شمارهٔ ۱۹۷

هوش مصنوعی: هرگاه که تو از سرزمین خوشبوی صبا به اینجا بیایی، بیا و همراه من باش، ای نسیم خوشبو که موجب خوشحالی و شادابی تو هستی.

هوش مصنوعی: دیگر درباره‌ نعمت‌ها و زیبایی‌های بهشت صحبت نکن، چون بهشت جای یار است و وصال محبوب، خود نعمت و زیبایی است.

هوش مصنوعی: وقتی روز رستاخیز مرا از قبر بیدار کنند، هنوز شعله‌های آتش در وجودم می‌سوزد و در اعماق وجودم احساس عذاب می‌کنم.

هوش مصنوعی: نباید فکر کنی که آرزوی من فقط به داشتن پول و ثروت محدود می‌شود، بلکه خواسته من همچون نسیمی است که به دنبال توست و در این میان، آنچه برای من مهم است، چیزی غیر از طلا و نقره است.

هوش مصنوعی: دل من به شدت در حال تیرگی و غم است، مانند حروف واو و جیم که یکی در میان خون و دیگری در کنار جان من قرار گرفته است. این احساسات عمیق و دردناک را می‌توان به زیبایی و نازکی زلف تو نسبت داد.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی از تو نصیب من نمی‌شود، چرا که هیچ یک از چیزهای خیالی که قابل تقسیم باشند، وجود ندارد.

هوش مصنوعی: عاقلان بر این باورند که چیزی که به تازگی خلق شده، نمی‌تواند از عشق تو خارج باشد، زیرا این عشق جهانی است که همیشه وجود داشته است.

هوش مصنوعی: هر جا که سفر کنم، با خود می‌گویم که خوشا به حال کسانی که در سرزمین‌های زیبا و دلنشین زندگی می‌کنند، مانند طاوس و کوه ابراهیم.

هوش مصنوعی: اکنون چه سودی دارد که خواجو از دروس منطقی و فلسفی بهره ببرد، در حالی که در ازل عشق را پیش از آموزش آموخته است؟