ام را به آسمان می‌رسانم و نگرانم که دعای سحرگاهم تأثیرگذار شود و یک روز مرا دچار مشکل کند.

هوش مصنوعی: هر کس که به چشمان و چهره تو نگاه کند، بدون شک روزی بی‌خواب و بی‌خوراک خواهد شد.

هوش مصنوعی: امید دارم روزی خبری درباره‌ام از کسی برسد که هیچ وقت نپرسیده است.

هوش مصنوعی: من جان و دنیا را در برابر چهره‌اش قربانی می‌کنم، چرا که آن نگاه گرم او روزی به جان جهان جلوه خواهد کرد.

هوش مصنوعی: همان‌طور که خواجو با صدای بلبل و خارها کنار می‌آید، تو هم باید با سختی‌ها بسازی تا روزی باغ امیدت پر از گل شود.