شمارهٔ ۱۷۸

هوش مصنوعی: دیشب معشوقه‌ام به سراغم آمد. به او گفتم: ای آرامش جان و محبوب من.

هوش مصنوعی: ای جوان، از ویژگی‌های من نگذ ر و دامنم را بر گزن، تا من بتوانم به راحتی عبور کنم.

هوش مصنوعی: گفتم امشب یک شب به دیدنم بیا تا بتوانم از محبت تو لذت ببرم.

هوش مصنوعی: گفتند که بدون پروانه نمی‌توان به گفت‌گو پرداخت، زیرا من همچون شمعی در شرق می‌درخشم.

هوش مصنوعی: گفتم از زندگی زنبور و زیبایی‌های آن چه سود، من نه فرمانروای سرزمینم و نه کسی بزرگ و مهم.

هوش مصنوعی: مدتی با من به خوبی رفتار کن، چون من هم خدمتگزار توام و هم ارادتمند تو هستم.

هوش مصنوعی: من همچون غلامی هستم که در گوش تو حلقه‌دارم، پس چه مقدار می‌خواهی مانند آن حلقه بر در من باشی؟

هوش مصنوعی: گفت که من جوانی باهوش هستم و تا به حال جز راه عشق تو را نشناخته‌ام.

هوش مصنوعی: سرو قدبلند راستی و صداقت را خوش می‌دارم، تا زمانی که به تو برسم، زندگی و جانم را پرورش می‌دهم.

هوش مصنوعی: می‌گویم به خاطر زیبایی‌ات چنان محو شدم که مانند یک ذره در مقابل تو به حساب نمی‌آیم.

هوش مصنوعی: گفت: بله، با این زیبایی و جذابیتی که داری، شاید اگر بگویی که عشق من درخشان و خاص است، درست باشد.

هوش مصنوعی: گفتم امشب اگر مسلمانی بیاید خیلی خوب است، او پاسخ داد که اگر فقط یک لحظه بیایم، کافر می‌شوم.

هوش مصنوعی: به او گفتم اگر جانت برای من مهم است، من اینجا هستم. او پاسخ داد: کجا هستند سکه‌ها و جواهراتت تا آن‌ها را ببینم؟

هوش مصنوعی: به او گفتم اگر به پول نیاز داری، شب به سراغم بیا. او در پاسخ گفت: من خلق و خوی تو را به خاطر لطف و مهربانی‌ات می‌بینم.

هوش مصنوعی: به او گفتم یک لحظه با سالخوردگان مدارا کن. او پاسخ داد: طلا را بلند کن، چون من مثل زال ثروتمند هستم.

هوش مصنوعی: به او گفتم اگر سر بلند کنی و به من توجه کنی، من بنده‌ات هستم. او در پاسخ گفت که خواجو، امشب از فکر سر و کارهای خود بگذر.