شمارهٔ ۲۱۷

هوش مصنوعی: چه خطی زیبا و بی‌نقصی که به طرف سرزمین چین کشیده شده، و زیبایی چین را با موهای هندو گونه‌اش تزیین کرده است.

هوش مصنوعی: لبان تو به رنگ لعل، مانند خطی از یاقوت و بنفشه هستند و بر گل نسرین نوشته‌ای به زیبایی گل ریحان.

هوش مصنوعی: هنگامی که صبح دم چهره‌ی تو به لبخند درآمد، آسمان گمان کرد که از میان ستاره‌ها، قمر (ماه) به درخشش درآمده و ستاره‌های پروین (پارس) با هم درخشان شدند.

هوش مصنوعی: از زیبایی دختر گل چون خواسته‌ام بهره‌مند شوم که نگهبان این راز را فاش نکند.

هوش مصنوعی: عجب از تاثیر جذابیتی که تو داری! به طوری که حتی کسی که ناتوان و بی‌حال به نظر می‌رسد، همیشه کمانش را کنار سرش گذاشته و انتظار دارد که آماده باشد.

هوش مصنوعی: چرا نسبت به من که سرگردانم کینه می‌ورزی؟ از ذره‌ای عشق هم نباید در کینه وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: هرچند که فرهاد در جست‌وجوی عشق با تلخی‌ها روبه‌رو شد، اما هیچ‌گاه از شوق و شیرینی عشق خود کاسته نشد.

هوش مصنوعی: اگرچه گل، عروس باغ و چمن است، اما اگر گلی مثل ویس در باغ نباشد، گلستان مانند رامین نخواهد بود.

هوش مصنوعی: وقتی در کلام خود معجزه‌ای بزرگ به نمایش گذاشته‌ای، چگونه می‌توانم شعر تو را به سحر و جادو تشبیه کنم؟