شمارهٔ ۲۴۱

هوش مصنوعی: ای لب تو با خوشحالی گویی که شراب نوشیده‌ای و چشم من در انتظار تو گلابی خوش‌عطر را به راه می‌ریزد.

هوش مصنوعی: شب با پوششی از مه، و ماهی که در دل شب پنهان شده، به ابر و خورشید کنایه می‌زند.

هوش مصنوعی: هر شبی نگاهی خمار به بابل، خواب را بر من تحمیل می‌کند.

هوش مصنوعی: خط سبز تو نشان از پاکی و زیبایی دارد که می‌تواند بر زشتی‌ها غلبه کند و نیکی و خوشی را به تصویر بکشد.

هوش مصنوعی: هر لحظه آن عقیق خوش‌رنگ و جذاب، مانند نمکی بر دل زخم‌زده‌ام می‌نشیند.

هوش مصنوعی: تو همچون گنجی با لطف و محبت هستی و بر این دل خراب که در وضعیت بدی قرار دارد، برپا کردن خیمه و سکونت، بی‌معنا و غیر ضروری است.

هوش مصنوعی: نگاه کن به لعل لبان ساقی در صبح زود که چطور آب بر آتش شرابی که ریخته، می‌پاشد.

هوش مصنوعی: موسیقی‌نواز با مهارت و زیبایی، از ساز چنگ نغمه‌ای سر می‌دهد و صدای لحن رباب را نیز به شکلی دلنشین در می‌آورد.

هوش مصنوعی: جان خواجو به شدت به آتش عشق می سوزد و این شعله در زلالی آب، خود را در پس حجاب پنهان کرده است.