شمارهٔ ۱۰

هوش مصنوعی: من در حال و هوای مستی به سر می‌برم و دلم در هم ریخته است. جانم تشنه آب است، پس بلند شو و شراب بده. بنشین و برایم با رباب نوا بخوان.

هوش مصنوعی: ای شب، تو در صبح چه شگفتی داری، و در شیرینی‌ات چه دلنشینی! در خوشه‌های گندم تو، ماه در برج عقرب، همچون خورشید درخشانی.

هوش مصنوعی: بر مشک نزن که باعث ایجاد بوی نامطبوع می‌شود، به آب نچسب که مانند زرهی سنگین است. یا اشتباه مکن و خطا نکن، یا که با نگاهی به سمت ماه نروید که آن هم لطافت خاص خود را دارد.

هوش مصنوعی: بر چهره‌ام نماندگاری نکن و به زاری و گریه‌ام نخشند، پرده‌ی ظلمت را کنار بزن و از چهره‌ام رازها را بگشا.

هوش مصنوعی: من در این جهان بنده تو هستم و تو برای من مانند یک پادشاهی. سیاهی ابرها تو را نشان می‌دهد و ماه تو را روشنی می‌بخشد. من گاهی آه و ناله می‌کنم، اما تو زندگی و آرامش من هستی.

هوش مصنوعی: ای صبح زود و زیبای شگفت‌انگیز! زمان آن رسیده که در جام عقیق، آن شراب گرانبهای سرخ را بریزی.

هوش مصنوعی: زمانی فرارسید که طوفان به راه افتاد و به سوی دشت روان شد. هنگامی که دوران بقا سپری شد، از زره انتقام عبور کن.

هوش مصنوعی: عطار به زیبایی و لطافت چمن اشاره دارد و می‌گوید که لباس گل، نشانی از زیبایی تقوا و پرهیزگاری نیست، بلکه در واقع لذت و شادی، چیزی صحیح و درست است.

هوش مصنوعی: بدون اینکه به دیگران فکر کنی، از لذت‌های زندگی بهره ببر و از همراهی با دوستان خود نهایت استفاده را ببر. لحظه‌ها را غنیمت شمار و به دوستی‌ها و شادی‌ها بپرداز.

هوش مصنوعی: به دنبال شرابی ناب باش، مانند شخصی که در تشنایی آب می‌جوید. از چشمانت، زیبایی و شادی را بخواه و از عمق دل، اشتیاق و احساسات گرم را طلب کن.