شمارهٔ ۱۹۵

هوش مصنوعی: بی‌تو، هیچ میلی به گل و برگ سمن ندارم، چون با عشق تو، حتی از سرو چمن هم آزاد شده‌ام.

هوش مصنوعی: من در آغاز روزگار، محبت تو را برگزیده‌ام و تا ابد برای وفاداری به تو سخن خواهم گفت، حتی اگر نتوانم این کار را انجام دهم.

هوش مصنوعی: جان من هرگز جرعه‌ای از عشق تو را بر زمین نخواهد ریخت، مگر روزی که جسمم در خاک قرار گیرد.

هوش مصنوعی: اگر مرا به تنهایی در زندان ابد هم نگه‌دارند، موهایت را می‌گیرم و زنجیرها را پاره می‌کنم.

هوش مصنوعی: من چقدر می‌توانم بار سنگینی را بر دوش خود تحمل کنم، در حالی که زیبایی زلف تو بر من سنگینی می‌کند؟ وقت آن رسیده که تسلیم عشق تو شوم و همه چیز را در پای تو بگذارم.

هوش مصنوعی: زمانی که از خواب مرگ بیرون می‌آیم و به قیامت برمی‌خیزم، اگر فشارم دهند، خون دل من بر زمین خواهد ریخت.

هوش مصنوعی: آخر ای معشوقی که ویژگی‌های خاصی داری، لطفاً خود را نشان بده تا من نگاه خود را از آنچه که مورد توجه دیگران است برگردانم و به تو معطوف کنم.

هوش مصنوعی: بر بدن من حتی یک تار مویی نیست که وابسته به تو نباشد، هرچند که هیچ‌کس نمی‌تواند بفهمد چه ارتباطی بین تار مویی از من و تو وجود دارد.

هوش مصنوعی: می‌خواهم برایت بگویم که چقدر به تو علاقه‌مندم و این عشق در وجودم چنان شعله‌ور است که می‌توانم حتی لباس خود را پاره کنم تا این احساس را به تو نشان دهم. عشق من به تو به اندازه‌ای عمیق و نمایان است که شبیه تارهای نازکی است که از وجودم در این لباس پیداست.

هوش مصنوعی: به خاطر شدت گریه‌ام، بر خودم رحمتی وجود ندارد. به همین دلیل است که این اشک‌ها از این علت بر من می‌ریزد.

هوش مصنوعی: وقتی می‌خواهم زیبایی و شیرینی خنده‌ات را توصیف کنم، چنان دلنشین و دلچسب است که حتی طعم آب‌نبات در سخنانم محو می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که از سخن شیرین تو صحبت می‌شود، دهانم مانند جامی پر از شراب پر می‌شود.