شمارهٔ ۲۰۷

هوش مصنوعی: بلبل با طراوت و شیرین‌زبان، در مجلس گل‌ها آهنگ می‌زند و به نوعی، خوش‌نوایی باغ و علاقه‌مندانش را به اشتراک می‌گذارد.

هوش مصنوعی: کسی که مسئول کارهای جشن و شادی است کجاست تا چراغ را روشن کند، زیرا شمعی که از زمرّد ساخته شده، در حال سوختن است و روشنایی می‌افزاید.

هوش مصنوعی: ای ساقی دل‌نواز، باده صبحگاهی را به ما بده و ای نوازنده، آهنگ خوشی را بساز. برو و با خروش خود، مسیر زندگی را به ما نشان بده.

هوش مصنوعی: هر بار که نسترن پرده زیبایی خود را کنار می‌زند، باد صبا بوی گل را به سمت باغ می‌برد، همان‌طور که من هم به آنجا می‌روم.

هوش مصنوعی: من جز بدنی که تنها یک تار مو در آن وجود دارد، هیچ ندارم و تو نیز جز میانه‌ای که تنها یک تار مو بر بدنت دارد، چیزی نداری.

هوش مصنوعی: ای کسی که مانند تن منی، در این میان گمان نکن که فقط تو موجودیتی جدای از من هستی. تو همچون دلی هستی که در دهان من سخن می‌گوید، و این سخن نه تنها از دهان که از عمق وجود من برمی‌آید.

هوش مصنوعی: هیچ کس چیزی را نمی‌بیند، اگر خودش چیزی نبیند. و کسی چیزی نمی‌گوید، اگر از هیچ چیزی سخن گفته نشود.

هوش مصنوعی: وقتی که روز محشر مرا از قبر بیرون بیاورند، اگر بفشارم کفنم، اشک و خون دلم بر زمین می‌ریزد.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که بوی نسترن را می‌شنود، سرمست و شگفت‌زده می‌شود، زیرا عطر سنبلش به نسترن می‌پیوندد و تأثیر شگرفی می‌گذارد.