شمارهٔ ۱۶۷

هوش مصنوعی: دیشب در باغی قدم می‌زدم و بوی تو را استشمام می‌کردم، در حالی که به یاد تو قلبم پر از اندوه و درد بود.

هوش مصنوعی: در آرزوی قد و قامت تو بودم، به طوری که پای سروی را بوسه می‌زدم و به خاطر نداشتن چهره‌ات، در گل به تماشای تو نگاه می‌کردم.

هوش مصنوعی: من در کودکی داستان‌هایی شیرین و دلنشین می‌گفتم و برایت از پسته‌ای که به دلخواهت بود، شیرینی و لذت می‌آوردم.

هوش مصنوعی: چشم نرگس را به یاد نگاه تو می‌دیدم، و در عین حال از تیرگی نگاه تو دوری می‌کردم.

هوش مصنوعی: زمانی که نسیم، خوشبوی گل‌های سنبل را به جوانه‌ها می‌پراکند، من نیز به یاد آن موهای خوشبو و خوش‌رنگ می‌افتم که مانند عنبر عطرآگین هستند.

هوش مصنوعی: هر وقت به چهره گل نگاه می‌کردم، تو را به یاد می‌آوردم و مانند بلبل صبح، در وصف زیبایی‌ات می‌گفتم.

هوش مصنوعی: وقتی به یاد ابروی تو می‌افتم، گویی کمانخانه‌ای را به یاد می‌آورم و از این فکر، آهی سرداده و سپر آسمان را کنار می‌زنم.

هوش مصنوعی: من در شب تاریک، روشنی ماه را خاموش می‌کردم و با شعله‌ای که از دل سوخته‌ام برمی‌خاست، شمع صبح را روشن می‌کردم.

هوش مصنوعی: وقتی صدای ناله و فریاد دل خواجو به آسمان می‌رسید، من احساسات و نگرانی‌های خود را همانند آسمان به هم می‌ریختم و درهم می‌کردم.